Run For Life 2012

Standard

Ook dit jaar lopen we nog eens een marathon.
We zijn intussen met 43 lopers, een leger masseurs en bevoorraders.
En een berg sponsors.

Maar die laatsten, die sponsors, die kunnen we nog gebruiken.
Niet echt wij natuurlijk.
We lopen namelijk voor SISP.
Een project in India, waar mijn vrouw en ik binnen 15 dagen naartoe gaan.

Had u al gesponsord?

“Kinderen Derde Wereld” – Brussel
IBAN BE57 0000 0399 9935
BIC BPOT BE B1
Mededeling: RUN FOR LIFE 2012

Want de kindjes rekenen op u.
En ook: ge kunt dat inbrengen op uw belastingen, vanaf 40 euro.

Durf jij al uit je comfortzone te komen?

Standard

Op tijd en stond moeten we eens wat verder durven gaan.
Een klein stapje maar, dat dan leidt tot een zotte tocht.
Die comfortzone, die is goed om ‘s avonds in je zetel in te zitten.
Af en toe.

Maar de rest van de tijd: durf verder te gaan.
Durf eens iets anders te doen.
Spring GOTVERDOEME eens in het diepe.

Ik durf dat ook niet altijd.
Er is altijd een reden om het niet te doen.
Rationeel gezien is het even onnozel om het wel te doen dan om het niet te doen.
Voor en tegen.

Fuck it.
Je kan niet alles rationaliseren.
Kiezen en ervoor gaan.
En als het moet: een stapje terug en opnieuw.
Met een aanloop.

via

En als het nu niet om geld ging?

Standard

Heb je jezelf de vraag al eens gesteld?
Wat zou jij doen als het niet om geld ging?
Als je zou kunnen doen wat je wil?

Ik denk dat ik zou doen wat ik doe.
Online concepten bedenken, oplossingen bedenken.
Crossfitten en lopen.
Eventjes organiseren.
Reizen en mensen ontmoeten.

En nieuwe dingen leren.
Nee zeggen.
Fixed gear rijden.
Een boek schrijven.
Of twee.

Nerds running wild: WordPress 3.5

Standard

Sorry, maar het is weer van dat.
Nerdy hornyness.
Een nieuwe release van WordPress.
En wat voor één!

Deze versie, 3.5 ofte Elvin, heeft een aantal zeer mooie veranderingen in zich. Zo is er de heerlijke nieuwe media manager.
Galerijen maken on the fly, captions aanpassen, drag ‘n’ drop: rock ‘n’ roll!
Update vandaag nog!

Mocht je er niets van begrijpen, geen erg.
Ik vertel je er in levende lijve graag alles over!

Keuzestress: compact camera

Standard

Met de nakende trip naar India, wil ik nog graag een nieuw fototoestel kopen.
Geen spiegelreflex, geen semi-pro.
Klein en compact, maximum 450 euro.
Maar wel met mooie foto’s!

Ik kreeg, heel even, het fotografisch speeltje van collega Raf in handen.
De Fujifilm x100.
Een.Mooi.Toestel.
Maar dubbel te duur.
Dat er ook een klein broertje van bestaat: de Fujifilm x10.

En daar begint het.
Reviews lezen.
Vergelijkingen.
Bang for the buck.

Wat ik belangrijk vind:

  • batterijduur
  • goeie beelden bij weinig licht
  • lyrische onscherpte (focus en waas op de achtergrond, u weet wel)
  • geen vertraging bij afdrukken
  • breedbeeld

Zaken als een superheldere touchscreen, de mogelijkheid om 3D te fotograferen of alles direct via WiFi te uploaden alsook de gps features: niet belangrijk.
Stevig, dat moet het ook zijn.
En compact, zodat het in mijn broekzak past.

En nu twijfel ik.
Keuzestress.
What to do?
Wil jij even helpen?

De vier opties:

Wat zou jij kiezen?
En waarom?

