Blog aanpassingen: het doel heiligt de middelen

Standard

Om mijn gedragingen kond te maken aan de wereld (nu ja, die enkele followers op het net) heb ik enkele dingen aangepast.
Begrijp me goed: tijdelijke aanpassingen.
Zondag respectievelijk maandag wordt alles teruggedraaid.

De situatie is als volgt:

  1. Ik neem een foto met mijn gsm
  2. Ik MMS het ding (de foto dus) naar Flickr
  3. Flickr zet het ding op m’n blog
  4. Van daaruit vertrekt er een tweet naar Twitter

Crossmediaal en al.

Maar zoals gezegd: vanaf maandag worden blog en twitter weer netjes gescheiden…

Dodentocht

Standard

Vanavond omstreeks negen uur begint de langste wandeling van het jaar.
100 km wandelen in 24u, het is een beetje een zottekesspel.
(Je kan me volgen op de site van de Dodentocht, ik ben nummer 6065)
Belachelijk ook: ge wandelt 100km van punt A naar…punt A!
Want ge komt verdikke gewoon weer aan in Bornem city.

En toch, toch kijk ik er een beetje naar uit.
Eerst een aantal kilometers (een stuk of dertig) rondlopen als een lemming op weg naar een afgrond, dan zien dat er mensen neervallen en stoppen bij Duvel (meer hierover in een volgende paragraaf) en dan toch nog wat verder gaan.
Pijn verbijten, het vlees van uw voeten lopen en dan: halfweg.
Wat er dan door uw lijf gaat is moeilijk te beschrijven: alles doet pijn, de leden van het eerdergenoemde lijf hebben er echt geen zin meer in en dan moogt ge dezelfde afstand die ge al gedaan hebt nog eens doen.

Die halte halfweg is ook geen punt om terug te keren: ‘t is toch even ver…
‘t Is dan ook bij Palm te doen, alwaar er Rodenbach en Palmkes à volonté staan.
En die volonté, die is er bij Duvel ook.
Nu mag u gerust weten dat ik ene Duvelliefhebber ben. Niet alleen religieus gezien, maar zeker ook gastronomisch.
Koken met Duvel, slurpen aan den Duvel: het is me een waar genoegen.

En na dertig kilometer spreken we als het ware over het walhala van de Duveldrinker.
Tafels vol, tientallen meters lang.
En daar moogt ge dan niet van drinken.
Wantd at uw spieren dan verzuren.
Zeikers, of het nu na zestig of na zeventig kilometer is, verzuren doen ze toch.
Maar kom, als ik op karakter 100km kan lopen, kan ik ook wel op karakter die heerlijke Duvels laten staan.

100km op karakter.
Ik ben benieuwd.
We gaan er in elk geval voor, ondanks de mentale gezondheid die het wat laat afweten…
Want hier wil ik niet bij gaan zitten:

Walk Lazarus, Walk!

Standard

De grootste vernieuwing van Google Maps is ongetwijfeld het feit dat je de route nu ook als wandeling kan laten berekenen. Hans had het er al over en ik ontdekte het gisteren ook per toeval.
Wel cool.

Toen ik echter mijn woonwerkroute wou berekenen met de auto dan wel te voet (of met de fiets), viel ik toch even stijl achterover.

Met de auto:

Grotere kaart weergeven

En te voet:

Grotere kaart weergeven

Ik rij ‘s morgens echter een quasi rechte lijn…

Grotere kaart weergeven

De wereld is zot geworden, met het internet op kop!

Paarlemoer

Standard

Dikke tranen biggelden over je wangen.
Het was niet gepland, het was niet gehoopt.
En toch wisten we het beiden.
Ergens moest het eindigen.

Rekken had geen zin.
De u variant nog minder.
Boosheid was verdreven door ongelukkigheid.

Traantjes van machteloosheid.
Traantjes van pure paarlemoer.

Het was te kort en het deed pijn.

En toch deed het deugd dat ik je gisteren zag!

