De kop is eraf

Standard

We zijn eraan begonnen, aan 2007.
En als de eerste dag een afspiegeling gaat zijn van de rest van het jaar, belooft het een stevige rit te worden.

We begonnen het jaar zoals ongetwijfeld zeer velen met de nodige sampanje en vreten en wijn en koffie en gebak en chocolademousse en bier. Liters van dat laatste.
Tweeduuzendzes hebben we achter ons gelaten met een fijn gezelschap (en het was echtigtechtig waar dat het vreselijk plezant en gezellig was), gourmet, een stevige wintergroentensoep, kroketten, cocktailsaus royale met drie keer meer whisky en een flesje chateau neuf du pape.

Na een stevige nacht van feest was ons slechts een extreem korte nachtrust gegeven.
De madame sprong ten negenen onder het dekbed uit (het moet gezegd dat ik haar een tikkeltje geduwd heb) en dook onder een welverdiende douche. Een kwartier later was het haar beurt om te lachen: donzen veren en lakens allemaal van me weg…
Dan ook maar in de douche, de laatste resten opruimen en hop: nieuwjaar gaan wensen.

Eerste adres: mama en papa van de madame. Briefje voorgelezen zoals het past en beste wensen en geluk en glimlach op de smoelen gewenst. Daarna verder met onze wensentocht en bij de mama in het ziekenhuis gestopt.
Daar ook de moemoe van de madame bezocht en dan verder naar Retie.
De moeder van de vader van mezelf een bezoekje gebracht en op de deurbel haar pseudoniem nog in de vlucht tegengekomen.

Een thermoskan koffie later werd de rit aangezet richting Vosselaar voor nog meer wensen.
Oma en opa, Lidemij het petekind en omameter. Bij die laatste kon ik het water achter de ogen wederom niet bedwingen. Wel wat jammer, want de bedoelde boodschap komt dan niet zo goed over.

Nog van nieuwjaarswensen gedaan voor de mama en papa (1/2) en de madame.
Nog te doen: mama en papa (andere 1/2) en moemoe en vava.
Ook omama en opapa moeten nog aan de beurt komen.

Vorige week op tweede kerstdag al eentje gedaan voor de oudste mijner grootmoeders en eentje vergeten: nogmaals de excuses en sorry Seppe.
Maar het ding lag op de kast en ik ben er gewoon aan onderdoor gegaan.
Maar! Ik ben er zeker van dat je’m gevonden hebt en dat je de boodschap begrepen hebt!

Aan alle andere mensen van de hele wereld: een schoon en proper nieuwjaar!

Back in time

Standard

Via Pietel (en zijn collega terechtgekomen bij de waybackmachine.
Als ik daar mezelf eens opzoek (navelstaarderij is ook een genie niet vreemd) kijk ik met een glimlach terug naar “vroeger”.

Mijn eerste internetwebsitegerelateerde stapjes waren namelijk heerlijk -ahum- statisch.

De eerste.
Mijn idee van het internet snel en stevig doorbladeren.
Mijn eigen persoonlijke startpagina-met-links.
Heerlijk hoe die schuifbalkjes in FF (mij toen niet bekend) niet kleuren…
Qua design was het ook niet meteen hartenbrekend, wel “eigen aan mezelf”.
Een aanwijzer als kruisje: confusing voor sommige mensen.

Wel een logootje waar ik nog steeds een beetje trots op ben: CrazyFizh.

De tweede.
Mijn eerste “weblog”.
Ik had het fenomeen ontdekt, maar wist bij god en klein peerke niet hoe “ze” dat deden.
Daarom deed ik het maar op mijn manier, met mijn beperkte html kennis.
Elke dag: Dreamweaver open, index.htm aanpassen, uploaden, f12/f5’en en klaar.
Maar wel met links naar anderen, fotootjes en een eigen mening.
Commentaar, track- en pingback was er nog niet echt aan de orde.

