Niet de film nee, maar realiteit.
Van vrijdagavond 19u tot maandagnacht 1.30u een dijk van een Chiroweekend achter de rug gehad!
Het was warm, het was heet en we hebben verdikke moeten werken om de dorstigen te laven en alle hongerige monden te voeden. Want manneke, veel volk!
Nu ben ik vooral moe en gebroken.
Overal pijn, overal stijf.
En moe.
Slaapwel.
Stond van’t weekend in de gazet.
Vrijwilligers zijn nodig. Altijd.
Leve onszelf!Â
Wat zou het de overheid kosten als ze alle vrijwilligers die een verantwoordelijke functie hebben bij de scouts en de Chiro moet betalen?
Jacques Defourny, hoogleraar economie aan de universiteit van Luik, maakte de berekening voor de Franstalige scouts en Chiro, en hij kwam uit op een bedrag van 200miljoen euro per jaar.
In Wallonië zijn ongeveer 19.000 jongeren actief in leiding en begeleiding van de scouts en Chiroleden. ,,Zij presteren jaarlijks 10miljoen arbeidsuren”, berekende Defourny. ,,Als elk uur betaald wordt tegen een bruto-uurloon van 20 à 21euro, kom je aan 200miljoen euro.”
Voor Vlaanderen zou dat bedrag nog oplopen, want de Vlaamse scouts en Chiro hebben nog meer vrijwilligers. Chiro telt ongeveer 15.000 leiders en nog eens 1.300 kaderleden. Bij de scouts zijn er 13.000 ,,verantwoordelijken”. Alles samen goed voor bijna 30.000 vrijwillige verantwoordelijken, of een derde meer dan in Wallonië. Zij zouden de overheid dus minstens 300miljoen euro kosten.
,,Dat lijkt mij nog een erg voorzichtige schatting”, zegt Chiro-directeur Hans Bouwen. ,,Dan houden we geen rekening met alle uren die ouders vrijwillig in een groep steken. Als er een nieuw lokaal gebouwd moet worden, steken zij ook de handen uit de mouwen.”
De Chiro heeft ongeveer 130betaalde mensen in dienst. ,,Dat geldt voor heel Chirojeugd Vlaanderen, inclusief het personeel in onze winkels en jeugdverblijfcentra. Louter voor de jeugdbeweging zijn er slechts 23betaalde krachten.”
Zou de Chiro meer betaalde krachten in dienst willen hebben? Bouwen: ,,Het zou niet slecht zijn als professionele jeugdconsulenten wat meer voor jeugdbewegingen zouden werken.” (domi)
 Artikel vanuit het Nieuwsblad
Er staan drie mensen in de keuken.
Eentje is bezig met de afwas, eentje heeft een handdoek vast en er is er eentje die wat rondloopt.
Laten we hen Afwasser, Afdroger en Duvel-Doet-Al noemen.
Duvel-Doet-Al zoekt allemaal vuile dingen bij elkaar en geeft ze aan Afwasser. Het wordt echt een hele stapel. Allerlei verschillende voorwerpen die op het eerste zicht totaal niets met elkaar te maken hebben. En of hij er een proper geheel van wil maken. Alstublieft tegen gisteren.
Afwasser begint zijn job met een licht gegrom. Na een tijdje krijgt hij er echter plezier in en gaat alles enorm vlot. Op dit moment beginnen er vuiltjes aan zijn werk te kleven. Gelukkig is er Afdroger nog. Alles wat niet helemaal proper is, wordt teruggestuurd. Tot groot jolijt van Duvel-Doet-Al.
Na een tijdje is het plezier er af voor Afwasser. Alles wat Afdroger terugstuurt is niet meer proper te krijgen. Allemaal ingebakken spatjes en vuil-in-scheuren.
Gelukkig kan hij na een tijdje de stop uittrekken en het water laten weglopen.
Zijn werk zit er op.
Afdroger en Duvel-Doet-Al blijven echter nog een tijdje bezig.
Want dat is helaas de realiteit: als Afwasser ergens wat extra schrobwerk heeft, kunnen de andere twee niet verder…
Als er iets is waar ik van hou, dan is het wel beeldspraak. Metaforen die rocken als een tiet. Woorden en zinsbrouwsels die niets met het onderwerp te maken hebben, maar die wel duidelijk maken wat er bedoeld wordt.
Vaak snappen mensen iets pas echt als er een tekeningetje bij wordt gemaakt.
