Vermoeiend

Standard

Leven is een vermoeiende bezigheid.
Zeker met een job.
En een sociaal leven.
En een verenigingsleven.
En een familiaal leven.
En soms, soms wil ik ook gewoon tijd voor mezelf.

Maar ooit hoop ikd at het anders wordt.
Ik zag dat Pietel lange dagen werkt.
Half negen tot half acht. Zonder reistijd neem ik aan.
Hij is niet alleen.
Ik ben dagelijks van half zeven tot zes van huis.
Voor ik verhuisd was, was dat van zes tot half acht.

En toch.
Lange dagen werken is echt iets voor mij.
Languit voor tv in de zetel liggen kan ik echt niet.
Heel de tijd bezig met duizenden dingen.
Chiro, werken, nog werken en nog werken, plannen, denken wat ik nog graag zou doen en wat ik nog gedaan moet hebben vandaag.

Ik begin te denken dat ik enkele levens sterk op dieet zal moeten zetten.
Mijn wekelijkse leven in het teken van de job.
Mijn weekends voor familie, socialiteit en verenigingen.
Geen nine-to-five mentaliteit, maar werken tot het gedaan is.
Overuren of niet.

En ik denk dat 2007 daar weleens een mooi begin van zou kunnen zijn.
 

Themes/plug-ins

Standard

Net nog wat themes geïnstalleerd omdat ik er dankzij pietel nog eens op dacht.
Of het echt een verbetering gaat zijn weet ik niet.
De foto’s vind ikzelve wel OK.
Verder heb ik ook de adSense plug-in eraan gehangen, maar is vooralsnog gedeactiveerd.

En wat spam eters.
En Spamgarden.

Een mooi theme wordt gezocht.
Best eentje waar ik weinig (geen) werk aan heb, iets dat ik er aleen maar moet aanhangen en dat werkt.
En er goed uitziet.
Zoals ik.
Werken en er goed uit zien.

Bloggin’ it all

Standard

Het is geen gemakkelijke vraag die Bart ons voor de voeten werpt.
Bloggen over iets dat nog moet gemaakt worden lijkt me niet echt een goed idee.
De kans dat er op hét cruciale moment geen lucht meer over is om de laatste nodige vlam aan te wakeren is te groot. Het zou niet het eerste idee zijn dat net dat ene shot mist en ten onder gaat.

En laat ons eerlijk zijn: het zou jammer zijn.
Ik heb geen idee wat het zou kunnen zijn, maar een beetje inzicht lijkt me voldoende: it’s gonna blow our brains out.
Hoop ik.

Want ik ben verdorie wel serieus geprikkeld en nieuwsgierig geworden.

Over mijn werk en ideeën en al: krikkrakmondopslot.
Omdat dat de afspraak is.
Omdat dat ethisch is.
Omdat we dat zo gaan proberen te houden.

Maar zelfstandigen doen natuurlijk wat ze zelf willen…

Google

Standard

Af en toe geef ik mijn eigen naam eens in bij Google.
Kwestie van eens te zien waar, wanneer en hoe vaak ik op het internet voorkom.
Meestal weinig verrassende zaken: als je zoiets vaak genoeg doet, went het gewoon.

Vandaag echter eens alleen op familienaam gezocht.
Helaas kwam ik tot de ontdekking dat ik niet voorkom op de eerste pagina’s!
Verdorie.
Daar moet dringend iets aan gedaan worden.
Wel plezant: familienaamgenoten leren kennen!
Zo is er een zekere Joris De Loore die in Wilrijk op de tennisschool zit.
Ook op verschillende universiteiten doen familienaamgenoten het goed.

Zo is er een mevrouw Ellen De Loore die aan de Antwerpse Universiteit werkt. In hetzelfde gebouw als waar ik mijn cursusje SQL heb gevolgd. Dat ik haar toen niet tegen het lijf ben gelopen!

Bert De Loore is een “retired astronomy professor” van de Vrije Universiteit Brussel. Momenteel is hij bezig met het uitvinden van een nieuwe kunstvorm: Senzaquarelle.

Ongetwijfeld zijn er nog tal van andere “beroemde” familienaamgenoten, maar deze zijn wel fijn om weten.

Plotseling, na een pagina of drie zoekresultaten, bedacht ik dat er ongetwijfeld ook foto’s benoemd zijn met onze familienaam.
Google Afbeeldingen en hopla!
Tante Kristina op één!
Kristina De Loore is een creatieve doe-al die zich laat uitblinken op het vlak van juwelen en edelstenen. Ooit, lang lang geleden, heb ik met haar ook een ring gemaakt. Een ring die me nu zelfs niet meer aan mijn pinkje past. Schone herinneringen!
Maar dat zij met foto op het internet te vinden is, wist ik niet.
Nu wel.
En met mij: de hele wereld!

