Werk

Running

Standard

Vandaag net als gisteren een streepje gelopen.
Dat is dus: stoppen met werken, in de auto voor minstens een uur, thuiskomen en omkleden en hupla, sportieven tist van ‘t kan niet meer.

Op’t gemakske beginnen, geen echt tijdsdoel voor ogen, zeker niet beter móéten presteren dan de vorige keer en “als we d’er geraken is’t al goe”.
Dus niet.
Als een banaan op legkorrels!

En ook: sporten geeft enorm veel energie.
Wat nu wel fijn is, maar wat sebiet wel redelijk gaat tegensteken zo rond de klok van zessen.
En met het weer van vannacht: monsterfiles in de ochtend.
Juij.
Leve het rijke westen…

Count Down

Standard

Vanaf vandaag nog achtien (18!) werkdagen te gaan tot aan het avontuur.

Nog 18 keer kans op een vadzige file, nog 18 keer lunchen met dezelfde broodjes, nog achtien keer met dezelfde groep aan tafel, nog achtien keer tijdsregistratie met hetzelfde password, nog achtien keer vroeger opstaan dan gezond is, nog achtien keer denken dat het toch al een keertje minder is.

Wat?
Of ik aan het aftellen ben?
Neuh.
Waar haalt u dat nu weer?

La femme

Standard

Een zwarte vlek in mijn hoofd betreft het fenomeen “vrouw”.
Een stukje van deze aardse wereld waar ik zo ongeveer niets van begrijp. Jammer, want ik vind het een uiterst interessante materie. “Vrouw” heeft een bepaalde aantrekkingskracht op mijn persoon, maar schrikt me aan de andere kant ook enorm af. Het vanzelfsprekende gemak waarmee ik mezelf door het leven beweeg, verdwijnt volledig in het niet als ik nogal dicht in de buurt van “vrouw” vertoef.

De onhandig slungel van weleer is op zo’n moment razend actueel.
Weg charisma, weg uitstraling, welkom beunhaas.
Waarom, vraag ik me dan af.
Wat in de wereld kan me zover krijgen dat ik terug krabbel en in m’n schulp kruip?
Wat in “vrouw” maakt zo bang?
Wat in “vrouw” zorgt ervoor dat wij, Wannes, plots wereldvreemde en schijtluizerige acteerprestaties beginnen neer te zetten?

Want daar komt het op neer.
Acteren en doen alsof. Wel een doen alsof waar ik geen hol aan kan doen.
Het is zo en niet anders.
Onveranderlijk zo lijkt het.
Achteraf gezien ongelooflijk stom, op dat moment minstens even stom.

Soms geef ik het aan het specifieke element “vrouw” van dat moment ook gewoon toe: “sorry, juffrouw, vergeef me mijn slungeligheid, maar dat is uw aanwezigheid die me zo doet voorkomen.”
Twee reacties mogelijk:

* Oh, so cute!
* Damn, loser. Fuck off.

Beide reacties zijn eigenlijk, eufemisme waarschuwing, niet zo heel plezant.
Ik wil niet per sé schattig en onbeholpen zijn. En ik wil al helemaal niet overkomen als minkunkel.
En alle goede voornemens ten spijt: keer op keer op keer.

“Vrouw” geeft ook signalen. Ze sturen een soort geheime tekens de wereld in die dan verwacht worden opgepikt door “man”. Ik heb altijd gedacht dat ik ook tot “man” behoorde, maar de laatste tijd durf ik er al eens aan twijfelen.
Correctie: durfde ik er aan twijfelen.
Na de zelfhulpgroep “man” bezocht te hebben, werd het duidelijk dat elk lement “man” min of meer problemen heeft met het ontdekken en oppikken van die verborgen signalen.
Eén van de wken wordt er in die zelfhulpgroep dan ook een element “vrouw” uitgenodigd die ons, hulpeloze elementen “man”, een beetje wegwijs zal maken in de onzichtbare signalen van “vrouw” en hoe er mee om te gaan.

