Burgemeester, meneer, burgemeester.

Standard

Verkiezingen voor een stad die me na aan het hart ligt.
A. Mét vreugde streepjes.
Een stad als zovelen, maar met een stukje muziek in elke hoek.
Swingend kan je hier rondlopen, dansend kan je naar de winkel.

Natuurlijk zijn er ook hier issues.
Problemen met huisvesting, criminaliteit, drugs en illegalen.
Vervelende momenten op de ring en op de Leien, als je daar staat in de auto, te wachten tot de file zich oplost.
Vuilzakken opengereten door dronken studenten, een achteloos achtergelaten fiets op een auto.

En toch woon ik hier graag.
Omdat de vibe goed zit.
Omdat de fietskes altijd beschikbaar zijn (of toch binnen het half uur, àls je een kaart hebt).
Omdat er weer (hier en daar toch) meer café’s opengaan, omdat er veel creativiteit in de lucht hangt.
Omdat ik hier woon.

Verkiezingen dus.
Minder erg dan toen het Vlaams Blok nog leefde, maar toch.
Ik kon een huivering niet inderdrukken toen ik de cijfers zag.
38% en een klets. Tegen begot 29% en nog wat.
N-VA tegen de Stadslijst.
Ik kreeg de kriebels en werd een beetje bang.

Wat met de stad?
Wat met dat wat goed ging?
Zouden nu alle andere problemen eerst worden aangepakt?
En waarom is die winnaar zo zuur gezind?

Ik heb nog maar zelden gehoopt dat ik me zo schromelijk heb vergist als vandaag en gisteren.
Zondag was ik nog wat verbouwereerd (en had ik een enorme snotvalling).
De keuze die ik maakte was blijkbaar niet de juiste om te beslissen over onze stad.
Niet dat dat ook maar iets verandert hoor. De essentie blijft dezelfde, maar de schwung is er uit.

Ik hoop dat ik me heb vergist en dat u er wel iets van bakt, burgemeester.
Dat u niet alleen de fijne zaken en de mooie projecten verder zet, maar dat u ook de door u zo graag aangehaalde problemen meteen even oplost.
Met liefde, of met harde hand.
Ik hoop dat u regeert als burgemeester en niet als confederalist.
Wacht u daar nog maar even mee.
Want u bent burgemeester, meneer, burgemeester.

Ik wens u succes.
En hoop dat u er wat van bakt, de komende zes jaren.
Want zolang hoort u hier.
En dat mag best met wat schwung zijn.

Of met een gezellig ploatje.

Do it anyway

Standard

I want to lift something that I could’t lift yesterday with chalk all over me while I listen to scary music surrounded by people I love doing the same thing as me. I don’t want to run, or thruster, or row…ever. But it’s those things I don’t want to do that make me better, so I do it anyway.

Most of the time I would rather shave my most sensitive areas with Icy Hot than do fifteen minutes of auxiliary work with hollow-rocking, or v-uping, or whatever-ing. But auxiliary work is the stuff that lets me keep doing the stuff I love, so I do it anyway.

I don’t care how right, or how charming K-star is, I never feel compelled to shove a lacrosse ball up my ass and call it mobility, but whatever, supple feels way better than stiff, so I do it anyway.
I really don’t want to correct your Snatch flaw for the millionth time. I know you know the problem as well as I do, and I know it’s killing you that your body won’t do what your brain demands and that I see it every time. But I also know that if I keep trying, so will you, and that we will get it together, so I do it anyway.
I don’t go home at night and think of ways to point fingers and judge my friends. I remember that they asked for my help, and that help like mine is often unpopular. There is no such things as “CrossFitter’s hours”, it’s all CrossFit and all about standards. Standards never tire, people do. No matter how much you hate me for my help, I do it anyway.

Most days I love Paleo living, it comes as easy as breathing, but sometimes I can smell pizza from a state away, and every once in a great while I would step on your throat for a double cheeseburger. But, it’s not about what feels good right this second, it’s about what is good today, tomorrow, and for years to come, so even when Paleo doesn’t sound as good as Dominos, I do it anyway.