Standard

M’n bloed pompt aan 180km per uur door de aderen.
Het lijkt wel alsof er een crisissituatie op til is en dat iedereen, mijn eigen lichaam incluis, er weet van heeft behalve ik.
Ik voel me als was ik zenuwachtig voor mijn allereerste mondelinge examen (economie, vierde middelbaar).

Uiterlijk is alles echter kalm als een windstille oceaan: het leeft, maar niet meer dan dat.
Er is ook niets om mezelf voor op te draaien.
En toch, toch sliep ik slecht.

In de latere namiddag is er nog een meeting ja.
En daarna moet ik waarschijnlijk heksen om op een deftige manier op kampbezoek te kunnen gaan.
En vrijdag is er de dodentocht waar ik in de verste verte nog niet klaar voor ben.

Maar nu?
Knippen en plakken en schrijven en tekenen en bedenken.
En dat kon ik in de kleuterschool al…

Besef

Standard

En plots besef ik het.
Terwijl Peter Van De Veire zijn danske doet, terwijl de meute danst als dwazen, terwijl iedereen pilsbier zwelgt.
Terwijl ik zelf netjes meedoe.

Soms, niet te vaak maar soms, hoeft het niet voor me.
Soms is het genoeg.
Soms kan ik beter alleen zijn, alleen in mijn rijk der dwaasheid.

Want in mijn hoofd beste medemens, is het niet altijd peis en vree.
Wee u die mij denkt te kennen en denkt in te schatten.
Wee u die hoopt het achterste van mijn tong gezien te hebben.

Gelukkig besefte ik het.
Wie weet wat er volgende keer gebeurt.
Gelukkig ben ik nu, want morgen is het feest.

Chirokamp ex, projects in

Standard

Het Chirokamp is weer ten einde en het was mooi.
Gelachen en gegeten en gespeeld en gezwommen en gelopen en gedanst (nu ja) en gezongen en nog zoveel meer.
Ook enorm veel geluk gehad: de storm van zondagnacht (bericht van geelonline.be) raasde voorbij en liet ons achter met chaos, stress, een dertigtal omgevallen bomen, bange kinderen, een doodsbange kok en een leidingsploeg van heb ik jou daar. Geen gewonden, slechts 25% van één van de tenten naar de verdoemenis en geen evacuatie (hoewel het niet veel heeft gescheeld).
Details komen in foto’s (ooit) en aan de betere toog te lande.

Maar het was dus uitermate goed.
Helaas betekent het einde van het kamp ook bijna het einde van mijn actieve Chirocarrière.
Ik weet ook wel dat je chiroleider blijft voor het leven, maar ooit houdt het op.
Dat dit met de nodige tranen en brokken in de keel gepard ging moet ik u niet vertellen, maar dat ik tijdens de speech ook volledig sprakeloos was, dat is nieuw.
Medeleiding, leden: u hebt nog wat tegoed!

Een mens denkt dan: einde kamp, begin rust.
Maar niets is minder waar.

Vandaag is er een barbecue anex tuinfeest.
Vrijdag en zaterdag wordt er een dodentocht gestapt.
Zondag 10 augustus komt de juffrouw naar huis van haar kamp.
Dinsdag 12 augustus komt Swami naar België en vrijdag 15 augustus ga ik een hele dag met hem op schok.
De dag erna wordt de brave kerel weer op het vliegtuig gezet richting Bangalore.

Vanaf 16 augutus worden r wat afspraken gemaakt voor kleine miniprojectjes, 23 augustus doen we van Akkerpop, 6 september is er een Startdag met een feest erbij (de laatste Chiro nationaal activiteit voor deze kerel), 14 september wordt het jongste broertje voorzien van een doopsel en aansluitend is er een week vakantie.

En dan komen de Hellacopters en dan gaan we naar de Oktoberfesten en dan is het tijd om eens in Dublin te gaan piepeloeren en dan en dan en dan…

Ik weet wat gedaan!