Toen ik van de week mijn probleem hier en daar open en bloot op een tafel legde, werd het na een kleine analyse duidelijk dat ik al menige kans onbenut had gelaten.
En da’s jammer: zowel voor mezelf als voor de elementen “vrouw” van die momenten.
Want ik liep een fijn hoopje lichamelijkheid mis en zij werden werden weer maar eens gesterkt in het donkerbruine vermoeden dat “alle venten hetelfde zijn en nooit iets van “vrouw” zullen begrijpen”.

Maar dat wordt dus kortelinks getackled. Leve de vrouw die me les geeft in “vrouw”.
De gestampte boer die ik nu ben, met alle manieren, boertigheid en weinig tot de verbeelding overlatende gevoel voor humor zal worden tot een heer met subtiliteit, verfijnde humor en een radar die elk onderhuids signaal weet op te pikken. Echt, “vrouw” zal geen enkel geheim meer voor me hebben.
Elk signaal, hoe klein ook, wordt  opgepikt, verwerkt en van passende  reactie voorzien.

Dames, u weze bij deze gewaarschuwd: Ik ben bijna klaar voor u! En u! En ja hoor, ook voor u daar.

Slaap

Standard

Na een welhaast slapeloze nacht (dank je wel mugje) en een drukke drukke dag is het eindelijk tijd voor wat slaap.
En net nu ben ik eigenlijk redelijk goed wakker.
Klaar om aan grote ideeën te werken.
Klaar om kleine plannen om te zetten naar grootse daden.
Klaar om de wereld eindelijk eens kond te maken dat Wannes De Loore echt wel een nummer is.

Die dag in de Send Items:

Standard

Namaste

Op zeven november 2007 stap ik voor een tijdje uit de westerse ratrace.
Ik wil met mezelf en helemaal alleen een andere kant van de wereld ontdekken.
Ik ben er vrij zeker van dat ik er een paar keer mezelf ga tegenkomen, doch dit geheel terzijde.

De Grote Trip zoals ik het noem, heeft echter iets meer inhoud dan verpakking.
Ik ga namelijk niet alleen de toerist uithangen in India. Geen weken braden aan het strand, geen dagelijkse decadentie.
Wel humane hulp aan zij die het nodig hebben.

Humane hulp in de vorm van mezelf.
Eerst werk ik een maand als paramedicus in een hospitaalgemeenschap in Pavagada, daarna een maand als leraar in een pedagogisch project in het uiterste zuiden van India.

Het hospitaalproject in Pavagada

Het Swami Vivekananda Integrated Rural Health Centre werd enkele jaren geleden gebouwd met de hulp van Damiaanactie.  Waar zij zich in het begin alleen bezig hielden met de behandeling van lepra en TBC, hebben ze nu ook een afdeling voor oogoperaties (cataract) en hartchirurgie.
Momenteel zijn ze heel erg bezig met de behandeling van kinderen: zij zijn immers de toekomst van de streek!

 

SISP
Sebastian Indian  Social Projects (S.I.S.P.) is een kleine Indische NGO die zich richt tot de allerarmsten en de mensen die weinig of geen kansen krijgen in de Indische samenleving en dit specifiek in enkele dorpen te Vizhinjam in de Zuid-lndische deelstaat Kerala.

S.I.S.P. tracht de levenskwaliteit van deze mensen te verbeteren door het aanbieden van o.a.: gratis scholing, training in sociale weerbaarheid, het opzetten van spaarsystemen (micro credit unions), de begeleiding en financiële hulp voor medische behandeling, voeding en/of schoolkosten.

Humane hulp in harde realiteit

Projecten als deze hebben vaak te kampen met een te kleine financiële slagkracht.

Gebouwen, mensen en materiaal nemen grote happen uit een beperkt budget.
De beste manier om de beide projecten te steunen, lijkt me dan ook met baar geld.
Harde contanten die ter plaatse worden afgegeven en waar we samen een zinnige bestemming aan geven.

