GMail

Standard

Ik heb al een jaar of een drie een gmailaccountje.
Gekregen als exclusief cadeau uit het beginnerspakketje van drie van een wilde weldoener.
Weinig gebruikt want “ik had al een e-mailadres”.
Ik had er verdikke twee: één @hotmail en één @deloore.

Nog een e-mailadres had me echt te ver geleid.
De gmailaccount was wel handig als extra opslag.
En we hadden er tijdens ons eindwerk eentje aan de hand gedaan als centrale opslag: langs alle kanten te bereiken, quasi oneindige opslag en gebruiksvriendelijk.

Toch bleef ik zweren bij m’n oude, vertrouwde accountje.
Het hotmailadres viel weg en werd vervangen door het @deloore adres.
Een hele tijd ging ik door het leven als “de man met slechts één privé e-mailadres”.

Een tijdje geleden leek het alsof iedereen, alle spambots incluis, de weg naar mijn mailbox kende.
Het werd verdikke iets van een 150 e-mails per dag, met een hoopje van 20 deftige…
Slechts één achtste gewone e-mail!
Een probleem werd eindelijk zichtbaar

Dus zocht ik een oplossing.
Samen met nonkelcomputermaker werd er iets gedaan op de server: alle  spam  werd  voorzien  van een duidelijk merkteken: ***SPAM***. Simpel voor de filter, dus.
Maar dan moet het verdikke wel binnengehaald worden met pop3…
Ik ben gelukkig niet alleen met dat probleem!

Nu, ik heb het heft in eigen handen genomen.
@deloore laten doorsturen naar gmail, daar alle spam uitfilteren en alleen het postvak in  downloaden in Outlook.
Want ik werk nu eenmaal graag met programma’s-op-harde-schijf.

En kijk: 10-30 e-mailtjes per dag.
Proper, geen druppel spam die er nog doorkomt!
En nog! Overal access tot de mails, daar waar sommige netwerken het vertikten om het poortje van de mailbox open te duwen. Gmail draait overal, zo lijkt het wel.

Super! Cool! Tevreden!
Ja.
Maar ook een streepje angstig.
Wanneer gaan die slimmerikken van google beginnen met hun betalende services?
Of blijven ze teren op advertising?
Laat ons hopen.

Le plan

Standard

Vader heeft een plan met een weblog en interactiviteit en al.
Zotjes zenne.
Een man die het internet kent van virussen, hackers, e-mail en vieze prentjes vragen horen stellen over een weblog.
En daarna nog geboeid luisteren ook!
Gekke papa!

Ach, we komen er wel uit.
‘t Zou alleen stom zijn om  iets te maken, uit te werken  en te laten doodbloeden.
Het wordt iets schoons. En simpel.
KISS hoog in het vaandel: keep it simple, stupid!

fit her schim eg

Standard

Cryptische omschrijvingen zijn blijkbaar hip en broodnodig op het intenet.
We vertellen elkaar alles, delen onze grootste geheimen en maken alle plannen kond.
MAAR!

Er zijn grenzen.
Zo is er Bruno die al een tijdje niet wil zeggen waarover hij niets  mag vertellen.
Ook Bart van Netlash heeft een vrij abstract idee.
En ook ik doe sinds kort mee aan het vertellen van wazige praatjes en het ten toon spreiden van geordende chaos.

Want het zijn niet allemaal goede mensen daarbuiten meneer!
Sommige mensen nemen u potvolsnottepietjes altijd serieus.
Het is sommige mensen niet gegund andere vol vuur te horen lezen over avonturen in het heden, verleden of komende.
Er zijn van die mensen (Spanjanezen noemen het Cabron of Cochino) die denken dat de hele wereld tegen hen is. En dan vooral ik. Omdat ik nogal veelvragend ben. Niet veeleisend, dat niet.
Want eisen is iets voor de winter.
En laat ik die rechtse rakker maar snel links liggen!

Nee.
Er zijn zaken waarover we beter niet bloggen.
Relaties tussen man en vrouw (wanneer het fout gaat) vind ik persoonlijk een blogtaboe. Al denken anderen daar anders over.
Werksituaties en het werk als geheel. Al denken anderen daar anders over.
Foto’s van mensen waarvan je weet dat ze het niet graag hebben. Al denken anderen ik daar soms anders over.

Eerlijk?
Ik ben voor een open communicatie.
Echt. Van mij mag alles op het web.
Als ik er persoonlijk iets tegen zou hebben, laat ik het, de rest kan aan m’n gat roesten.

