India

Standard

Nu de grote brok van vakantie voorbij is en het leven een min of meer stabiele vorm heeft aangenomen, kan er worden uitgekeken naar de geweldige trip naar India.
Op 7 november vertrek ik met mezelf en alleen mezelf naar India om er een beetje de barmhartige samaritaan te gaan uithangen.

Het plan is dat er in de eerste maand wordt geholpen in het ziekenhuis van Pavagada bij Swami Japananda. Daar zal ik waarschijnlijk inspringen bij het verzorgen van patiënten die net een operatie achter de rug hebben. Eten rondbrengen en medicijnen klaarzetten. Het eigenlijke verplegingswerk is wegens onkunde niet aan mij besteed schat ik.
Ik ga ook mee met de mobiele brigades van het hospitaal. Zij brengen geregeld bezoeken aan dorpjes e gemeenschappen die niet in het ziekenhuis geraken. Met de jeep door het oerwoud dus.

De twee maand wil ik graag naar een schoolproject in Kovalam waar Seppe ook geweest is. Lesgeven en bezig zijn met de kinderen. Kijken wat er anders en beter kan. Waar ik kan helpen, zal mijn gezicht te zien zijn.

De derde en (voorlopig) laatste maand wordt gewijd aan het rondtrekken door het indische landschap. Rugzak, trein en locals. En foto’s.

Er moet echter nog een hoop gepland worden alvorens het vertrek kan gebeuren. Vaccins, reispas en ticket zijn vor 90% in orde (vandaag een herinneringsvaccin voor hepatitis gaan halen en OK). Het visum is iets voor het einde van de maand. De RVA (tijdskrediet, jawel) moet ook nog een aangetekend schrijven ontvangen voor mijn aanvraag. 

Morgen komt Swami Japananda aan in Zaventem voor een vijfdaags bezoek aan ons belgenlandje. Een stevig onderhoudende babbel zit er dus wel in. Op die manier kunnen we misschien een soort van planning uitwerken zodat er geen al te grote verrassingen plaatsvinden op vervelende momenten…

Maar wel: goesting en al!