There are lots of logical reasons to do the things we should be doing but logic is too complicated sometimes. Logic says the right thing but says it without the voice of reason, and sometimes the only reason you need to hear is-”DO IT ANYWAY.

Motivational truth by Crossfit Hero Kristof Backx

Wat als geld niet belangrijk was?

Standard

Dankzij Nick zag ik deze wijze boodschap: What if money was no object?

Dat ge beter een rijk gevuld leven leidt, dan dat ge rijk oud zit te zijn.
Dat ge beter zou’t leven alsof’t uwe lesten dag is.
Dat het beter is om gelukkig te zijn dan het is om rijk te zijn.

Ik kan dat volgen.
Het is een levensmotto waar ik me wel in kan vinden.
Een levenlang doen waar je zin in hebt en verder niks!
Ha!

Niet dus.
Ik hou er nogal van om iets om handen te hebben.
En van dingen te doen.
Soms zelfs dingen die ik niet per se nu zou willen doen.
Zoals die mosselschelpen naar het afvalstraatje brengen, bijvoorbeeld.

Het is vooral een boodschap over evenwicht.
Dat ge beter niet te hard werkt en zorgt dat uw lief en uw vrouw (al dan niet dezelfde persoon, m/v) blij is met uw leven samen.
Dat ge beter nog wat tijd steekt in andere dingen dan werken.
Dat ge beter wat meer sport dan nog maar eens achter die computer te kruipen.

Ja, gij daar!
Leeft maar eens wat bewuster.
Zegt maar eens ongehoorzaam (maar wel stilletjes) nee.
En zeg maar luidop ja tegen plezierige dingen.
Evenwicht, vrint, daar komt het op aan.

En wat ik zou doen als geld niet belangrijk was?
Ik zou veel lezen en meningen vormen en boeken schrijven.
En tweemaaldaags gaan gaan zwemmen in een kreek.

Zen != z’n

Standard

Hoeveel mensen zen en z’n door elkaar gebruiken.
Net als men en m’n.

Zen

  • concentratie-meditatie
  • Chan
  •  geen afkorting van zijn

Z’n

  • afkorting van zijn
  • gebruikt als in “met z’n allen”

Misschien wel de moeite om er eens op te letten?

#kthxbye

De porseleinen pony

Standard

Ik had het moeten voorzien.
De voortekenen waren er: krampjes in de avond, krampjes in de nacht en een sterk intuïtief (nu ja) gevoel dat De Grote Ochtendlijke Reinigingswind maar beter nog even gespaard werd.
En dat het in de lucht hangt, volgens De Grote Wijze Man.

Durchfal.
Nee serieus.
Niet ziek of zo, gewoon lijfelijk verplicht de Porseleinen Pony te berijden.
Meermaals.
Per uur.

Zucht.
Erg vervelend.
Ware het niet dat er ook in onze badkamer WiFi- en telefoonverbinding is.
U weet dus wat te verwachten mochten we vandaag, per uitzondering, eens bellen.

De mooiste dag van ons leven: u weze bedankt!

Standard

Eén september 2012 zal in mijn hoofd gegrift bllijven als de voorlopig mooiste dag van ons leven.
En ik geloof dat ik ook voor mijn vrouw (hoe cool is da?) mag spreken.
Echt, een aanrader van formaat, dat trouwen.

‘s Morgens stevig ontbijten terwijl ‘t lief net terug is van de kapper en door de schminkster onder handen wordt genomen.
Mezelf douchen, van geurtjes allerlei voorzien en het kostuum van dienst aantrekken.
Gelukkig past dat nog, de schminkster  geraakt goed vooruit en het knopen van de plastron gaat zelfs in één keer goed.
Een dubele knoop, u begrijpt dat er eigenlijk geen andere mogelijkheid is.

Om negen uur staat het vervoer klaar en om twintig na negen dalen we af om met de oldtimer VW bus naar de Grote Markt te rijden.
Stress? Dat is verleden tijd, dat was gisteren en is nergens meer voor nodig.
Gelukkig.

