Een beetje rondklikken bij SomeEcards doet me denken aan een post van Bruno een tijdje geleden.
Jezelf googlen.
Mensen die je tegenkomt googlen.
Mensen met wie je moet samenwerken internetgewijs even screenen.
Jammer genoeg zijn de meeste mensen die ik ken in het levende leven niet zo online.
Een enkeling heeft een weblog, een ander heeft de resultaten van de tennisclub op het internet staan, nog een ander is met onderscheiding afgestudeerd en staat pdf-filed en plein public.
Ik vind dat jammer.
Je weet op voorhand een beetje wat je kan verwachten van de ander.
Je weet waar hij/zij mee bezig is op het internet.
Je kan op die bezigheden anticiperen.
Een eerste e-contact, nog voor de eigenlijke koffie.
En toch ben ik ergens een beetje blij dat niet iedereen zomaar te vinden is op tinternet.
Veel mensen zijn zich niet bewust van de aanwzigheid.
De meesten kijken heel raar als je vraagt hoe het toernooi van vorige week was.
En hoe het kan dat je daarvan weet?
Enkele weken geleden hoorde ik het verhaal van een iemand uit mijn sociale omgeving.
Er was een geïnteresseerde koper langsgekomen voor een bloeiende zaak die per toeval ook te koop lag. Deze koper was even in de boekhouding gedoken.
Nu, publieke jaarresultaten en al, schoon.
Maar als de anderekant van de tafel daar niet van op de hoogte is, komt het hard aan.
Heel hard.
Voor de koper kwam de bal ook wl min of meer onzacht terug: geen verkoop, jammer.
Dit lag echter niet aan het feit dat hij achter de mensen hun rug zijn huiswerk had gemaakt, maar het speelde ergens wel mee. Of bezorgde minstens een koude rilling bij de verkopers.
Ik ben 200% voor transparantie.
In zaken, in privé.
Maar ik nog harder voor bewustzijn.
Check af en toe je online status even.
Niet dat je er iets kan doe, maar dan weet je tenminste waarover je kan aangesproken worden en waar mensen met een internetverbinding jouw e-persoontje mee identificeren.
Be-wust-zijn.
Want big google is watching you!
