Netwerking

Standard

Ik vermeldde hem al een keer.
Ik heb bij hem de gratis e-course netwerking gevolgd en ontvang als gevolg daarvan nu geregeld een nieuwsbriefje.
Meestal gaan die nieuwsbriefjes gepaard met een vraag naar actie: kom eens naar een opleiding, ga eens naar de boekhandel en koop mijn boek,…

Nu lees ik tussen de regels echter de smeekbede om meneer’s blog te frequenteren. Om eens te kijken welke tips hij me wekelijks onde de neus kan schuiven.
En om te zeggen dat weblogs dé hype van het moment zijn.

Verder geeft hij het advies om, als je zelf nog geen weblog hebt, er een te beginnen. Om je kennis te delen. Om mensen uit je netwerken ervaringen en advies aan te reiken op een ogenschijnlijk ongedwongen manier.

En hij heeft gelijk.
Of toch gedeeltelijk.
Blogs zijn niet dé hype en zeker niet van het moment.
Blogs zijn wél uitermate geschikt om mensen te leren kennen en hun gedachtengoed te begrijpen.
Blogs zijn in elk geval cool.

Het andere stuk van weblogs, de interactiviteit, heeft hij niet helemaal begrepen denk ik (trigger alert!). Enkele dagen nadat ik op mijn weblog iets heb gepost over hem en zijn netwerking cursussen, kreeg ik zijn mailtje (uit een bulk opdracht, wat had je gedacht).

Nieuwsbrieven om eens alstublieft naar mijn website te gaan kijken.
‘t Wordt precies wel een hype.
Daar zal Pietel wel voor iets tussenzitten!
Want beginnen iet alle hypes in Antwerpen?

Oewerket?

Standard

Zo werkt het punt b e.
Nieuw speeltje van de gasten van DNS.
Gemaakt en gepromoot door meneer Pietel die zich in het slavencircuit heeft opgewerkt tot ergens aan de Bright Side.

Niet van jaloezie en al eh, maar ‘k zou misschien ook wel een stapje naar Duvel Guillaume willen zetten.
Vooral om er mijn schone kantjes nog wat beter op te blinken en enorm veel te leren.
Maar ik zweer u: ooit werk ik ook aan de Bright Side of Slave Life!

Maar.
Zo werkt het lijkt mij een schoon concept.
Iets voor ons moeder.
Zij stelt immer de vraag om foto’s te mailen, mapjes aan te maken en foto’s af te drukken via foto.com.
Nu moet ik dus niet meer als helpdesk optreden.
Snel snel doorsturen die URL.

MAAR!
Het geheel laadt enerverend traag.
De schone knopjes laden blijkbaar niet.
Zo werkt het (niet)
Of het aan mij, mijn pc, browser, internetverbinding, what so ever ligt, weet ik niet.
Jammer eigenlijk, want een site over hulp die zelf traag is en wel wat hulp kan gebruiken…

Nu ja, voordeel van de twijfel geven en al.
En aan ons moeder doorgeven!

oude wijn

Standard

there’s nothing wrong with bloggers
it’s just that like
when they’re ALL in ONE ROOM, all SWEATING, all POSTING,
all EDITING ONE DOCUMENT COLLABORATIVELY WITH SUBETHAEDIT,
it gets a bit much
do non-bloggers not sweat then?
they do, but their sweat doesn’t have an rss feed

 gezien bij Bart

Te bed of niet te bed

Standard

Het leven is een schouwtoneel en wij kijken maar wat aan.
Zelfs op druilerige avonden als er gereden wordt over Vlaamsche wegen.

Vandaag ontdekt dat er nog 11 verlofdagen in de wacht staan.
Verdikke.
En ik ga dat allemaal niet meer opkrijgen!
Maar!
Niet getreurd.

Volgende week een paar dagen en dan is er van Kersttijd en dat is volgens mij de schoonste tijd om te werken.
Want: rustig op het bedrijf, rustig op de baan, rustig in mijn hoofd.

2006 is zalig, 2007 kondigt zich al aan!

Meningsverschillen

Standard

Meningen kunnen serieus verschillen!

Vandaag nog met een collega.

De professionele toonhoogte werd bijna verbroken door een hard roepen en scherp gesis.

Gelukkig nam de professionaliteit de bovenhand en zijn we op die manier elk naar ons eigen bureautje teruggekeerd.

Uiteindelijk kwam het eruit.

Dat er meer professionalisme aan de dag moet gelegd worden en dat collega’s van andere toeleveringsbedrijven in de eerste plaats concullega’s zijn.

