HOWLY. SHIT.
Ziet u wat ik zie?
Eerste lijn, tweede naam?
En verder nog een boel moois.
En nog iets van een 900 kaarten.
Ik zal er zijn, van 4 tot 6 juni.
En gij?
Stel je even voor, ondanks het mooie winterweer, dat u terecht komt op volgende locatie:
een zonovergoten wijdse grasmat
een rood-wit geruit picknickdeken van enkele tientallen vierkante meters groot
kopjes koffie van de lekkerste soort
Zie je het?
Stel je nu voor dat je daar zit.
gezellig wat keuvelen over alles en nog wat
een koffietje drinken
interessante mensen die je iets vertellen
Got the picture?
Wel, plots springt er iemand recht.
Man of vrouw in kwestie vertelt iets.
Een verhaal over een onderwerp.
Waarover? Maakt niet uit.
Het gaat om het vertellen, om de ervaring van de groep, om de dialoog die erdoor wordt opgeroepen.
Wel, dat is een barcamp.
Een honderdtal mensen die elkaar niet kennen (of wel, soms) en die graag willen luisteren.
Luisteren en vertellen over wat er omgaat in de hoop.
Kijken, luisteren en vertellen.
Onderwerpen?
Alles wat je interesseert.
ALLES.
Een fijn evenement in het ALM in Berchem, op 6 maart.
Gesponsord door veel schoon volk.
Rustig opstaan, douchen en buiten wandelen.
Niks vergeten?
Nee hoor: wij gaan ontbijten!
Continentaal ontbijt
Croissants, chocoladebroodje en broodje met huisbereide confituur, charcuterie en
spiegeleitje met toast
versgeperste fruitsap en koffie of thee
Want wij hebben een dagje verlof.
Omdat dat kan.
Omdat wij dat willen.
En omdat die bon van cadeaubox.be op moet.
Smakelijk!
Zei mijn lief dinsdag op facebook:
twee jaar samen begot. Time flies when you’re having fun!!
En gelijk heeft ze.
De laatste twee jaar hebben een zeer sterke impact gehad op onze levens.
Niet alleen vonden we elkaar, we stapten ook beiden in het grote mensenleven van samenwonen en samen beslissen.
En eigenlijk, hebben we gemerkt, is dat niet eens zo moeilijk!
Wat er verder nog veranderd is in sinds 2 februari 2008:
Ik denk dat het een zeer boeiende tijd is om even stil te stan, achterom te kijken en te reflectren.
En om nu dan ook maar weer loeihard vooruit te gaan!
Voor de goeie verstaander: dat is allemaal gebeurd nadat ik van India terugkwam eh. Verder heeft die reis me niets opgeleverd 🙂
Disconnected wezen, het geeft een akelige rilling in de leden.
Ik bedoel: echt disconnected.
Niet het gevoel dat iedereen kent wanneer je een half uurtje (of meer?!) geen wifi in de buurt hebt.
Niet het gevoel dat je hebt wanneer je dataabonnement het laat afweten.
Nee, echt disconnected. Geen gsmverbinding, laat staan geen gsm.
Geen mogelijkheid tot contact verder dan een meter of tien (laten we het beschaafd houden). Geem mogelijkheid om mobiele foto’s te nemen.
Laatnstaan deze mobiele foto’s rechtstreeks te delen met de wereld.
Dank je Wolfr voor de openbaring.
Ik ga vanaf heden pogen elke week minstens één keer volledig disconnected te zijn.
Hetzij tijdens het lopen, hetzij tijdens alledaagse bezigheden.
I was phoneless. I got to experience Beyonce in all her technicolor glory, life-size. Since everyone else was distracted by their screens, the moment was strangely private aside from Nigel. Maybe I should forget my phone more often.
Disconnected is the new connected.
That is.
dat je beter heel de week in je nest bleef stinken.
Echt, de pech heeft zich deze week wat verzameld.
Een overzicht!
sudo shutdown -r now
en
fsck
Gelukkig was er slechts iets met de automatische disk check en was het opgelost met een manuele fschk.
Maar toch.
Gelukkig zijn er ook zeer fijne gebeurtenissen!
Gelukkig zijn er meer positieve dan negatieve gedachten die me hebben geraakt deze week : -)
…zijn gelukkg bedrog!
Zegt mijn lief gisterenavond doodleuk:
ik heb gedroomd dat gij een gigolo waart.
En dat gij dan oude vrouwen gezelschap houdt voor een paar uur per week.
En dat gij dan verjaardagskaarten en bedankjes krijgt van die overrijpe dames.
Oei, zeg ik dan, en vond jij dat niet erg?
Neu, niet echt.
Oude vrouwen – gezelschapsbeestje – erfenis.
Geld koopt goddeloosheid af?
Baby toch!
Soms is het o zo gemakkelijk om snel wat te kopieëren en te plakken.
Vooral als ik er ook echt mee moet lachen.
Ne gast komt bij de Fortis binnen en gaat naar het eerste loket.
Ik wil een kutrekening openen bij dees kutbaank…”
Pardon? ” zegt de dame…
Zeddegij doewf of wa, ik wil een kutrekening openen bij aa kutbaank..”
Maar allez, Meneer, beleefd blijven alstublieft…”
Miljaaaar trut, wilde gij wa toekken op aa bakkes?”
Luister mijnheer, ik ga nú de directeur erbij halen..”
Awel ja doe da, lilijk foorwijf, roept da kutdirecteurke erbij…”
Even later komt de directeur van het kantoor erbij:
Is er een probleem mijnheer?”