Egostrelend

Standard

De afgelopen week was er eentje van samenlopende omstandigheden.
En daar uit voorvloeiende stress.
Op alle vlakken liepen er zaken mis, liepen er zaken op het randje en meermaals stond ik met het hoofd in de handen aan mijn bureau, als er weer eens iets op de spreekwoordelijke stapel gelegd werd.

En toen was daar mijn omgeving.
De begripvolste vrouw.
De strafste collega’s.
De beste atleten en medesporters.

En hier en daar zitten er dan verborgen boodschappen tussen.
Van die kleine dingen die het ego strelen.
Ja, gij daar.
Ge weet wel dat ik het tegen u heb.
Dank u.
Van harte.

Boxjump gone wrong

Standard

En wat is er dan precies gebeurd? En waarom was dat? Awel:

Men neme een box.
Men springt daar op.
Men maakt die hoger.

Men springt er tegen.
Met de schenen.
Tweemaal…

Van 1meter en 10cm naar 120cm gaan is te veel, blijkbaar.

Resultaat: auwtsj.

Boxjumps FTW!

Hardcore my ass... #crossfit #boxjumpgonewrong

Visum aanvraag India

Standard

Vorige week vroegen we ons visum aan voor India.
In Antwerpen, want dat kon, werd er verteld.
Wij om acht uur naar de Vestingstraat 62, alle papieren in een bundel, cash geld op zak.

Geen naamplaatje.
Eén bel voor het hele appartementsblok.
Geen openingsuren of wat dan ook.
Een vergeeld papier op de raam van de eerste verdiepeing van Antwerpindians.be.

Half negen.
Geen beweging.
Kwart voo rnegen, een tweede bezoeker.
Dat het altijd wel wat verschillend kan zijn, met die uren.

Ach, hey. Een voorproefje van wat ons te wachten staat?
Ik herinner me een situatie bij de post in Bangalore waar ik even het Noorden kwijt was.

De aanvraag zelf ging van een leien dakje.
De betaling werd aanvaard en op 6 december is’t van dat.
Dan kan er, na aanschuiven tussen acht en negen (zonder rij, maar voor een gesloten deur), een reispaspoort mét visum gehaald worden.

Juij!

Het juiste adres:

Antwerp – Collection centre
62, Vestingstraat, 1st Floor
2018, Antwerp, Belgium

Submission of Application: 0830 Hrs – 1400 hrs
(Monday to Friday except Embassy Holiday)
Collections of passports: 1000 Hrs – 1200 Hrs Tuesday
1100 Hrs – 1200 Hrs Thursday

Check de website voor de correcte uren!
http://in.vfsglobal.be/contactus.html

Online vs Offline

Standard

ONLINE COMMUNICATIE IS DOOD

OFFLINE COMMUNICATIE IS DOOD

SOCIAL MEDIA IS DOOD

Ik choqueerde deze week een aantal mensen tijdens onze clubsessie. Ze stonden wat versteld. “is die nu tegen zijn winkel bezig?”
Check.
Als je dat letterlijk neemt wel ja.
Maar daarom nuanceerde ik dat.

Elk van de drie media zijn zo dood als een pier.
Op zich zelf.
Als je alles in online investeert, graaf je je eigen graf.
Alles op offline en non-digital? Same same but different.
Social media all the way and nothing left?
F U.

Serieus.
Het werkt niet als je alles op één paard zet.
Ik moet soms een andere vergelijking maken dan iets met auto’s, zeggen mijn collega’s.
Wel. Here we go.
Alles op één paard?
No way.

Want het spel wordt zo niet meer gespeeld.
Klanten willen geen “online” merken.
Klanten interesseren zich voor geen jota in wat jouw social media politics zijn.
Flyers in mijn bus? Ahaa, dan moet jij wel dat super vervelende merk zijn.

Klanten, de mensen die jouw producten kopen, willen een geheel zien.
Een puzzel doen kloppen.
Ze willen een merk dat iets te vertellen heeft.
Een verhaal in plaats van product placement.
Meer dan een verkoop van je product.

Klanten willen een verhaal.
Nike heeft een verhaal.
Dat iedereen die dat dat wil iets kan bereiken.
Dat iedereen die wil lopen, kan lopen.