Dat e met die mensen weleens goed kan worden samengewerkt maar dat die niet op feestjes gevraagd kunnen worden.

Feestjes buiten de uren en al, ook zonder concullega’s.

Voor de groepssfeer.

Werken in een professionele omgeving suckt een pak als het alleen maar om geld mag draaien.

Het licht niet gunnen in andermans ogen omdat hij (m/v) per toeval voor een andere firma werkt, getuigt in mijn ogen niet van professionaliteit maar van kinderachtigheid.

Net zoals het versteld staan van het feit dat mensen wel eens naar een andere firma zouden kunnen overstappen omdat ze denken dat het daar beter is.

Djeezes.

Realiteitszin?

Werken en al is tof, maar het moet om meer draaien dan om geld alleen.

Als dat de enige motivatie is, hoeft het voor mij niet.

Dan kan ik me ook keihard opstellen.

En misschien is dat een minpunt van mezelf, maar ik ben dan wel alleen maar keihard.

Geen tussenwegen.

Weekend!

Standard

Het is weer bijna weekend en deze week ziet het er weer goed uit!
Beloftevol en vooral vol…

 

Morgen vrijdag is er allereerst een hatelijke rit in de wagen. En ondanks dat we spreken van een Porsche Fiësta is honderd kilometer langs met files bezaaide wegen geen pretje. Zelfs niet als de metgezel Jelle W is. Maar daarna begint het Meerse feest pas echt!

 

Een dineetje met de koks van op ons kamp. Compleet met eten en drinken en dessert en alles.
Lekker, gezellig, zes gangen en een inkomdeur.
Traditiegtrouw gaat het foutlopen. En dus zal het goed zijn, als u begrijpt wat ik bedoel.

 

Zaterdag wordt er snel afgerekend met de kater: om acht uur is er afgesproken met de kapper. Kwestie van de haarpijn weg te knippen.
Daarna moet er dringend gewinkeld worden!
Er moeten namelijk nog cadeautjes gekocht worden voor ‘s avonds. Want wij spelen van pakjesavond!

 

Voordat het zover is, moet er eerst nog gestreden worden.
De Moren uit het Zuiden moeten nog op hun voetballistische donder krijgen!
FC Tugas vs De Helden. Voor de vijfde en zesde plaats.
Daarna: vat en hotdogs.
Klinkt heel gezellig!
En meer: ‘t is in’t gevang te doen!
En! de gevangenen zijn er ook bij!
Uhu.
Dolle pret als je’t mij vraagt.

 

‘s Avonds dus pakjes en cadeautjes en al.
Ik ben eens benieuwd.
Want ik heb niemand in vertrouwen genomen (op de Madame na) om alles zo geheimzinnig mogelijk te maken.
En geheimzinnig is’t: ik heb nog geen enkel idee van wat er te kopen valt of waar het gehaald moet worden…
Wat?
Dat de tijd dringt?
Ik denk het wel ja!

 

Later op de zaterdagavond wordt er weeral gefeest. De mannen geven een vatje en ik moet er ook eentje ledigen.
Jammer voor alle hersencellen, maar dit weekend zullen er weer enkele duizenden worden stukgemaakt. Geen excessen, maar toch. En hey, zolang er meer bloed dan alcohol door de anderen vloeit zie ik niet echt een probleem…

 

Zondag dan Chiro.
En ‘s avonds ranzig in de zetel hangen.
of achter de computer en proberen om een papier te vullen.
Want de nieuwjaarsbrieven komen er weer aan!
Vorig jaar was’t met mp3’s en al. Dit jaar ook wel weer.
Nog eens iets van frats uithalen met de grootouders, de meter en peter en alle ouders.
Misschien zelfs een eigen websitetje of iets.
Aangezien ik nu toch een eigen CMS heb…

 

Moeder, pas ik dit weekend nog aan tafel in Meer?
Zou tof zijn op:

  • zaterdagmorgen, -middag en -avond
  • zondagmiddag en -avond

Laat maar iets weten!

Betalend parkeren

Standard

Sinds ik officieel in Antwerpen woon, heb ik me naar het districtshuis gerept voor een bewonerskaart.
Want ik wil in de buurt van onze villa kunnen parkeren wanneer ik wil, hoe lang ik wil en gratis.
Dat dat niet in de hele stad kan, begrijp ik.
Maar waar zit de logica om in verschillende zones een verschillend beleid te voeren?