Ikzelf lever een stevige bijdrage uit mijn spaarpot, maar ik had ook graag uw hulp gehad.
Elke bijdrage, hoe klein ook, wordt geapprecieerd.
Door mezelf én door de mensen achter het project.
Maar vooral de hulpbehoevenden die geholpen worden dankzij het project, zijn de grote ontvanger van uw milde gift (083-4456826-67).

Spaghettihulp

Geld geven aan een goed doel is één ding. Iedereen heeft er graag iets voor terug.
Daarom organiseer ik met enkele trouwe helpers een spaghettifestijn. Op 27 oktober vanaf 17u wordt de parochiezaal van Meer ( routebeschrijving) omgebouwd tot self service spaghettirestaurant. Voor de democratische prijs van 8euro krijg je een bord vol lekkere pasta met een sublieme saus én verdien je een logeplaats in het hiernamaals.

Het is natuurlijk van groot belang dat ik weet hoeveel hongerige magen er gevoed moeten worden. Inschrijven doe je dus vóór 20 oktober via

·         E-mail: wannes@deloore.be (Onderwerp: Spaghettiavond 27 oktober) met een vermelding van je naam en het aantal personen

·         Een klein briefje met je naam en het aantal personen

o   Meerdorp 73, 2321 Meer

o   Klapdorp 28, 2000 Antwerpen

Je inschrijving is pas volledig als je betaald hebt: hetzij cash, hetzij via overschrijving op rekeningnummer 083-4456826-67. Natuurlijk kan dat ook nog de avond zelf, maar

Oei

Je ziet het niet zitten om op 27 oktober naar Meer te reizen?
Maar je wil wel een goed doel steunen?
Dat kan perfect!
Vrije giften zijn meer dan welkom op 083-4456826-67.

Volg mee

Je wil natuurlijk wel op de hoogte blijven van de bestemming van je geld. Gelukkig staat de technologie voor niets en weet ik wat er mee te doen valt.
Zo vind je alle info rond de projecten op https://blog.wann.es/namaste/.
Mijn avonturen in India kan je volgen op https://blog.wann.es/
Foto’s zullen te vinden zijn op http://www.flickr.com/photos/wannesdeloore/.
Wie geeft wat hij heeft, is waard dat hij leeft.

083-4456826-67

 PS: het staat je natuurlijk vrij om al deze informatie door te sturen of op eender welke manier te verspreiden!

Met vriendelijke groeten,

Wannes De Loore

Klapdorp 28
2000 Antwerpen

0473/52.14.93

skype: wannes.deloore
https://blog.wann.es/

Verlof

Standard

In extremis morgen een dagje verlof genomen.
Correctie, een dagje dat er niet in loondienst wordt gewerkt maar dat er wel loon wordt getrokken.
Want dat er niet gewerkt wordt is een grote leugen.
Er moet enorm veel gebeuren voor India, en dan heb ik het over zowel de reis als de benefiet.

Chronologisch dus eerst alles voor de benefiet, dan alles voor de trip an sich.

Het benefietfeestmaal:

  • Uitnodigingen, brieven, flyers en posters voor de spaghettiavond van 27 oktober. Het moet aan de wereld kond worden gemaakt dat er dan iets te doen is voor het goede doel. Voor een specifiek goed doel. Of twee, want ‘t zijn er nu eenmaal twee.
  • Groenten regelen bij de lokale groententelers. Paprika’s, tomaten, worteltjes, ajuin. Want een stevige spaghettisaus, da’s met groenten en al!
  • Eens een belleke doen met de brouwer. Of hij wil zorgen voor duizend pinten en dito flessen wijn en water en koffie en thee en Palm en Duvel en limonade met rietjes.
  • De website volstoppen met info:
     zorgen dat er een duidelijke verwijzing is naar het rekeningnummer om geld op te storten
     zorgen dat er van elk project een samenvatting staat.
     zorgen dat ik automatisch berichten van m’n weblog in de categorie “nieuws vanuit India” kan krijgen.