Kweitnie, ik wil gewoen een kutrekening openen bij aa kutbaank, want kem
just een kutarfenis ontvangen van fokking één miljaard.”
Waarop de directeur verbaasd antwoordt: “En dees teef doe moeilijk, of wa?”
Volgens de afzender ging het om een echt Aantwaarps gesprek bij de bank.
De link bank-Antwerpen-kut mis ik wel een beetje…
Zevenentwintig.
Geen verschil met zesentwintig zegt u?
Hahaa!
En u ziet geen verschil?
Het belooft een woelig jaar te worden met heel veel fijne momenten!
Meer weetjes over 27: 27 number – Wikipedia, the free encyclopedia.
Een eerste in een reeks unieke concerten, dat hebben we gisteren beleefd.
Fijn in de AB (echt wel een plezante zaal), gezellig volk (zwartzakken, langharig tuig en metalheads) en een pintje bier.
Echt, zo tussen op zware meatelen levend volk, daar bevinden wij ons graag.
Meestal zijn dat de gasten die ik gerust ‘s nachts in een donker steegje wil tegenkomen (geen idee hoe ze het doen, maar die mannen hebben altijd een blikje bier vast).
Channel Zero deed het knoerhard.
En ondanks alle goede wil (gratis oorstopjes aan de toog, berichten in de krant,…) deed ik m’n oren toch pijn door gewoon te luisteren.
En nee, het was geen gefolter: op het balkon, waar wij stonden, was de muziek niet té hard.
Met oordopjes zelfs iets te zacht.
Zotjes.
Van op het balkon wa het trouwens zeer goed te zien dat het een oudere band betrof: lange manen hadden plaatsgemaakt voor menig blinkend kopke.
Grappig.
De show?
Goed.
Publiek?
Ook zeer goed.
Avond?
Uitermate geslaagd!
Een klein stukje uit de show (en een persoonlijke favoriet)
Ook bangelijk: suck my energy (1:10)
Vanaf vandaag begin ik weer te lopen.
Omdat het moet.
Omdat ik het wil.
En omdat de trainingsperiode anders niet klopt.
Ik rekende net het juiste loopschema uit en ga me daar ook aan proberen te houden.
Vorig jaar hield ik me niet aan het schema, maar deed ik wel de juiste trainingen.
Dus zou het nu ook weer moeten lukken, niet waar?
Loop gerust eens een keertje mee.
Ik loop langs de kaaien, meestal ‘s avonds.
Ik ben die hijgende zweetbaal.
Een aanmoedigend applaus kan ik altijd wel gebruiken.
Wanneer er (natuur)rampen gebeuren, is het altijd een beetje schrikken. Zoveel mensen, zoveel levens verwoest.
Sinds iets meer dan een jaar, deel ik maandelijks een beetje van mijn exuberante loon met Dokters van de Wereld.
Gek eigenlijk, want ik werd op straat aangesproken en was blijkbaar in een goede bui.
Nu, vandaag nog eens goed gedaan.
Dokters van de Wereld verzorgt de slachtoffers van natuurrampen, oorlog, politieke onderdrukking, vluchtelingen, minderheidsgroepen, straatkinderen, druggebruikers en diegenen die op geen enkele vorm van ziekteverzekering beroep kunnen doen.
Zonder uw hulp kan Dokters van de Wereld zijn projecten in België en in het buitenland onmogelijk tot een goed einde brengen. Wij danken allen die ons een financiële ruggesteun geven van harte.
Awel, want al die mooie doch vreselijke tv mag er dan wel zijn, die intereseert me echt totaal niet.
Zo’n gedoe.
Net als dat glazen huis.
Djeezes.
Dik doen door goed doen.
(en ik ben zelf niet zonder zonde, helemaal niet. Verre van.)
Tijdens de speech op de proclamatie van januari, hield de spreker zich het recht voor om te citeren dat leraren watjes zijn.
“Leraren zijn watjes“, zo stelde hij, “en daar mogen we trots op zijn.”.
Hij haalde zijn inspiratie uit het ene dan wel andere artikel uit een blad dat ongetwijfeld niet door meesters en juffrouwen wordt geschreven. Nee, het blad sprak over het watje als een sulletje. Knullige prutsers.
Superlatieven dat het geen naam heeft.
Of wel: watje.
De speecher dacht eerder in temen als empathisch, zachtaardig en goedlachs.
En ik kan helaas weinig anders dan de brave meneer bijvallen.
Leerkrachten van tegenwoordig worden geacht zich te kwijten van hun educatieve taak en er tegelijkertijd ook nog eens een deel van de opvoeding bij te nemen.
Zij kiezen daar voor, zeker wel.
En iedereen kan het diploma behalen (geloof me, dat kan).
Maar enkel zij die niet gaan voor de vele vakantiedagen zullen er in slagen om een meester te zijn.
Een meester die zijn meerdere durft erkennen.
Geen idee of ik ooit een echt watje zal zijn.
Momenteel nog niet.
Of toch niet voltijds.
Behalve dan voor de vakanties, want die staan me wel aan.
I want to type the m2 and m3 with the numbers in superscript.
I started to google it and this was one of the answers:
I don’t think you can make these from the keyboard. Use the Character Palette (Edit > Special Characters), Unicode numbers 00B2 and 00B3.
via Apple – Support – Discussions – how to type square and cubic meter ….
Dunno, but that’s not an answer.
That’s just the other way around…