Een echte impact heeft het gegeven niet op mijn leven.
Maar: ‘t is fijn om weten dat ik niet het enige genie ben uit de hoop!

Vlaaienslag

Standard

653 vlaaien netjes afgeleverd.
Enkele vergissingen en vergetelheden ten spijt, maar verder: zalig gewerkt!

En dan: frietjes gegeten.
Manneke lief, een betere dag bestaat er volgens mij niet…

De laatste…

Standard

…werkdag van 2006.
‘t Zit er op.
Gedaan voor van ‘t jaar.
Uitgeprikt, opgeruimd en klaar om de sampanje tegemoet te rijden.

Nog snel langs de carwash, langs de winkeltjes en langs huis om dan bij moeder viskes te gaan eten.
Spreekwoordelijk viskes natuurlijk, want de mama heeft een grote verrassing gemaakt denk ik.
Met veel van alles en nog meer van de lekkere dingen.

Heerlijk!
En ook: hoera voor de mama!

Kerst en vrede?

Standard

In deze tijden van duisternis en vrede moeten we allemaal een beetje toleranter zijn. Ik kan alleszins een pak meer verdragen van de gemiddelde voetpadgebruiker die mijn weg kruist.
Waar ik twee weken geleden nog verwensing siste naar alles dat volgeladen op me af stormde, laat ik het nu bij een simpele “neu, het stoort niet”. Waar ik een tijd geleden nog verwoed voor geclaxoneerd zou hebben aan het stoplicht, laat ik het nu bij een fijne gedachte.

Nee. Ik denk dat ik me wel wat toleranter heb opgesteld in deze donkere dagen van het eindejaar.
En zo is meteen mijn goed voornemen gemaakt voor tweeduuzendzeven: verdraagzaam en tolerant.
Natuurlijk heeft dat ook een keerzijde.
Ik verwacht van anderen ook dat ze toleranter zijn. Of mij toch op zijn minst met rust laten als ik niets met hen te maken moet hebben. Zolang ik me niet al te negatief uitlaat (nogmaals sorry hiervoor) vind ik niet dat ik een mes in de rug moet krijgen.
Censuur vanuit welke hoek dan ook vind ik persoonlijk het ergste wat er is.
Zeker als er geen inhoud genoemd wordt, als namen zuiver blijven en als de loftrompet het enige geluid zingt dat we horen.

Dat ze mij laten kwekken wat ik wil op café, tegen vrienden en in familiale kringen.
Dat ze mij met rust laten als ik aan projectjes werk.
Dat ze mij rustig laten doen op het toilet mijn weblogs: een mens moet zijn verbale diarree ergens kwijt.
Dat al dat negativisme mij gotverdomme allemaal aan mijn kont kan roesten!

En als u zich nu aangesproken voelt, wees maar zeker dat het niet persoonlijk is.
Maar denk toch eens twee keer na.
Dingen zijn nu eenmaal zelden zo belangrijk als mensen het doen uitschijnen. De wereld zal niet vergaan van het eerste relletje. En al helemaal niet van een manifest.

En nu kruip ik onder mijn lakens want ik ben ziek.
Bleh.

Nieuwjaarsbrieven

Standard

Nieuwjaarsbrieven schrijven is elk jaar een heuglijke gebeurtenis.
Elk jaar opnieuw maak ik werk van minstens tien persoonlijke nieuwjaarsbrieven.
Kwestie van de traditie in ere te houden.

En om de mensen die me nauw aan het hart liggen, de beste wensen toe te wensen.
Elk jaar komt ook weer het rijmwoordenboek erbij kijken.
Heerlijk.

En vooral: een onbeschrijflijk gevoel.

Multiculturele feestperiode

Standard

Vandaag even de Meir getrotseerd in de zoektocht naar cadeautjes.
Onverrichterzake teruggedraaid.
Zo druk!

Man.
Ik haat het om in de rij te staan voor de kassa en al helemaal als je constant je adem moet inhouden.
Want shoppende medemensen zijn niet altijd van de fristen.
Gedimme.
Nu dus nog shopwerk.

Maar!
Op de Meir stond nog wel een bord van de Joodse gemeenschap (denk ik).
Met de steun van A en al.

Chanoekah

Wat Antwerpen niet tolerant?
Wat verdrukking van gemeenschappen?

Ha! 

 

 

Werkverlof

Standard

Vandaag een dagje vakantie (en morgen ook en vrijdag ook) om wat bij te werken.
En op te ruimen.
En kerstcadeau’s in te slaan.
En te wassen en te strijken.