Voor de reis zelf:

  • Een minimale planning maken en die aan de lokale contactpersoon laten weten.
  • Zorgen dat ik tegen dat ik ginder ben al een SIMkaart heb zodat er getelefoneerd kan worden met de locals en met het buitenland dat nu nog binnenland is.
  • Solliciteren voor het project bij SISP.
  • Een inpaklijst maken en kijken wat er nog moet worden gekocht (zo uit het hoofd: een muskietennet, een mp3speler (ja hoor, materialist tot in de kist) en een zijden lakenzak als slaapzak)

Dus uitslapen en ranzig rondhangen zal niet iets voor morgen zijn.
En zaterdag de tante helepen verhuizen en brieven ronddoen en promotie en voetballen en Nacht van de Jeugd vieren.

En zondag, dan is’t josdag.
Zijt maar gerust!

They went to Bollywood

Standard

Zo dadelijk afspraak met Marjan.
De juffrouw is net terug van India.
Twee maanden lang hebben ze er met open mond rondgelopen en meegewerkt in een project.

En indrukken!
En ervaringen!
En feest!
En gastvrijheid!

Ze heeft het eigenlijk al eens allemaal verteld, maar toen was de andere partij lichtjes gedesoriënteerd in tijd en ruimte. En ook wat duizelig van de enorme stroom prikkels die door het lichaam ging. Ha!

‘k heb haar toen maar het adres van hun weblog gevraagd.
En dat we nog eens moeten afspreken.
Sebiet dus.

Like the 309

Standard

Met een heel team werken tot er stoom uit uw oren komt, ik vind dat plezierig.
Opkijken van het scherm en recht in de ogen van de overburen kijken die met een volledig denkende blik terugkijken.
Iedereen die volledig doordrongen is van dezelfde materie, iedereen die samen voor hetzelfde project alles geeft wat er binnen de strakke lijnen van het werkwereldje kan.

Dat zijn zo’n beetje de hoogdagen van het werkende leven, persoonlijk gezien. Echt.
Elke dag tegen de grens van overuren aan, met plezier.

En ‘s avonds toch nog energie om plezante dingen te doen wegens onophoudelijke hersenactiviteit.
Zo werken, dat mag nog wel een tijdje duren meneer.

Want de tijd dat er dan niet gewerkt wordt, wordt evenzeer heel intens benut om niet te werken.
En intens, da’s altijd goed!

Concentraré, foefelaré

Standard

Foowk.
Concentratie ligt diep onder nul.
Elke zintuiglijke prikkel is er teveel aan, geen haar op mijn hoofd (en’t zijn er al niet zo veel meer) die de aandacht bij de les kan houden. Er spookt vanalles door de kop, het beest in mezelf wordt volledig zotgemaakt.

Geen gram professionele aandacht, geen centimeter vordering op deze eerste werkdag.
Mocht ik in een sector van snipperdagen werken, ik nam er eentje. Of baaldagen.

En dan niet dat ik enorm hard aan het balen ben, wel omdat het resultaat hetzelfde is.
Tobben heet het in mijn geval.
En vooral: nadenken over abstractheden waar geen definitie van bestaat en waarvoor nog minder antwoorden voorhanden zijn.

Foowk!
Ook voor dingen die ik normaal echt wel plezierig vind (folders bouwen, websites knutselen,…) vind ik geen meter motivatie.

Tot er iemand mijn aandacht vraagt.
Of hulp.
Of een opdracht heeft.
Dan sta ik klaar met al mijn kennis, kunnen en aandacht én motivatie!

Maar uit mezelf iets zinnigs/productiefs doen voor iemand anders?
Ho maar.
Ik had dat al vóór mijn verlof, maar het zieke beestje zit er nog steeds…

Een beetje ‘t zuur aan’t zoetje precies.

India

Standard

Nu de grote brok van vakantie voorbij is en het leven een min of meer stabiele vorm heeft aangenomen, kan er worden uitgekeken naar de geweldige trip naar India.
Op 7 november vertrek ik met mezelf en alleen mezelf naar India om er een beetje de barmhartige samaritaan te gaan uithangen.