Dan doel ik vooral op de regel dat er vanaf 18u gratis geparkeerd mag worden.
Tot 09:00u ‘s morgens.
MAAR! Blijkbaar is dat niet in de hele stad zo.
Ik stond vandaag geparkeerd in de Lange Herentalsestraat om 18:30u.
Efkes rap de Mediamarkt binnenwippen.

Niets gevonden en dus onverrichter zake terug.
Twee RoodJassen die rond mijn voiture dwalen: nooit een goed teken.
En ja, ook deze keer.
Briefje onder de voorruit.
21.5 euro.

“joa meneer, da’s hier tot eenentwintig uur betalend parkeren eh”.
What?!

Als ik zoek op de site van Antwerpen, vind ik niet zoveel.
Op het interactieve parkeerplan van Het Gemeentelijk Autonoom Parkeerbedrijf Antwerpen wordt mijn zoektocht gestaakt.
Helaas heeft de RoodJasserige dame (beleefd en schoon van voorkomen en al) gelijk.
Betalen tot 21u.
Ik, in de veronderstelling van gratis als de grote wijzer boven en de kleine wijzer onder staan, mezelf volledig misrekend.
Twee meter verder geparkeerd (mocht er plaats geweest zijn) had mezelf wel wat misère bespaard.

Pfff.

Triple job

Standard

Eigenlijk vind ik het nog plezant, jobs combineren.
Nu ja, jobs.
Er is de “dayjob” als tester.
Dan is er de Chirojob als hoofdleider.
En sinds kort is er de “bezigheidstherapie” als tekstenkauwer.

Hoe mijn dagen er uitzien als ik niet achter een computer zit?
Geen idee.
Mijn leven is een aaneenschakeling van beeldschermen, data en analyse.
Telkens anders, telkens vernieuwend.

En plezant dat dat is!
En dat het nog beter wordt!
Meer van dat en anders en nog beter.

2007 belooft een schoon jaar te worden!

Weblogs als aanvulling op de realiteit

Standard

Dat een weblog meer is dan “ne website” weten we ondertussen.
Althans, we denken dat te weten.
Wat zeg ik?
Ik denk te weten dat jullie dat weten.

Want ik zit met een probleem(pje).
Er is me gevraagd een weblog vol te schrijven (niet dit, een echt) met zinnige, snedige tekstjes.
Kort op de man, recht door zee.
De uiteindelijke bedoeling is dat er op die dingen een heleboel commentaren komen.
En dat ik die commentaren dan filter, lees en opnieuw beantwoord.

How to?

Volgens mij bereik je commentaren (déftige commentaren) vooral door:

  1. Een boeiende inhoud
  2. Zelf commentaar achterlaten op andere, soortgelijke, weblogs
  3. Alles netjes onderhouden, reageren op commentaren en goede commentaren opnieuw als basis voor een artikel nemen.

De vraag van vandaag: Heb jij nog tips?

The times, they are changin’

Standard

Iets minder dan een jaar geleden was ik de wanhoop nabij.
Ik was aan het solliciteren sinds begin augustus en ik vond maar niets.
Correctie: bedrijven vonden mij maar niets.
Multinationals, kleine bureautjes, reaclamesectorgebonden diensten of FastMovingConsumerGoods.

Ergens in oktober kwam ik uit bij een toeleveringsbedrijf dat me wel een kans wou geven.
Een grote kans zelfs.
Ik kreeg een tweeweekse opleiding in het buitenland, vast contract na proefperiode, voiture onder m’n kont en een redelijk startersloon.
Dat het in de IT was, nam ik er graag bij.
Dat ik nu een test engineer ben, ook.

Maar.
Ergens in mijn achterhoofd spookt er een klein beestje rond dat me op geregelde tijdstippen aangeeft dat ik eigenlijk naar de communicatie moet.
En het beest heeft gelijk.

Ik heb mezelf vier jaar lang uitgesloofd om een diploma te halen in de communicatie, met onderscheiding mevrouw, en nu wil ik dat verzilveren ook.
En 2007 zou wel eens het jaar van de ommekeer kunnen zijn. Een jaar vol kansen en mogelijkheden.

En ik zou een kalf zijn moest ik niet elke kans in overweging te nemen.
Maar nu zijn er plots al vier serieuze kansen.
Luxeproblemen, ik hou ervan.

Little Miss Sunshine

Standard

Het was de beurt van de Madame om te kiezen in de cinema.
Vorige keer mocht ik “kiezen”: Windkracht 10, want Borat was voor de rest van het gezelschap uitegsloten wegens racistisch, vrouwonvriendelijk en gewoon “laag”.