Druk druk druk: heerlijk als dat kan vanuit de eigen living in een joggingbroek en op sloefen.

M A’dam

Standard

Een weekendje M A’ dam: Met de Madame naar Amsterdam.
Gezellig, dolle pret, diepgaand en verbredend.
Het had alles wat een citytrip moet hebben:

  • Hotel: met een bon van de Flair voor maar 30 euro per nacht (natuurlijk komen daar nog stadstaxen en heffingen en al op) en dat aan twee nachten. Ook met een ontbijtbuffet van heb ik jou daar en lekkere koffie op de kamer.
    Golden Tulip is echt een aanrader: net buiten het centrum, twaalf minuten met de trein (station naast de deur) en enorm vriendelijke mensen.
  • Cultuur: Het Van Gogh – museum over de schilder zelf en zijn volgelingen.
    Ik ben geen kunstfreak. Kunst is voor mij mooi of niet mooi. Whatever het verhaal erachter is. En toch!
    Echt mooi. Mooie penseelstreken, mooie prenten, mooie verhalen.
    En lekkere koffie!
    Kopje Koffie
  • Restaurant: een lekkere wok met gebakken udon en garnaaltjes: uhyeah! Het vervolg van het horeca-gebeuren liet niet al te lang op zich wachten. Enkele min of meer gezellige kroegen en Grand Cafés van binnen gezien, maar niet echt om over naar huis te schrijven. De gewoonte van te gaan waar we bekend zijn, zal hier wel iets mee te maken hebben.
    Van de diversiteit aan aangeboden drugs zijn we afgebleven. Een beetje alcohol als harddrug, maar verder niets.
    Geen grass, hash of schimmelsoorten voor ons. Ergens wel jammer, maar het heeft volgens mij geen positief effect om op je eentje als een garsparkiet alle soorten weed uit te proberen als je maar met twee op stap bent.

  • Stad: Amsterdam is een fijne stad. Echt. Drugs en hoeren en toeristen. Niets nieuws onder zon als bewoner van het Antwerpse Noord. En om en bij evenveel hollanders…
    Maar toch. Verschillen alom.
    Veel meer fietsers met een beter infrastructuur. Een stevig openbaar vervoersnetwerk. Duur. Mooi van bouw en gebouwen. Wel scheve gebouwen. Enorm veel inheemse mensen die ons in het engels weerwoord boden na een Vlaamsche vraag…

Kortom: dolle pret!

Politieke actie: nog!

Standard

Vandaag in mijn mailbox.
Een opruiend mailtje van iemand die ik ergens wel ken.

>>Natuurlijk zullen we weer samen komen maandag om 19.00 uur voor het
>>stadhuis.
>>Breng panfletten mee . bv. Katholieke? Volksbelangen?
>>Ik vind weinig Katholieks terug in de houding van Van Aperen. Als je
>>je woord niet houdt, is alle vertrouwen weg.
>>Zelfs binnen zijn eigen partij beginnen ze hem al te wantrouwen. Zal
>>hij werkelijk op pensioen gaan? Roger wil het zelfs zwart op wit, want
>>hij zou natuurlijk graag de macht overnemen.
>>Terwijl zij kibbelen over de macht staat het volk in de kou.
>>Dienen zij de belangen van het volk of hun eigen belangen?
>>
>>Of “De kiezer heeft altijd gelijk?”
>>Dan toch niet in Hoogstraten. Straks zitten we met schepenen die niet
>>eens verkozen waren.
>>Het is toch waanzinnig dat we binnenkort schepenen krijgen met maar
>>een honderdtal voorkeurstemmen.
>>Dat deze mensen zich nu eens snel bezinnen vooraleer ze een nieuwe
>>legislatuur aanvatten.
>>We moeten geen baldadigheden doen. Een gevel met verf bekladden, gaat
>>echt te ver. Maar we mogen ons niet in slaap laten sussen.
>>Moest dit gebeuren in Chili. We zouden dagen aan een stuk op straat komen.
>>Vandaar…
>>Als de raadsleden niet gevoelig zijn voor de stem van de kiezer,
>>waarom zouden we dan in hemelsnaam nog naar de stembus gaan?
>>
>>Tot maandag
>>
>>(stuur deze mail door naar iedereen die graag een degelijk stadsbestuur wil)
Tja.
Wat moet een mens daar van denken?
De laatste keer dat ik over de politieke rel in hoogstratenland schreef, waren er een aantal mensen niet echt mee opgezet. Erg proper was’t allemaal niet, maar kom.
Uiteindelijk is alles dan toch bijgelegd geweest.

Wat ik er nu over denk?
Dat dit je reinste onzin is.
Betogen tegen iets dat er misschien komt.
Dat is zoiets als mensen met terroristische gedachten levenslang of de kogel geven.