Het plan is dat er in de eerste maand wordt geholpen in het ziekenhuis van Pavagada bij Swami Japananda. Daar zal ik waarschijnlijk inspringen bij het verzorgen van patiënten die net een operatie achter de rug hebben. Eten rondbrengen en medicijnen klaarzetten. Het eigenlijke verplegingswerk is wegens onkunde niet aan mij besteed schat ik.
Ik ga ook mee met de mobiele brigades van het hospitaal. Zij brengen geregeld bezoeken aan dorpjes e gemeenschappen die niet in het ziekenhuis geraken. Met de jeep door het oerwoud dus.

De twee maand wil ik graag naar een schoolproject in Kovalam waar Seppe ook geweest is. Lesgeven en bezig zijn met de kinderen. Kijken wat er anders en beter kan. Waar ik kan helpen, zal mijn gezicht te zien zijn.

De derde en (voorlopig) laatste maand wordt gewijd aan het rondtrekken door het indische landschap. Rugzak, trein en locals. En foto’s.

Er moet echter nog een hoop gepland worden alvorens het vertrek kan gebeuren. Vaccins, reispas en ticket zijn vor 90% in orde (vandaag een herinneringsvaccin voor hepatitis gaan halen en OK). Het visum is iets voor het einde van de maand. De RVA (tijdskrediet, jawel) moet ook nog een aangetekend schrijven ontvangen voor mijn aanvraag. 

Morgen komt Swami Japananda aan in Zaventem voor een vijfdaags bezoek aan ons belgenlandje. Een stevig onderhoudende babbel zit er dus wel in. Op die manier kunnen we misschien een soort van planning uitwerken zodat er geen al te grote verrassingen plaatsvinden op vervelende momenten…

Maar wel: goesting en al!

De post…

Standard

Lieve lezer, Ik moet U van onze leiders een brief schrijven, om jullie gerust te stellen, in geval jullie de overstroming hebben gezien in het nieuws. 

We stellen het goed.

  Er is maar één tent weggespoeld en ook twee slaapzakken.Gelukkig is niemand verdronken. Toen de overstroming gebeurde, waren we juist op de berg naar Sander aan het zoeken.Oh ja,bel je even naar de mama van Sander om te zeggen dat hij het goed stelt? Hij
kan namelijk geen brief schrijven met zijn twee gebroken armen.

 Ik heb mogen meerijden in de jeep van de reddingswerkers.Dat was tof!!!Als het niet zo fel gebliksemd had zouden we Sander nooit gevonden hebben. Leider Maarten was een beetje kwaad op Sander, omdat hij alleen de bergen in trok zonder het te zeggen.Hij had het wel gezegd,maar leider Maarten was toen bezig met de brand te blussen, misschien heeft hij Sander daardoorniet gehoord? Wist je dat, als je een gasfles in het vuur gooit, dat die dan ontploft?Het hout van de bomen was te nat om te branden, maar wel één van de tenten en sommige van onze kleren zijn verbrand. David zal er wel een tijdje raar uitzien, tot zijn haar weer is bijgegroeid.Als leider Maarten de minibus gemaakt krijgt, zijn we zaterdag weer thuis. Het was niet zijn fout dat we gebotst zijn. Toen we vertrokken, waren de remmen nog heel goed.Leider Maarten zegt dat het normaal is dat zo’n oude auto soms kapot gaat.Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom hij geen verzekering
kan krijgen. Wij vinden het wel een toffe camionette.