Wolken die voor de zon schuiven en ervoor zorgen dat mijn hele wereld grijs kleurt en waarmee de brave Bruno dan direct weet wat er bedoeld wordt. Ik vind dat mooi. Ik ben me er van bewust dat niet iedereen dezelfde opvatting heeft van wat ik bedoel met mijn woorden. Interpretaties en percepties verschillen van mens tot mens en van plaats tot uur.
Als iemand me vraagt wat ik doe om boterhammen met choco te kunnen kopen, vertel ik hem (m/v) dat ik test engineer ben.
Meestal volgt dan een “WTF? Gij zijt toch geen ingenieur?”.
En dan het verhaaltje dat het te maken heeft met IT, software en dat alles testen. Ahzo. En hoe gaat dat dan in z’n werk?
Een korte uitleg brengt meestal geen soelaas.
Wel: er zijn mensen met meer hersencellen dan ik die computers kunnen vertellen wat er moet gebeuren. Dat zijn de programmeurs.
Zij maken de software.
Waarom zij die dingen bouwen? Omdat er andere mensen zijn met enorm veel fantasie en twee linkse handen die die programma’s bedenken. Deze mensen weten niet hoe ze computers iets kunnen laten doen.
Ik zou een heel goede computerfantast kunnen zijn.
Wat ik dan doe?
Ik probeer de programma’s voordat de klant die mag gebruiken.
Ik vertel de makers wat er scheelt. Of dat iets niet doet zoals het was afgesproken.
En dan zorgen de programmeurs er weer voor dat alles bits en bytes wél netjes inde rij lopen.
En ik vertel dat dan aan de computerfantasten en die geven de software dan aan de klanten. Goed systeem, dat wel.
“Huh? Systeem? Hoe gaat dat dan in z’n werk?”
En dan, dan komt de metafoor van het testen.
Aangezien we vanaf vandaag een paar dagen vakantie hebben (we, als in: we, Wannes, koning der belgen) wordt er weer met Vueling naar Barcelona gevlogen.
Nu wordt er niet direct sneeuwval verwacht, dus de kans dat het vertrekuur wordt gerespecteerd is iets groter dan vorige keer. Zodoende zit ik morgen te vieren hoog boven Europa.
Goesting? Ja. Om terug bij de Madam te zijn (want missen is toch wel een vrij fysieke aangelegenheid). En om terug in Barcelona te zijn. En om weer vakantie te houden. En om gewoon niet te gaan werken.
Ha!
En foto’s en cultuur en eten en drinken en veel liefde en al!
En vanaf donderdag wordt het er weer schitterend weer!
Geen enkel idee waar we heen gaan, geen enkel idee wat er moet gebeuren om een sprankeltje zon in de poel der verderf te vinden. Het niet weten van essentiële levensvragen doet meer pijn dan alle kennis die me in m’n hoofd bezighoudt. Het onbekende vraagt om doorgehakte knopen, het bekende vraagt om op pensioen gestuurd te worden.
Vandaag een babbeltje gehad met een fijne mevrouw. Na tien minuten had ons gesprek gedaan kunnen zijn, maar het heeft uiteindelijk meerd an een uur geduurd. Over het leven, het heelal en meer.
Het was inderdaad nogal abstract, vooral omdt we elkaar niet zo goed kennen. Misschien dat daar in de toekomst wel verandering in kan komen.
Maar dan moeten er eerst knopen worden doorgehakt. Tegen eind april denk ik.
Eerst beslissingen nemen en dan een planning opstellen om de dingen werkelijk toe te passen.
Zoals in: “ik ga op dieet, maar eerst moet ik het boekje van de WeightWatchers nog eens lezen. In de frituur!”
En mijn omgeving loopt niet echt over van stimulerende factoren.
Stabiliteit wordt eerder gepromoot dan avontuur, zekerheid wordt verkozen boven nieuw en onbekend. En de enkele pijler die mijn leven tot nog toe had, wordt aangevreten door een vadzig zuur…
Niet gemakkelijk, zo twijfelen…
De planning was duidelijk: veel vergaderen.
En vroeg op. De rest zou zich wel manifesteren als het moment daar was.
En zo geschiedde!
Vrijdag om kwart na acht goed en wel vertrokken naar de gore driehoek der Noorderkempen: Retie – Dessel – Mol. Tegen negen uur met een eerste deel van de groep (de andere helft was verkeerd gereden) aangekomen in de Galbergen. De sfeer wordt al meteen gezet: Ron herkent enkele gezichten.