En dan zijn er morele regels.
Ethiek.
Onderkruiperij.

Tsss.

Keuzes

Standard

Het is verdorie niet gemakkelijk, zo op twee plaatsen actief zijn.
Enerzijds is er de schone stad van Vlaanderen alwaar mijn bed staat en er vuile was proper gezet moet worden.
Anderzijds is er het heerlijke Meer met zijn Chiro, jeugdhuis en wat nog meer.

Het grote probleem is dat ik nu dus op twee fronten actief ben.
Ik kan het landelijke Meer de rug niet toekeren omdat ik er te veel belang aan  hecht.
Hetzelfde geldt voor Antwerpen, waar ik woon, naar mijn werk vertrek en veel te weinig leef.

Ik denk dus soms dat er gekozen moet worden.
Ofwel terug in Meer gaan wonen (met een woon-werk afstand van 200km/dag tot gevolg) ofwel de stad niet meer zo vaak verlaten.

In de praktijk komt het erop neer dat bijna alle vrije tijd wordt opgesoupeerd in Meer (waar het uiteraad goed toeven is!) en dat de stad er wat bij wordt verwaarloosd. En dat, dat is jammer.

Zoals Raymond het zingt: trek me uit de Vlaamse klei!
Maar vandaag nog niet, Oh nee!
Vandaag is er zotte Chiro!

Hard knock tourist’s life

Standard

04:50 opstaan
05:05 over La Ramblas voor de bus
05:25 net op tijd om de bus te nemen
05:57 een halte te vroeg afgestapt, wat in dit geval om een terminal ging

06:10 bagage afgeven
06:20 douane en identiteitskaart check, broek op de enkels
06:35 gate in zicht, nog geen boarding
06:40 boarding
07:05 lift off
09:30 Zaventem landingsbaan

Dank u Vueling!

10:17 trein naar Leuven-Centraal
10:33 bus naar ‘t werk
11:01 prikklok geactiveerd
15:17 prikklok gedeactiveerd

16:15 arrival @ home
17:30 diner
18:30 vertrek naar KVIV

19:00 Michel doet van webtweepuntnul bij KVIV
19:01 publiek luistert geboeid / publiek doet een dutje

22:00 beddekenstijd want morgen werken gelijk alledag!

 

Standbeeld

Standard

Mensen die kansen geven aan andere mensen verdienen een standbeeld. Als je de kans krijgt om te doen wat je graag doet, in een omgeving waar je graag bent en voor en met mensen die je graag ziet, dan vind ik dat heerlijk!
Dank je wel werk!
Dank je wel R.!
Dank je wel A.!

Weinig geslapen en al, dat wel.
Maar wie maalt om slaap als er aan een dag als gisteren een chique vervolg wordt gebreid in de vorm van een citytrip naar Barcelona? Ik in elk geval al niet!
Een weekje weg en toch zo dichtbij de vrouw van m’n leven!

Almost

Standard

Morgen nog een dag en een nacht werken en dan nog een halve dag en dan!
Barcelona!
Vijf dagen naar de schoonste aller vrouwen!
Nooit gedacht er zo naar uit te kijken, maar het leven is mooier als je lacht!

Donderdagmiddag met de bus en de trein naar het vliegtuig en dan met de trein en de bus naar Plaça Catalunya en de Ramblas. Wandelen en compleet zot worden!
Soms is gelukkig zijn vooral een kwestie van willen.

Auwtsj.

Standard

Weinig slaap, maar net niet te weinig.

Geen goed computerscherm op’t werk, maar ook geen rotslecht.

Vuile bril, maar niet overdreven.

Ver rijden met de auto, maar niet onoverkomelijk.

 De pijn aan m’n ogen heb ik voor 75% niet in de hand…

Des petits mots

Standard

Kleine gesprekjes met belangrijke mensen zijn vaak de virtuele schouderklop die een mens nodig heeft. Een betere tijd komt eraan.
Alles wordt mooier.
De lente, Barcelona, op’t werk: 2007!
De dip van vorige nacht is er helemaal door, we kunnen zonder angst te bed.

Ik kijk er al naar uit!

Nonkel bass

Standard

the-sands-op-stubru.gifVandaag op StuBru: mijn nonkel Roel op de bassgitaar!
Na lang niets van gehoord te hebben, plotseling op de radio met zijn groepje van weleer.