Vandaag dus de Madame.
Little Miss Sunshine.
Lang verhaal kort: meisje van zeven wil schoonheidsprinses worden, wint de plaatselijke kindmiskroon en voelt zich de koning te rijk. Nu wil ze landelijk (VS van A) meedoen.
Uit het niets daagt dan een grote kans op, maar dan moet ze er wel zijn op zondag.
Heel de familie in de VW bus en 2000 (of toch van die grootteorde) km bollen.
Meisje doet haar ding en iedereen wordt opgepakt door de politie…

Het verhaal gaat niet helemaal zo, maar het zijn wel voorkomende scènes.
In elk geval, ik vond het een strontfilm.
Tot we halverwege kwamen.

Op de één of andere manier is er ergens iets geraakt in mijn binnenste.
Maar dan echt geraakt.
Nog nooit van mijn leven had ik een traan gelaten in de cinema.
Kropkes in de keel: zeer zeker wel.
Een enkele vochtafscheiding in de ooghoek: ook wel eens gebeurd.
Nu: janken als een baby.
Tranen als regendruppels die over m’n wangen biggelden.
Waarom?

Geen idee.
De zoon van het gezin krijgt een woedeuitbarsting, hij wordt getroost en bedaard door het zusje en mijn gezin gezicht verandert in een delta…
En!
het deed verdorie deugd.
Ben ik nu een nieuwe man of gewoon een bleiter?

Hapje tapje

Standard

Alles proper? Check: om negen uur beginnen kuisen, nu alles min of meer ok voor moederogen.

Eten in huis? Check: net op de markt geweest om sla en tomaten, 10 broden, wat kaas, verse java koffie, verse munt en een vrucht die ik niet ken.

Drinken voor iedereen? Check: bij de Colruyt voor bier, Duvel, fruitsap, melk, water met broebels, cola, limo (wit en geel) en wijn (rood en wit. Koffie van de markt.

Ze kunnen komen.
Alleen, ik merk nu dat er een aantal dingen niet zijn.
Mayonaise bijvoorbeeld.
Wel sla, geen mayo.

Nu ja, leve de buurtwinkel!

De planning

Standard

Fijne dagen in’t verschiet!
Morgen zoals wel vaker het loonslaafje uithangen van 07:10u tot iets van een uur of half vijf.
Dan naar huis om de rotzooi op te ruimen.
En geloof me, er ligt rotzooi!
Morgenavond ook nog een planning maken voor Mark en diens content.

Zaterdag naar het containerpark met Jan ziodat onze koer nog eens proper is.
En dan begint het echte werk:

  • Afwassen en de keuken doen blinken
  • Stofzuigen
  • Badkamer en wc en douche cleanen
  • Naar de markt voor Turks brood en misschien nog wel wat
  • Naar O’cool voor harme wapjes
  • Kamer opruimen
  • Douchen

Want in de late namiddag komen de mama’s en de papa’s op bezoek.
En tegen valavond komen de nonkels en tantes eens een kijkje nemen.
Met hapje tapje ook van de partij natuurlijk!

En zondag rustdag?
Niets van!
Open Dag bij de KBC met een wandelzoektocht, een bezoek aan het Museum voor Schone Kunsten, tentoonstelling Hoger Higher Plus Haut én een bezoekje in de panoramazaal van de Boerentoren!
Mijn kodak ligt klaar…

Tegen maandag alles op Flickr!

Des chiffres

Standard

Via Pietel bij een stukje over cijfers.
Hij vraagt zich de reële waarde van de cijfers af die een webcounter, euhm, count.
Ik zie wel hoeveel clicks er binnenkomen en of het unique hits zijn of niet.

Maar wie me leest via RSS, daar kan ik geen getal op plakken.
En eigenlijk is dat gek. Niet gek dat ik daar geen getal voor heb, maar gek dat dat getal niet gegeven wordt.
Of misschien wel wordt gegeven, maar dat ik niet weet waar.

Want ik ben er zeker van dat er meer mensen mijn weblog lezen dan enkel de bezoekers van de site.
Ik doe dat in elk geval met andere blogs.
Alles in de Feedreader, en lezen.
Geen websites. Of iets moet me echt interesseren.

Iemand een idee om de RSS hits te tellen?
Hoewel ik denk dat de ontnuchtering groot zal zijn…

UPDATE: Thx pietel! Feedburner it is: http://feeds.feedburner.com/Wannes