De brave doch compleet vernichterde heer kent onze groep al een jaar of vijf (Mol 2002, zo staat op mijn pennenzak) en heeft ons sindsdien al menig maal over de vloer gehad. En alke keer was het plezant en elke keer was het kamp op tijd af. Flinke varkens, dat zijn we!
Tegen tien uur wordt er vergaderd tussen pot en pint. Want het mag al eens plezant zijn! De klok tikt verder en het middernachtelijk uur wordt overschreden. Tegen half één wordt er nog een pintje gedronken in Ron’s taverne en om half twee wordt er kebab besteld. Goed gerief, dat zeker. De pepertjes die in de keuken gevonden worden zijn echter net iets te warm om gezellig te zijn. Enkelen verslikken zodanig in de groentjes dat ze wel ijs moeten eten. Wat ook gebeurt. Nog een laatste slaapmutsje tegen de vijven en dan eindelijk te bed. Jammergenoeg zijn er net iets te weinig bedden en wordt er overgegaan tot grondliggen en dubbelliggen. Hoewel dat laatste ook et maken had met het snurkgedrag van enkelen…
MAAR! Moment van het weekend: zaterdagochtend om 07:45!
Iedereen op tijd buiten en klaar om te vergaderen!
Hoe zot is dat? Maar een paar uurtje gecrasht en toch al fris (NOT) en monter (NOT) op!
Ochtendstond heeft goud in de mond, bij een aantal heren is er vooral een stevige pepersmaak te proeven..
Het ontbijt brengt iedereen wat bij de positieven en om kwart na negen kan de vergadering beginnen. Mooi op tijd!
Vlotjes werken we ons door de agendapunten en twee chinese vrijwilligers starten met de spaghettisauskook. Natuurlijk begeeft het elektrische vuur het en moet er in de privékeuken van onze gastheer gekookt worden. De brave man heeft hier geen enkel probleem mee en laat ons de pieren mooi gaar worden.
Aangezien er op zaterdagnamiddag gevoetbald wordt door een heleboel zotten in dit land, dienen ook wij met een uitgedunde leidingsploeg de vergadering verder te zetten. De nodige pauzes in acht nemend, kruipen we naar de klok van vieren als er een koppel sjotters terug komt. Een stevige wandeling dient zich aan en er wordt heel wat afgelachen.
Tegen half zeven worden er frieten gehaald en maken twee (andere) chinese vrijwilligers de overheerlijke goulash klaar. Maar het wordt ons allen wat teveel: te weinig slaap, lekker en veel eten… Iedereen krijgt dan ook een dipje waaruit het moeilijk vergaderen is. Gelukkig druppelt de tijd niet sneller dan de geniale ideeën en krijgen we bijna alles af.
Half elf en taverne tijd.
Er is nog niemand echt bekomen van het eten en de sfeer is even lam als mijn been na ee toiletbezoek mét Humo… Een klein fuifje in dessel-Witgoor brengt echter soelaas: Superball for president! Echt een geweldig bal waarvan we vinden dat we dat ook eens gaan doen in Meer. Kwestie van onszelf wat druk op te leggen om ook eens een bal te geven met de jongenschiro.
Te vieren is iedereen weer thuis en wordt er genoten van de matras. En uitgeslapen…
Zondag is iedereen er als de kippen bij om nioet op te staan. Blijven liggen tot tien uur, eten en wat vergaderen.
Ontspannen, opruimen en dan het s-beste idee van de dag: terraskes!
Gezellig, gemoedelijk en plezant: een ideale afsluiter.
Kortom: leidersweekend waz naaaaiz!
Alle kansen aan de jeugd!
Meer jongeren aan een job naar hun goesting!
Geen discriminatie op afkomst, religie, huidskleur of anciënniteit!
Iedereen gelijk voor de wet!
Dat er mensen zijn die bepaalde dingen weten omdat ze veel hebben meegemaakt en omdat zij toevallig als juiste man op de juiste plaats waren, dat wil ik verre van ontkennen. Want laat ons eerlijk zijn: ervaring loont.
Als ik kijk naar onze Chiro en mezelf, zie direct een heleboel punten die overbrugd kunnen worden op inschattingsvermogen en op voorkennis. Weten hoeveel tijd je ergens insteekt, weten wat de impact zal zijn als er iets misgaat, weten hoe je bepaalde conflicten op een efficiënte manier de mond kan snoeren.