Daar op die Grote Markt van A staan een heleboel fijne mensen die de handen maar wat hard op elkaar slaan wanneer wij als bruidspaar glunderend uitstappen.
Ik kan u verzekekeren: een topmomentje.
Er wordt daar ook vanalles afgekust en  gehandshaked dat het een lieve lust is.
De lieve lust waarmee we naar binnen gaan is al even groot: ‘t is hier voor echtig en techtig!

Wanneer Charlotte en ik klaarstaan in het Schoon Verdiep en achterom kijken naar onze fanclub, loopt er een rilling over mijn rug: zoveel volk! Zoveel goeie mensen die speciaal voor ons daar zijn om ons te steunen.
Nog een topomentje!

De ambtenaar van burgerlijke stand doet een uitlegje van de schilderijen en voor iemand er erg in heeft gaat het al van “Neemt u, Wannes blablablablabal, Charlotte blablablabla, tot wettige echtgenote?”. Geen van ons beiden moet lang nadenken en ook zonder generale repetitie konden we beiden de vraag goed beantwoorden.
Volmondiog ja!

Een korte receptie die werd verzorgd door vriendinnen (en hun lieven) van Charlotte draaide uit op een heerlijk ochtendlijk aperitief.
Goudblomme op de Lijnwaadmarkt is hier uitermate geschikt voor, cava uit fluitjesglazen nog meer!

Om half twaalf verwijderen we ons met onze intimi naar de feestdis waar we nog een keer aperitieven. Ondertussen worden de familiebanden van de drie families (twee van mij plus die van mijn vrouw) door elkaar gehaald. Een driegangenkeuzemenu met allerlei lekkers bleek bij iedereen in de smaak te vallen en het Gedicht van de Negen Moeders (tel maar eens goed, ‘t zijn er begot negen!) van Moeke werd evenzeer gesmaakt.
Een dessert en de koffie toe brachten ons om half vier weer bij bewustzijn: nog een uurke voor de volgende receptie, in Meer!

Nog meer handjesschudden, zoenen en “Welkom, veel plezier!” wensen.
Wensen in ontvangst nemen, ook.
160 man, dat is niet niks om te zien passeren.

Een ceremonie om onze liefde openbaar aan elkaar uit te spreken, met een gelofte van haar en mezelf, iets van de zus, wat muziek, wat door ons moeder, de nonkels en de vriendinnen en vrienden en de afsluitende woorden van de ceremoniemeester: “Zoals ons vader altijd zei: je kan niet genoeg feesten!”

En een feest, dat was het!

Eerst kwam er nog wat extra volk toe die welkom geheten moesten worden, daarna speelde het eerste groepje, openden we het buffet en vertelden we de gasten nog een keer waar ze precies mochten dansen en waar de dorst gelest kon worden.
Toiletten waren er ook, daar op ons Festival of Love en er was ook een buitenterras.
Het geheel netjes omzoomd door maïs.
Ik weet niet of feeëriek het juiste woord is, maar sprookjesachtig was de setting zeker wel.
Het feest was toen al legendarisch.

En het werd beter!
Four of a Kind, Smooth Lee en Jiving Sister Fanny geselden de dansbenen van elke gast.
Terwijl mijn oudste zusje nog snel de aandacht vroeg voor een wensballon, installeerde DJ De Walrus zich.
Die gasten gaven er een lap op tot zes uur en hielden het toen, met lichte tegenzin, voor bekeken.
De nieuwe standaard voor trouwfeesten was een feit!

Om half elf kropen we als man en vrouw uit onze tent op de festivalcamping. Want geef toe: een Festival of Love zonder camping, dat is als een tortelduifje zonder partner.
Stonden wij versteld van het ontbijtbuffet dat er was gebouwd!

Broodjes, hotdogs, spek-en-eiers, koffie en overschotten van het buffet van de festivalavond.
Allerlei goed volk dat op het buitenterras in de zon zat te smullen en bezig was met de ogen open te krijgen.
Vermoeide dansbenen die er weer bovenop kwamen, katers die met schril gemiauw de maïs invluchten en moppen over mensen die verdwaald zouden zijn in datzelfde maïsveld.
Het ontbijt was, net als de rest van het geheel, volledig in stijl en volledig passend.