Een nieuwe versie met een bloemenbehangpapiertje van bij Squidfingers. Niet het schoonste behang, hoewel ik er wel wreed content over was.
Als ik nu terugkijk en -lees, verschiet ik soms ook wel. Nog niet zo slecht gedaan banaan!
Uiteindelijk heeft het html-blog het moeten afleggen tegen de eerste easy versie van blogger.com. Sinds ik daarmee ben begonnen, heb ik niets meer gedaan aan het design of uitzicht.

Nu ook, met dit wordpressblog. Geen uitzichtsveranderingen meer. Een standaard theme erop, that’s it. En ik zou wel dingen willen veranderen (meer spatie tussen twee alinea’s, ander lettertype, veranderlijk lettertype, links in de marge, flickr-batch,…) maar ik ben een tikkeltje te lui om daaraan te beginnen, in de css te klooien en alles terug up te loaden (te uploaden?).

Maar wannes.deloore.be dus. Zou ook eens moeten veranderen.
Inhoud erop. En juiste links.
En dan ook: wann.es. Want momenteel worden er enkel subdomains gebruikt. En een hoofdpagina hoort eigenlijk wel, niet?
Overzichtsgewijs (ctrl-q in internet explorer) geeft dat dit:

 Back in time
Klikken voor groter.

Google

Standard

Af en toe geef ik mijn eigen naam eens in bij Google.
Kwestie van eens te zien waar, wanneer en hoe vaak ik op het internet voorkom.
Meestal weinig verrassende zaken: als je zoiets vaak genoeg doet, went het gewoon.

Vandaag echter eens alleen op familienaam gezocht.
Helaas kwam ik tot de ontdekking dat ik niet voorkom op de eerste pagina’s!
Verdorie.
Daar moet dringend iets aan gedaan worden.
Wel plezant: familienaamgenoten leren kennen!
Zo is er een zekere Joris De Loore die in Wilrijk op de tennisschool zit.
Ook op verschillende universiteiten doen familienaamgenoten het goed.

Zo is er een mevrouw Ellen De Loore die aan de Antwerpse Universiteit werkt. In hetzelfde gebouw als waar ik mijn cursusje SQL heb gevolgd. Dat ik haar toen niet tegen het lijf ben gelopen!

Bert De Loore is een “retired astronomy professor” van de Vrije Universiteit Brussel. Momenteel is hij bezig met het uitvinden van een nieuwe kunstvorm: Senzaquarelle.

Ongetwijfeld zijn er nog tal van andere “beroemde” familienaamgenoten, maar deze zijn wel fijn om weten.

Plotseling, na een pagina of drie zoekresultaten, bedacht ik dat er ongetwijfeld ook foto’s benoemd zijn met onze familienaam.
Google Afbeeldingen en hopla!
Tante Kristina op één!
Kristina De Loore is een creatieve doe-al die zich laat uitblinken op het vlak van juwelen en edelstenen. Ooit, lang lang geleden, heb ik met haar ook een ring gemaakt. Een ring die me nu zelfs niet meer aan mijn pinkje past. Schone herinneringen!
Maar dat zij met foto op het internet te vinden is, wist ik niet.
Nu wel.
En met mij: de hele wereld!

Een echte impact heeft het gegeven niet op mijn leven.
Maar: ‘t is fijn om weten dat ik niet het enige genie ben uit de hoop!

Vlaaienslag

Standard

653 vlaaien netjes afgeleverd.
Enkele vergissingen en vergetelheden ten spijt, maar verder: zalig gewerkt!

En dan: frietjes gegeten.
Manneke lief, een betere dag bestaat er volgens mij niet…

De laatste…

Standard

…werkdag van 2006.
‘t Zit er op.
Gedaan voor van ‘t jaar.
Uitgeprikt, opgeruimd en klaar om de sampanje tegemoet te rijden.

Nog snel langs de carwash, langs de winkeltjes en langs huis om dan bij moeder viskes te gaan eten.
Spreekwoordelijk viskes natuurlijk, want de mama heeft een grote verrassing gemaakt denk ik.
Met veel van alles en nog meer van de lekkere dingen.

Heerlijk!
En ook: hoera voor de mama!