Maar als ik dan eerlijk ben voor mezelf: dat zijn dingen die ik de afgelopen zes jaar geleerd heb door met mijn stomme kop met een rotvaart tegen een muur te lopen. Vallen en opstaan, als een domme ezel meerdere malen tegen dezelfde steen stoten.
En zo is het volgens mij ook bij mensen die hopen ervaring hebben op werkgebied. Ooit was hun palmares maagdelijk wit. Geen spatje blaam, laat staan een zweempje ervaring. Op een mooie dag kregen zij de kans van hun leven, mochten zij ergens hun ding doen, werden ze gedoogd door de ervaren middenklasse. En op die manier bouwden ze ervaring op. Kregen ze de kans om ervaring op te bouwen.
Ik hoop dat ik ooit ook die kans krijg. Dat er iemand zal zijn die alle vertrouwen aan mij kan geven. Dat ik de kans krijg om mijn talenten te ontplooien, een kans om ervaring op te doen. Maardan moet er natuurlijk nog ergens een barmhartige samaritaan rond drentelen…
Naar ik heb horen zeggen, bestaan ze, de mensen die jong talent een kans willen geven!
Niet echt de beste combinatie, bovenstaande duo.
Jammer eigenlijk, want persoonlijk hou ik het meeste van een drukke en hectische agenda.
Een job die een leven wordt, een leven dat volledig geleefd wordt.
Af en toe een rust punt, plannen en voor de rest: gaan!
Zo ook deze week.
Woensdag voorbereidingsavond met meneer-ik-ben-bijna-commisair-van Meir Jelle en donderdag verjaardagsfeest voor de jongste mijner broers.
En ondertussen: werken en werken en werken (driemaal hetzelfde en toch helemaal anders ;-))
Eind september was er de actie van MindManager voor bloggers. Leuk en plezant, zo een officiële versie van goed gerief.
Ik vond het alleen jammer dat er niet overal mee te werken was.
Snel iets op de computer gieten en er toch een deftig ding uitkrijgen met structuur en al: niet altijd even gemakkelijk.
Het was mogelijk om rustig wat aan te modderen met wiki’s of iets, maar echt goed als MindManager? Nah.
Nu dus sinds een tijdje wel en wel online!
bubbl.us van de verniet ende gratisch voor allen!
Te delen mindmapjes, binnenkort te exporteren en al ook…
Ik ben er wég van!
Ik ben de zoektocht naar een goede laptop gestart.
De keuze die gemaakt moet worden (persoonlijk dan) is niet gemakkelijk.
Ik wil, al was het alleen al maar voor de looks, een mac book of een mac book pro.
Helaas liggen die dingen wel in ruim hoge prijsklasse.
Als ik dan ga kijken bij de geriefjes van Acer, zegt de Travelmate 5620 me ook wel wat.
En die is budgetvriendelijker.
Natuurlijk moet ik niet aan de kern van de zaak voorbijlopen.
Het ding met werken. Het ding moet goed werken.
En het mag dan ook een centje kosten.
Wat is er nu belangrijk aan een laptop?
Waarom zou ik een apple kiezen boven een peecee?
De voor- en nadelen afwegen van iets waar ik eigenlijk niet zo veel van weet: niet gemakkelijk…
Een internetse zoektocht is begonnen!
Dingen die ik belangrijk vind aan een laptop:
Mac versus PC: Vergelijking op cnet.com
Pieter Vertelde een tijdje geleden dat hij eindelijk maar eesn verlof ging nemen. En dat hij geen recht heeft gehad op jeugdvakantie wegens te oud. Wel, mij hoor je niet klagen!
Afgestudeerd in juni 2005, beginnen werken eind november 2005 en dus net een maand gewerkt. Dat maakt het potvolkoffie perfect mogelijk om een jeugdvakantie-aanvraag in te dienen! En geloof me, met een zuiver geweten vakantie nemen is heerlijk. Vooral als je dan zioet dat er collega’s zijn die pas in januari zijn begonnen en die dus geen recht hebben op dat schone verlof.
Dit jaar heb ik echter recht op volledig verlof. En volledig verlof houdt bij ons een stevige brok van het jaar in!
Als ik even tel, kan ik bijna elke week een dag vakantie nemen…
Iets van een 46 dagen dat er, naast weekends en feestdagen, niet gewerkt moet worden.
Kwestie van op kamp te kunnen gaan met de Chiro, een enkele keer naar Barcelona te vliegen, een extra dagje na een vermoeiend weekend én een week of twee te chillen op verlof!