Toen het ritueel van de verjaagde kater voorbij was, staken er allerlei helpende handen de kop op.
Familie en vrienden die “nog rap efkes”  mee opruimen en mee afbreken.
Wij stonden, weeral, versteld van wat er daar in de lucht hing.
Zoveel goeds en zoveel sympathie: u had het moeten zien om het te geloven.

Tot slot een kort besluit van het geheel.
Awel: dit was voor ons de mooiste dag van ons leven, tot nu toe.
Goed voorbereid, hard aan gewerkt en tot in de puntjes (en ver daar voorbij) gelopen zoals we dat hoopten.
Omdat we goed weer hadden.
Omdat we ons omringen met de beste vrienden en vriendinnen.
Omdat onze families zo hard achter ons staan en ons in alles steunen.
Want laat ons eerlijk zijn: het beste concept werkt niet als de entourage en de invulling niet meewillen.
En dit concept is alleen maar geslaagd dankzij onze families en vrienden.
Waarvoor dank!

  • voor de wei die geen maïsveld werd
  • voor de accomodatie en de ter beschikking gestelde tuin
  • voor de mooie uitnodigingen, festivalbandjes,… de huisstijl quoi
  • voor het maken van onze mooie ringen
  • voor de versiering en de 365 vogeltjes die werden geknutseld
  • voor de VW old timer
  • voor de hulp bij het opzetten van de tent
  • voor het tappen van de pinten
  • voor het regelen van de catering
  • voor de hulp bij de electriciteit
  • voor de beste optredens ooit
  • voor het perfecte managen van de muziek
  • voor de straffe verhalen achteraf
  • voor uw aanwezigheid
  • voor de mooie ceremonie (Roel, je was een geweldige master of ceremony!)
  • voor de keuzehulp bij de juiste schoenen
  • voor de steuntjes en brede schouders die we op elk moment konden krijgen
  • voor het geduld als het ons wat te veel werd
  • voor elke gereden en gelopen meter, die precies nooit te ver waren
  • voor elke geholpen minuut, hoe laat ook
  • voor het afhalen van het bruidsboeket omdat ik er niet geraakte
  • voor het perfecte bruidskapsel
  • voor de perfecte bruidsjurk
  • voor het perfecte kostuum
  • voor de make-up
  • voor het heerlijke ontbijt
  • voor de hulp bij het opruimen the day after (zelfs de katers waren hun hulpvaardige zelf)
  • voor de foto’s 
  • voor de receptie ‘s morgens bij Goudblome

Echt waar lieve vrienden en familie: u toonde hartverwarmend weer maar eens wat een geweldige entourage u bent!
Wij zijn blij dat ge in ons team zit!

Toen vroeg ik mijn lief om mijn vrouw te zijn

Standard

Op algemeen verzoek, integraal mijn gelofte aan mijn vrouw. Want ze is het waard.

Charlotte

De eerste keer dat wij elkaar kusten, was eerder wazig en afstandelijk. Flirt voor een nacht, of iets. De week erna was het weer van dat. Iets minder afstandelijk, en veel intenser.
Maar nog steeds vrijblijvend. Want ik ging toch naar India voor de eeuwigheid van drie maanden. Dan gaan we toch niks serieus beginnen?
Dan gaan we toch niet verliefd worden voor de paar weken die ons nog resten?

Op een bepaalde nacht van vrijblijvend geflikflooi heb ik je gezegd dat wij ooit naast elkaar zouden wakker worden. Hoongelach was toen mijn deel, maar wie laatst lacht…

Toen was ik weg en kwam ik terug en was het vuur blijven smeulen. Natuurlijk konden we wel proberen om er iets van te maken.
samen sterk, samen verder.
We spreken hier winter 2008.

Zes weken verder tijdens ons eerste weekendje weg in Honfleur liep het smeulende vuurtje uit tot een fikse brand. Eentje waar de Kalmthoutse hei een puntje aan kan zuigen.
het eerste jaar waarna er nog vele zouden volgen, was gestart.