Kerst en vrede?

Standard

In deze tijden van duisternis en vrede moeten we allemaal een beetje toleranter zijn. Ik kan alleszins een pak meer verdragen van de gemiddelde voetpadgebruiker die mijn weg kruist.
Waar ik twee weken geleden nog verwensing siste naar alles dat volgeladen op me af stormde, laat ik het nu bij een simpele “neu, het stoort niet”. Waar ik een tijd geleden nog verwoed voor geclaxoneerd zou hebben aan het stoplicht, laat ik het nu bij een fijne gedachte.

Nee. Ik denk dat ik me wel wat toleranter heb opgesteld in deze donkere dagen van het eindejaar.
En zo is meteen mijn goed voornemen gemaakt voor tweeduuzendzeven: verdraagzaam en tolerant.
Natuurlijk heeft dat ook een keerzijde.
Ik verwacht van anderen ook dat ze toleranter zijn. Of mij toch op zijn minst met rust laten als ik niets met hen te maken moet hebben. Zolang ik me niet al te negatief uitlaat (nogmaals sorry hiervoor) vind ik niet dat ik een mes in de rug moet krijgen.
Censuur vanuit welke hoek dan ook vind ik persoonlijk het ergste wat er is.
Zeker als er geen inhoud genoemd wordt, als namen zuiver blijven en als de loftrompet het enige geluid zingt dat we horen.

Dat ze mij laten kwekken wat ik wil op café, tegen vrienden en in familiale kringen.
Dat ze mij met rust laten als ik aan projectjes werk.
Dat ze mij rustig laten doen op het toilet mijn weblogs: een mens moet zijn verbale diarree ergens kwijt.
Dat al dat negativisme mij gotverdomme allemaal aan mijn kont kan roesten!

En als u zich nu aangesproken voelt, wees maar zeker dat het niet persoonlijk is.
Maar denk toch eens twee keer na.
Dingen zijn nu eenmaal zelden zo belangrijk als mensen het doen uitschijnen. De wereld zal niet vergaan van het eerste relletje. En al helemaal niet van een manifest.

En nu kruip ik onder mijn lakens want ik ben ziek.
Bleh.

Nieuwjaarsbrieven

Standard

Nieuwjaarsbrieven schrijven is elk jaar een heuglijke gebeurtenis.
Elk jaar opnieuw maak ik werk van minstens tien persoonlijke nieuwjaarsbrieven.
Kwestie van de traditie in ere te houden.

En om de mensen die me nauw aan het hart liggen, de beste wensen toe te wensen.
Elk jaar komt ook weer het rijmwoordenboek erbij kijken.
Heerlijk.

En vooral: een onbeschrijflijk gevoel.

Kerstfeest

Standard

Eten en cadeautjes en gezelligheid.
Ik vind het wel plezant;
jammer dat het soms van die stressmomenten oplevert: mensen die exact een uur aan tafel willen zitten om dan verder te gaan met de cadeautjes om dan zeker niet te laat aan het dessert te kunnen beginnen.

Rustig, op’t gemakje.
Wat maakt het uit dat we een halved ag aan tafel zitten te zeveren?
Da’s juist het doel van de feestdagen vind ik: bijpraten en gezellig keuvelen.
Straks de derde keer, morgen nog.

Kerstperiode, ik hou er wel van!

Multiculturele feestperiode

Standard

Vandaag even de Meir getrotseerd in de zoektocht naar cadeautjes.
Onverrichterzake teruggedraaid.
Zo druk!

Man.
Ik haat het om in de rij te staan voor de kassa en al helemaal als je constant je adem moet inhouden.
Want shoppende medemensen zijn niet altijd van de fristen.
Gedimme.
Nu dus nog shopwerk.

Maar!
Op de Meir stond nog wel een bord van de Joodse gemeenschap (denk ik).
Met de steun van A en al.

Chanoekah

Wat Antwerpen niet tolerant?
Wat verdrukking van gemeenschappen?

Ha! 