365-(52*2)-46 = 315 werdagen.
Lijkt me niet overdreven!
Een schone dag vandaag.
Om 06:10 bij bakkerij Vervoort in de Lange Koepoortstraat een Boerenbol halen om de dag door te komen want een mens moet af en toe eens iets vreten om recht te blijven.
Knallen met de Porsche Fiësta om de file voor te blijven end at lukt aardig: 07:15 met de eerste koffie achter de PC.
De dag doorbrengen met belangrijke dingen die eigenlijk vorige vrijdg een dealine hadden: minder goed bezig dus. Toch de bevestiging gekregen om even verder te doen, want beter goed en te laat, dan helemaal niet.
Als ik lange en zinvolle dagen maak, voel ik me altijd een pak beter dan wanneer ikd at neit zou doen.
Nog een minimeetinkje erdoor en klaar voor vandaag.
NOT!
Weer knallen met de Porsche Fiësta om dan in het centrum van Vlaanderen uit te komen (de rest is parking): Antwerpen, ja zeker! Babbeltje doen met een redelijk gezellige kerel die we naar de toekomst toe misschien we eens wat beter kunnen leren kennen. ‘t Zou ons alletwee vooruit helpen!
Dan van de babbel naar de Princess of Spoons, een excellente keet om er een platke en twee dagscotels te slurpen. Kip met curry en gember: I just love it!
Het eten was de.ico.us (to remember!) en het gezelschap was ook niet slecht. Niet mijn perfecte date (lang blond haar, borsten en lange benen zouden een stap in de goede richting zijn) maar wel onderhoudend over de inhoudelijke dingen des leven: web2.0, ‘t internet in’t algemeen en hoe bedrijven daar mee om kunnen gaan. En vooral hoe ze daar niet mee om kunnen.
Op dat vlak heeft Pieter echt wel een fijne job: een hobby die betaald wordt door een groot bedrijf. Branding, invloed, al dan niet meten van de fanbase van een product en waarom al die “normale” zaken de weg van het bedrijfsleven meer en meer beginnen te bepalen.
Dat we aan de voet van de berg staan en dat we verdikke een schone voorsprong hebben op het peleton.
Dan aan de auto aangekomen en verdorie een platte achterband gevonden.
Een kwartiertje van werk en klaar was de spreekwoordelijke kees.
Als morgen ook zo’n goede dag wordt, ben ik alvast een blij man!
Een rustig weekend zonder uitspattingen: de ideale voorbeeiding voor wat een hectische week lijkt te worden. Het zal een wek worden met kansen, chansen en leuke mensen. Vooral ook nieuwe mensen die we totaal niet kennen.
Nu ja, “via ‘t internet” kennen is ook een beetje kennen, niet?
Vooral woensdag wordt een piekmoment.
Twee afspraken, ondermeer eentje met Pieter van pietel.be en pieterbaert.be. Eten en een stevig doordeweeks pintje drinken. Babbelen over werk, fotografie, reclame, auto’s, vrouwen en ‘t stad in’t algemeen.
Donderdag komt de zelfvermaarde javadude Tom J tot aan mijn deur voor een glas en een rondleiding in onze villa. Daarna ongetwijfeld een beetje bijbabbelen. Ooit, in den tijd, was Tom J een fijne collegatester.
Hij zocht echter andere professionele horizonten op in de IT oceaan.
Mensen die liever programmeren dan testen, ik zal het nooit begrijpen.
[demon]
Wat is er cooler dan iets waar iemand uren en uren en dagen aan heeft gezwoegd, kapot te maken?
[/demon]
Dinsdag een avondje opruimen @home.
Er staat hier een afwas die sinds vorige week alleen maar groeit, er staan overal lege glazen die dringendterug richting kast moeten en de hoop vuile sokkenonder de zetel neemt legendarische posities aan.
Tijd voor een zerotolerance actie dus!
Dat laatste zal in Antwerpen niet zo’n probleem zijn zeker?
Verder is er deze week ook wat vaderwerk gepland.
In de betekenis van werken voor vader dan.
Ideeën genoeg, maar dat mag gestructureerd op papier komen.
Krijtlijnen, blauwdruk en kladjes: een stevig geheel!
Ik heb er verdikke al goesting in!
Vanavond eerst nog wat easy in de zetel met Debby en Nancy, Flikken en daarnet al met de Pappenheimers!