 Leider Maarten vindt het niet erg als we hem vuilmaken. Er zijn tien zetels in, maar we kunnen wel met twintig in de auto.We mogen dan om de beurt op de bergwegen rijden, daar zijn veel bochten, das dus wel spannend. Alleen spijtig dat de politie ons juist tegenhield toen ik aan het rijden was.Hij ging eens met jullie komen praten, zei hij.Maak jullie niet ongerust, we zijn in goede handen.Leider Maarten is echt een toffe knul. Deze morgen ging iedereen zwemmen in het meer.Ik mocht niet mee, omdat ik niet kan zwemmen en Sander kon ook niet zwemmen met zijn gebroken armen.Maar we mochten wel met de
kano’s varen, wij met ons twee.Helemaal tot aan de overkant.Als je in het water kijkt, kun je de bomen zien die door deoverstroming onder water staan. Leider Maarten is niet zo lastig als die andere van vorig jaar.Hij werd zelfs niet kwaad toen we de zwemvesten vergeten waren.Hij heeft het te druk met het repareren van zijn auto, we laten hem dus zoveel mogelijk gerust. Oh en weet je wat? We hebben een cursus EHBO gehad.Toen Thomas in het water dook en zich kwetste aan zijn arm, hebben we zelfs geleerd hoe je een tourniquette legt. Dat is een knoop om grote wonden mee af te binden.Ik heb toen wel moeten overgeven en sommige anderen ook, maar volgens leider Maarten is dat omdat we die vieze kip gegeten hebben. Hij zegt dat die hetzelfde smaakte als het eten in de gevangenis.Ik ben echt blij dat leider Maarten vrij is gekomen en dat hij nu met ons op kamp gaat om zijn leven te beteren.Hij zegt dat hij voortaan alles veel beter gaat doen.Wat is eigenlijk een pedaal -fiel? Zo,ik ga stoppen met schrijven.Straks gaan we naar de stad om onze brieven te posten en om vaseline te kopen.Dat dient om spelletjes te spelen zegt leider Maarten. Maak u niet ongerust. We stellen het goed. Groetjes en dikke knuffels 

Wannes

Teek

Standard

Zit een mens rustig te kakken na een drukke en lange doch fijne dag, vindt-ie een teek op het been.
Weer een jaar geen bloed geven.
Dat mocht toch al niet meer (vaccinaties tegen alles wat vies is) en dat gaat niet meer ook wegens alle bloed nodig voor de Indiatrip die nu toch stilaan erg dichtbij komt.

Ik ga mezelf wel eerst een enorm fijn kamp gunnen (20 tot 31 juli) met een weekje verlof (1 tot 5 augustus) eraan vast. Kwestie van de laatste rechte lijn goed en uitgerust in te zetten.

Voor de rest: weinig internetfun de laatste tijd wegens socialiseren en drukke agenda’s van andere hobbies. En ook: een kamer die dringend moet worden ontmest en gesorteerd. De kans dat er inbrekers komen wordt met de dag groter en ook zij hebben recht op een nette werkomgeving.
Want voor je’t weet, heb je troubles met de vakbond…

Huurprijs

Standard

***Volgende tekst zat in mijn mailbox. Ik neem hem integraal en zonder toestemming te vragen over van Linda Huysmans, werkzaam bij Povoco. Bij tijd en wijlen krijg ik van haar een nieuwsbrief/verhaal. En bij volgend verhaal prikten mijn ogen…***

Het kistje stond in het midden van de tafel. Het was weer zo’n moment zoals er zich al vaker dergelijke momenten hadden voorgedaan in de geschiedenis van het kistje. Het kistje was een familie-erfstuk. Het werd doorgegeven van moeder op dochter. Voor de vierde maal was het kistje overgedragen zodat het nu in de handen van Marjan was. Het kistje stond eigenlijk op de commode in de slaapkamer. Maar nu was het naar de tafel in de woonkamer verhuisd. Het was dicht zoals het altijd al dicht was geweest.