De grote vraag is wat uw verhaal is.
Wat vertel jij aan je klanten?
Hoe maken zij de puzzel die je bent?
Met wat losse brokken?
Of met een solide plan dat ze direct snappen?

Dat is niet gemakkelijk.
Daar moet over nagedacht.
Hulp nodig?
Want dan staan we klaar voor u.

Ook voor andere vragen is The Social Media Club er voor u.
Anything.
Oh, en we beantwoorden dat via onze blog, via mail of via onze clubsessies.
En ja, dat blijft een verrassing hoe we dat doen.
🙂

3 maanden India, waarom doet ge dat?!

Standard

Ik kreeg van de week de vraag wat er ging gebeuren in januari en waarom ik nog niet alles had verteld.
Ik stond lichtjes versteld, want geheimen heb ik slechts zelden. Bijna nooit eigenlijk.
Ik vertel alleen niet altiijd alles.
Het moet niet altijd aan uwe neus hangen eh!

Maar dus.
Binnen minder dan 50 dagen reizen mijn vrouw en ik naar den verre.
India, voor de vrienden.
We kijken er meer dan ooit naar uit, dat kan ik u wel vertellen.

Wat we daar gaan doen?
Kijken, voelen, ruiken, proeven, horen en ervaren.
En niksdoen. En reizen met trein en bus.
En vliegtuig en boot en taxi.

En op bezoek bij goed volk.
En lekker eten eten.
Op straat en met onze handen.
En met diezelfde handen ons gat afkuisen.
Zonder papier.

En rondlopen in een pofbroek en met een snor.
En opgaan in de massa en er toch bovenuit steken.
Letterlijk dan.

En dat allemaal drie maanden aan één stuk.
Want het zou al te gek zijn om dat in twee keer te doen, niet?

Vanaf 3 januari zijn we dus niet meer te bereiken “in’t echt”.
Wel terug vanaf 1 april.
Maar dan anders. Of niet, dat zien we dan wel.
Online: same same but different

Apps for Antwerp

Standard

http://www.appsforantwerp.be/

Na de open data van Gent een tijd terug (vorig jaar? Twee jaar geleden?) springt nu ook Antwerpen op die kar.
Mooi zo, want app bouwend Antwerpen was al langer vragende partij, kijk maar naar de Velo apps / wars.
Op 8 december is er iets georganiseerd, met als uitkomst een verkozen idee.

Vanaf morgen zijn de datasets (of toch al een paar) openbaar en kan het bedenken beginnen!
Wie bedenkt er mee een idee?
Ik vind dat spannend, dat.

Movember 2012

Standard

Donderdag begint Movember.
Bewustmaking van mannenziekten.
Want ook mannen; lieve wereld, durven al eens ziek te worden.
Aandoeningen waar liever niet over wordt gesproken, meestal.
Dikwijls gesitueerd tussen navel en knieën.

De prostaat, bijvoorbeeld.
Erg vervelend als je “er last van hebt”.
Niemand die zegt wat er dan precies mis is.
Nog erger als er een kanker in opspeelt.

Verder: teelbalkanker.
Afzetten en hop, zwijgen beste vrint, dat zijn zaken waarover ge niet spreekt aan tafel.
Laat staan op café.
Nee, mannen, die babbelen niet over malkanders klokkenspiel.

Awel.
Ik wil, samen met een heleboel ander volk, dat dat verandert.
Dat er, tegen dat ik in de juiste verkeerde leeftijd val, genoeg geld naar onderzoek gaat zodat ik geholpen kan worden.
Dat ik niet met een doorweekte voorbroek door een vol café moet lopen.

Mo Bros

Daarom zal ik op donderdag 1 november mijn gezicht herschapen tot een babypoepeke.
Op m’n knevel na.
Gesteund door mijn Mo Bros en Mo Sista’s.
Sponsors zijn welkom, ruggesteun evenzeer.

Nu mijn lief nog overtuigen dat die snor echt wel belangrijk is…