Er is helemaal nog niets beslist, lieve kindertjes.
Het is niet netjes wat de burgemeester heeft gedaan.
Maar ‘t is ook President Bush-lomp van de CD&V.
Als zij over inhoud hadden willen praten (zowel met KVB (=VLD) als met Groen!/Hoop) was er geen vuiltje aan de lucht geweest. Want het mes snijdt aan alle kanten: Mevrouw Tinne Rombouts en haar omgeving hadden maar eens moeten nadenken voor ze zich als regelrechte winnaar naar voor brachten.

En dat we elke dag zouden betogen als we in Chili zouden zijn: waarschijnlijk wel.
Maar daar hebben de mensen a) minder geld en welvaart, b) geen job én druk privéleven.

En laat ons fokking eerlijk zijn: het is gewwon niet zo geweldig erg!
Het feit dat we ons met democratie kunnen bezighouden duidt op een goede staat van het land van hoogstraten.
Want eigenlijk is een dictatuur met een goede dictator de enige goede staatsvorm!

Netwerking

Standard

Ik vermeldde hem al een keer.
Ik heb bij hem de gratis e-course netwerking gevolgd en ontvang als gevolg daarvan nu geregeld een nieuwsbriefje.
Meestal gaan die nieuwsbriefjes gepaard met een vraag naar actie: kom eens naar een opleiding, ga eens naar de boekhandel en koop mijn boek,…

Nu lees ik tussen de regels echter de smeekbede om meneer’s blog te frequenteren. Om eens te kijken welke tips hij me wekelijks onde de neus kan schuiven.
En om te zeggen dat weblogs dé hype van het moment zijn.

Verder geeft hij het advies om, als je zelf nog geen weblog hebt, er een te beginnen. Om je kennis te delen. Om mensen uit je netwerken ervaringen en advies aan te reiken op een ogenschijnlijk ongedwongen manier.

En hij heeft gelijk.
Of toch gedeeltelijk.
Blogs zijn niet dé hype en zeker niet van het moment.
Blogs zijn wél uitermate geschikt om mensen te leren kennen en hun gedachtengoed te begrijpen.
Blogs zijn in elk geval cool.

Het andere stuk van weblogs, de interactiviteit, heeft hij niet helemaal begrepen denk ik (trigger alert!). Enkele dagen nadat ik op mijn weblog iets heb gepost over hem en zijn netwerking cursussen, kreeg ik zijn mailtje (uit een bulk opdracht, wat had je gedacht).

Nieuwsbrieven om eens alstublieft naar mijn website te gaan kijken.
‘t Wordt precies wel een hype.
Daar zal Pietel wel voor iets tussenzitten!
Want beginnen iet alle hypes in Antwerpen?

Oewerket?

Standard

Zo werkt het punt b e.
Nieuw speeltje van de gasten van DNS.
Gemaakt en gepromoot door meneer Pietel die zich in het slavencircuit heeft opgewerkt tot ergens aan de Bright Side.

Niet van jaloezie en al eh, maar ‘k zou misschien ook wel een stapje naar Duvel Guillaume willen zetten.
Vooral om er mijn schone kantjes nog wat beter op te blinken en enorm veel te leren.
Maar ik zweer u: ooit werk ik ook aan de Bright Side of Slave Life!

Maar.
Zo werkt het lijkt mij een schoon concept.
Iets voor ons moeder.
Zij stelt immer de vraag om foto’s te mailen, mapjes aan te maken en foto’s af te drukken via foto.com.
Nu moet ik dus niet meer als helpdesk optreden.
Snel snel doorsturen die URL.

MAAR!
Het geheel laadt enerverend traag.
De schone knopjes laden blijkbaar niet.
Zo werkt het (niet)
Of het aan mij, mijn pc, browser, internetverbinding, what so ever ligt, weet ik niet.
Jammer eigenlijk, want een site over hulp die zelf traag is en wel wat hulp kan gebruiken…

Nu ja, voordeel van de twijfel geven en al.
En aan ons moeder doorgeven!

Te bed of niet te bed

Standard

Het leven is een schouwtoneel en wij kijken maar wat aan.
Zelfs op druilerige avonden als er gereden wordt over Vlaamsche wegen.

Vandaag ontdekt dat er nog 11 verlofdagen in de wacht staan.
Verdikke.
En ik ga dat allemaal niet meer opkrijgen!
Maar!
Niet getreurd.

Volgende week een paar dagen en dan is er van Kersttijd en dat is volgens mij de schoonste tijd om te werken.
Want: rustig op het bedrijf, rustig op de baan, rustig in mijn hoofd.

2006 is zalig, 2007 kondigt zich al aan!