Dat eerste jaar was meteen het hobbeligste. Een paar downs en heel veel ups zorgden voor een stijgende lijn waar de Mont Ventoux stilletjes bij verbleekt.
Het was ook daar, geheel terzijde, op die Mont Ventoux dat de verlovingsring, veilig opgeborgen in mijn rugzak, letterlijk zijn hoogtepunt bereikte.
Zijn eigenlijke taak werd echter nog wat uitgesteld.

De vier-en-een-half jaar van ons samenzijn werden gekenmerkt door een aantal zaken. We deelden onze passies voor feestjes en gezelligheid met een heleboel vrienden en vriendinnen die we al langer kenden. Jouw vriendinnen en hun lieven werden vaste waarden in mijn leven, naast de Mannen die er al sinds mensenheugenis in huizen.
We gingen naar festivals, reisden naar Frankrijk en Spanje en Londen en Holland en de kust en zeilden al eens en gingen eten in door Gault Millault goegekeurde restaurants om daarna te zeggen dat de vorige eigenaars eigenlijk toffer waren en beter konden koken.
We deelden families en gingen nog maar zelden zonder elkaar op de koffie.

We leefden samen als een koppel, maakten afspraken en verrasten elkaar van tijd eens.
We deden alles wat we zelf graag doen en laten elkaar daar van meegenieten.
Ruzies zijn op één hand te tellen, respect en liefde nemen steevast de bovenhand en stilzwijgend voerden we de beste gesprekken.

Dat zijn allemaal zaken waardoor ik vorige zomer in de Spaanse Pyreneeën struikelde en vroeg of je mijn vrouw wil worden.
Het plan en verlovingsring reisden al langer mee, maar daar in de bergen, op camping Pineta, vond ik het uitgelezen moment om alles wat al was, te verlengen naar dat wat komt.

Het moment dat ik je ten huwelijk vroeg en waar je, na een vreselijk lange minuut, ja zei. Het moment dat ik je in één zin vroeg om niet alleen de vrouw van mijn dromen te zijn, maar ook de vrouw van mijn leven te worden.
Het moment dat ik je beloofde om elke verdere dag van ons leven je nek te masseren, naar je verhalen te luisteren en samen oplossingen te bedenken voor problemen.
Dat moment, wil ik vandaag herhaald zien.

Want je was de laatste vier-en-een-half jaar al de vrouw van mijn dromen. Nu wil ik graag dat je, vanaf 1 september 2012, ook de vrouw van mijn leven wordt.
Dat jij de moeder van onze kinderen wordt, degene die ‘s nachts dicht tegen me aankruipt, mijn tafelgenote en drinkebroer, mijn nachtraaf en ochtendstond. Mijn alles.

Daartegenover wil ik graag je man worden. Je rots in de branding, je veelvraat en knuffelbeer. Je steun, toeverlaat en klankbord. Bokszak en lustobject, vader van onze kinderen en redder in nood.

Om, zoals in een sprookje, samen nog lang en gelukkig te leven.

Eddalstress?!

Standard

Dat vragen ze dan, de mensen.
Of ik al stress heb.
Omdat dat dat zo hoort.
Want het is me toch wat eh jongen, zo nen trouw.

Awel ja, ik heb stress, ja.
Een gezonde spanning, dat ook, maar met momenten: stress.

Niet omdat ik volgende week zaterdag een niet te overziene beslissing neem of omdat we om 09u45 op’t Schoon Verdiep verwacht worden.
Ook niet omdat er ‘s avonds een bal is dat zijn gelijke niet kent en waarvoor er nog wat losse eindjes aan elkaar moeten worden geknoopt.
Niet omdat de ringen nog gepast moeten worden en de notaris wat talmde.

Ook niet omdat we met‘t werk pas een groot project succesvol opleverden of omdat er een fijne collega vertrekt voor altijd.
Of omdat er vanalles moet worden doorverteld waar nog geen tijd voor is.

Zeker niet omdat het weer wat grillig is, er festivals gedaan worden en er af en toe tot laat in den avond vergaderd en overlegd wordt over hoe en wat en hoeveel en waarom wel.
Of niet.
Vooral niet, en laat dat duidelijk zijn, omdat er sommige zaken gewoon faliekant de mist in gaan. Kleine foto’s die niet op A2 formaat te printen zijn, bijvoorbeeld.
Ook niet omdat ik eigenlijk liever wil gaan sporten, dan dingen regelen.