Marjan stond te staren naar het kistje. Ze had een rottijd achter de rug. Ze was nu reeds anderhalf jaar terug alleen, ’t is te zeggen, met haar dochter en haar twee katten. Haar partner had nieuwe toekomstplannen gemaakt en daar kwam zij niet meer in voor. Nadat ze over de eerste schok heen was geraakt, was ze zich beginnen goed voelen met haar herverkregen vrijheid. Geen gezeur meer, geen kruimels op het aanrecht die er tegen de middag nog lagen, en vooral, geen vuile sokken en hemden meer die dringend moesten gewassen worden.
Maar toch was het niet altijd feest. Zo nu en dan besloop de eenzaamheid haar, zeker nu ze op kantoor twee van haar collega’s had zien vertrekken. Die hielden het voor bekeken. Na de overname was het er zo fijn niet meer. Zelf durfde ze de stap niet te zetten, als alleenverdiener met een achtjarige prinses en twee poezen. Hoewel ze schitterende dromen had van haar eigen winkeltje in decoratieartikelen.

En dus zat ze in de put. En daar diende dan het kistje voor. Bij het kistje was een handleiding opgesteld door haar betovergrootmoeder. Die had bij het einde van haar leven een kistje gegeven aan haar dochter met als boodschap het kistje slechts open te maken als ze in de put zat. Zodanig in de put dat er geen enkele uitweg meer zou zijn. De inhoud van het kistje zou je terug mogelijkheden geven om verder te gaan. Het was een familieschat. Daarbij werd trouwens opgemerkt dat je de inhoud van het kistje slechts éénmaal kon gebruiken. En dat je dus best voldoende zeker mocht zijn dat dit nu toch wel het ergste was dat je kon meemaken. Door de overlevering van generatie op generatie was daar trouwens een dimensie bijgekomen. Door je eigen probleem op te lossen met het kistje, ontnam je trouwens ook de mogelijkheid van de toekomstige generaties om hun toevlucht te kunnen nemen tot het kistje. Je moest dus echt wel een probleem hebben.

Haar moeder en haar grootmoeder hadden ooit ook de drang gehad om het kistje te openen om hun problemen op te lossen, maar steeds weer werd het kistje terug in de slaapkamer gezet met het idee dat het allemaal zo erg nog niet was en dat het kistje best bewaard bleef voor echt moeilijke tijden. De eigenaars van het kistje putten als het ware kracht uit het schrijn dat daar zo gewoon stond te staan op de tafel. Het was daarenboven geen mooi kistje.

Ze aarzelde om het kistje open te maken. Ze zou het niet overleven, daar alleen op dat kantoor, met die nieuwe baas, zonder haar vriendinnen. En ze was ondertussen veertig jaar. Wanneer zou ze ooit nog haar winkel kunnen beginnen? Ze wreef over het deksel, haar hand haperde bij de sluiting. Zo zat ze minutenlang besluiteloos aan de tafel. Over een halfuur moest ze opstappen. Dan was de opleiding Prinses voor vandaag voorbij. Wellicht waren het vandaag de tafels van negen die gereciteerd moesten worden.
Een kwartier ging voorbij. Ze stond op en ging naar de schoolpoort. Prinses kwam jubelend de keuken binnen. “Negen maal negen is eenentachtig! Hé, wat is dat?” vroeg Prinses wijzend naar het kistje op de tafel.

Nog voor Marjan iets kon zeggen, zag ze hoe de onschuldige handen van Prinses het kistje openmaakte en erin graaide. Het kistje was leeg en op de bodem lagen drie briefjes, het ene al wat meer vergeeld dan het andere. Het waren boodschappen van haar betovergrootmoeder, haar grootmoeder en haar moeder:
“Alles is niets en niets is alles”. Agnes, 1908
“Gras groeit door het te besproeien, niet door eraan te trekken”, Hélène, 1950
“Midden in de nacht wordt het licht geboren”, Jacqueline, 1983

Verdwaasd keek ze naar wat nu een dom leeg bakje leek. Prinses keek haar vragend aan. “Wat staat er op die briefjes?” vroeg ze.
“Niets”, antwoordde Marjan. Ze begon te lachen, nam pen en papier, schreef iets op en stopte de vier briefjes terug in het koffertje dat ze daarna zorgvuldig sloot.
Morgen zou ze de huurprijs vragen van het winkeltje dat leeg stond op de hoek van het kerkplein.