The Sands waren bij mij bekend van in het begin.
Ik heb hun eerste cd gekregen van de bassist mijn nonkel.
Zelden iets van gehoord op de radio en de laatste jaren was het volledig stil.
Logisch ook: kinderen kopen, werken en trouwen zijn zaken die niet eenvoudig zijn als je ook met muziek wil bezig zijn.
En dus moesten er keuzes gemaakt worden…

Nu, na een paar sabbatjaren, wordt de snaar blijkbaar weer opgepikt.
Silverado Headspace heet het ding.
Ik ben benieuwd!

G**gle

Standard

Google is goed.
Het doet z’n job, net genoeg wat ik wil, luistert redelijk goed.

Tegenwoordig neemt het een steeds centralere plaats in mijn leven in.
Agenda, documents on the go, routeplanner.

En sinds zo net ook e-mail.
Want ik hoop dat ik eindelijk hét middel tegen SPAM heb gevonden.
Elke dag haal ik iets van een 80 e-mails binnen. Goed voor ongeveer een 300-500kb per keer.
Van die 80: 7 echte e-mails.
Wanted mail als het ware.
De rest? *S*P*A*M*

En da’s dus niet tof.
Daarom: alle e-mailaccounts naar de gmail, daar spam filteren op serverniveau en de rest mooi i Outlook binnentrekken.
Nah.

Waarom dan toch nog Outlook?
Omdat dat fijn werkt.
Omdat ik daar graag in vertoef.
Omdat browser er zijn om te browsen en e-mailaccounts er zijn om te mailen.
Daarom.

23

Standard

De laatste dag Morgen de eerste van een vers jaar.
En dat wordt gevierd met… de langste dag van het jaar!

Er wordt morgen vroeg (maar dan echt vroeg) opgestaan en stevig ontbeten.
Wat thyuis hangen en misschien een taakje of drie doen voor de klok van zes.

Dan knallen naar het werk om er voor iedereen aan de slag te gaan.
Kwestie van morgen toch wat zinnigs te volbrengen.
Want tijdens de lunch wordt er verbroederd met onze IT crowd.
Pizzaatje steken, glaasje drinken: feest met 29 man!

En ach, de avond: weer op restaurant met de mama en de oudste zus.
Wat?
Ja hoor.
Dikke feest!

Van drukte en planning

Standard

Na een deugddoend weekend staat er weer een drukke week voor de boeg.
De vierentwintig uren van de dag zullen niet volstaan.
Er moet dus hier en daar een streepje nachtrust gepikt worden. Zolang ik mezelf elke dag deftig uit bed kan sleuren voor de zessen, lijkt er me geen probleem te ontstaan.

Natuurlijk houdt dat vroege wekuur ook wel consequenties in naar middernacht toe. Vooral op het einde van de week.

Vanaf donderdagochtend moet er bijna een takel aan te pas komen om mezelf van bed naar douche te verplaatsen.

En toch!

  • Tegen woensdag moet er een A4’tje vol zinnigs klaarliggen op een bureau.
  • Nog vóór woensdag worden er toekomstgerichte verkennende gesprekken gevoerd.
  • Er moet dringend wat huishoudelijk geweld inzake de was- en stofregeling komen in ons Klapdorpje.
  • Een zekere vorm van fotoafdrukkerij van SChotland dient zich evenzeer aan: ik wil er een deftig boek van maken met enkele honderden pagina’s aan foto’s om bij weg te dromen.
  • De agenda moet nog eens deftig geherorëinteerd worden: nog twee weken voor er naar Barcelona wordt gevlogen en voordien moet er nog énorm veel gebeuren.
    Informatie over Barcelona opsnorren en al.
    En waar er geslapen kan worden.

Want de juffrouw die daar op me wacht heeft momenteel een appartementje van 40m² dat ze met drie delen.
Knus en gezellig, maar niet echt veel privacy…

En nog: deze maand wordt er een 50mm f1/4 aangeschaft.
Dat vraagt dan ook weer wat speeltijd en probeerselen.

Wat?
Duh. Natuurlijk moet er ook nog gewoon gewerkt worden.
Boterhammen met choco vliegen nu eenmaal niet als gebragden kiekens in de mond…

Wake

Standard

De avondwake van de moemoe van de Madame was een sobere doch oprechte viering.
Een felle dame die haar eeuw bijna had rondgemaakt.
Eenennegentig lentes jong, kranig doch versleten.

Nog even met de ouders van de Madame samengezeten en met een nonkel en tante.
Gezien de omstandigheden was het zelfs gezellig.
En dat moet ook!
Wenen is één ding, verwerken een ander.

Verwerken kan volgens mij alleen door heel veel  te praten: babbelen én luisteren.
Want iemand is pas echt dood als-ie helemaal vergeten is.