Nee, dat zijn stuk voor stuk dingen waar ik best mee om kan.
Maar tel dat eens op.

Stress maat, met hopen.
Gelukkig kan mijn lief, toekomstige echtgenote en huidige verloofde dat altijd wat kanaliseren.
Waarvoor dank.

Waar ik echt tegen opkijk morgen?

Standard

Tegen het aandoen van een lange broek, schoenen en een t-shirt of hemd.
Echt.
Bah.

Na vijf dagen weg te zijn uit het corporate leventje en enkel rond te hossen op sleffers en in een korte broek, gaat dat echt erg worden.

En weet dan dat er bij ons al heel wat kan.
Soms zelfs op blote voeten.

http://web.stagram.com/p/242429111919890181_30743250

Maar toch!
Zijn er jobs waar je de hele dag in korte broek op blote voeten kan rondlopen?
En klanten kan zien zonder t-shirt of hemd?
Baas?
Gaan we zoiets eens bedenken?

Vrijgezellig

Standard

Niks hadden ze verteld.
Alleen wat raadselachtig gedoe.
Dat ik om half twaalf moest klaar staan en dat ze mij wel zouden ophalen.
Dat ik om 11u moest klaar staan en dat ze mij dan wel zouden ophalen.
Dat ik om 10u moest klaarstaan en dat ze mij dan wel zouden ophalen.
En dat ik nog maar niet moest eten…

Goeiemorgen!
Om half tien opgestaan met een koortsblaas van de spanning om dan in sneltempo bij drie apothekers voor de deur te staan.
Om vijf voor tien thuis met Zovirax en een reuzehonger en dus net op tijd om de deur open te doen voor de eerste zotten.
Dat ik maar naar beneden moet komen en dat we weg zijn.
Dat ik perfect gekleed ben en dat ik verder niets nodig heb.
Of misschien toch een proper t-shirt, ja, dat misschien wel.

De telefoon wordt afgepakt en er zal een hele dag in mijn naam getwitterd en geïnstagramd worden.
Dat ziet er dan zo uit:

Er worden spelletjes gespeeld (“Ey, doe anders eens twintig burpees met een schoen waar een stuk kaas inzit en bij elke keer dat ge neer gaat moet ge daar uwe neus in steken! Jaaaaa!”) en opdrachten verzonnen (“Verkoopt eens tien minuten lang die mensen hun gerief.”) en vooral ook lekker gegeten. En al een pintje gedronken.
Want daarin zitten de clues van wat er nog komen gaat…

Na de markt, ik heb intussen een sliert blikken achter me aan, gaan we de bus op om naar weet-ik-veel-waar te rijden.
Blijkt dat we tussen Schoten en Sint Job uitstappen.
ik weet niet hoe het met u zit, ik ken daar niets.
Daar zijn bossen, en verder sliep ik almtijd als de bus daardoor reed.

Blijkbaar is er ook een visvijver en een camping en een bos en schietgeweren.
Want paintball, dat hoort er bij.
Vooral dan de vrijgezel in een konijnenpak.
Zonder geweer…
Vrienden, ge kiest ze zelf, maar dit had ik toen niet in gedachten…

Er wordt barbecue beloofd, maar eerst zijn er nog wat afspraken die gemaakt moeten worden.
Over de dresscode bijvoorbeeld.

Een powerlifting pakje (dat licht te groot is) en bokshandschoenen.
Vastgeplakte bokshandschoenen.
Scampi’s pellen gaat plots een pak minder goed, kan ik u verzekeren.

Wanneer iedereen gegeten heeft, is het tijd voor de bus.
Want feesten, dat doe je in de stad.
Of net er buiten, want daar is’t Linkerwoofer.
En wie komen we daar tegen? Collega’s.
Juij!

Och, al bij al valt dat allemaal wel mee, niet waar?
De volgende die gaat trouwen, die kan maar beter op zijn kievieve zijn.