 

 

Werkverlof

Standard

Vandaag een dagje vakantie (en morgen ook en vrijdag ook) om wat bij te werken.
En op te ruimen.
En kerstcadeau’s in te slaan.
En te wassen en te strijken.

Druk druk druk: heerlijk als dat kan vanuit de eigen living in een joggingbroek en op sloefen.

M A’dam

Standard

Een weekendje M A’ dam: Met de Madame naar Amsterdam.
Gezellig, dolle pret, diepgaand en verbredend.
Het had alles wat een citytrip moet hebben:

  • Hotel: met een bon van de Flair voor maar 30 euro per nacht (natuurlijk komen daar nog stadstaxen en heffingen en al op) en dat aan twee nachten. Ook met een ontbijtbuffet van heb ik jou daar en lekkere koffie op de kamer.
    Golden Tulip is echt een aanrader: net buiten het centrum, twaalf minuten met de trein (station naast de deur) en enorm vriendelijke mensen.
  • Cultuur: Het Van Gogh – museum over de schilder zelf en zijn volgelingen.
    Ik ben geen kunstfreak. Kunst is voor mij mooi of niet mooi. Whatever het verhaal erachter is. En toch!
    Echt mooi. Mooie penseelstreken, mooie prenten, mooie verhalen.
    En lekkere koffie!
    Kopje Koffie
  • Restaurant: een lekkere wok met gebakken udon en garnaaltjes: uhyeah! Het vervolg van het horeca-gebeuren liet niet al te lang op zich wachten. Enkele min of meer gezellige kroegen en Grand Cafés van binnen gezien, maar niet echt om over naar huis te schrijven. De gewoonte van te gaan waar we bekend zijn, zal hier wel iets mee te maken hebben.
    Van de diversiteit aan aangeboden drugs zijn we afgebleven. Een beetje alcohol als harddrug, maar verder niets.
    Geen grass, hash of schimmelsoorten voor ons. Ergens wel jammer, maar het heeft volgens mij geen positief effect om op je eentje als een garsparkiet alle soorten weed uit te proberen als je maar met twee op stap bent.

  • Stad: Amsterdam is een fijne stad. Echt. Drugs en hoeren en toeristen. Niets nieuws onder zon als bewoner van het Antwerpse Noord. En om en bij evenveel hollanders…
    Maar toch. Verschillen alom.
    Veel meer fietsers met een beter infrastructuur. Een stevig openbaar vervoersnetwerk. Duur. Mooi van bouw en gebouwen. Wel scheve gebouwen. Enorm veel inheemse mensen die ons in het engels weerwoord boden na een Vlaamsche vraag…

Kortom: dolle pret!

Amsterdam

Standard

Morgen naar Amsterdam.
Twee dagen gluren bij de buren.
Eigenlijk mogeren we in Zaandam, een beetje zoals Brasschaat is van Antwerpen.
Landelijk doch gezellig en al.

En met een avondje in het casino inbegrepen!
Ik ben benieuwd!

Mind fuck

Standard

Zotte sfeer vanavond!
Samen met de mevrouw van mezelf en haar broer msn’en over drie pc’s.
Twee ervan in dezelfde ruimte op drie meter van elkaar, ééntje in een dorp ver weg.
Goed bezig en al, dat wel!
Hehe, de sfeer is er al!

Politieke actie: nog!

Standard

Vandaag in mijn mailbox.
Een opruiend mailtje van iemand die ik ergens wel ken.

>>Natuurlijk zullen we weer samen komen maandag om 19.00 uur voor het
>>stadhuis.
>>Breng panfletten mee . bv. Katholieke? Volksbelangen?
>>Ik vind weinig Katholieks terug in de houding van Van Aperen. Als je
>>je woord niet houdt, is alle vertrouwen weg.
>>Zelfs binnen zijn eigen partij beginnen ze hem al te wantrouwen. Zal
>>hij werkelijk op pensioen gaan? Roger wil het zelfs zwart op wit, want
>>hij zou natuurlijk graag de macht overnemen.
>>Terwijl zij kibbelen over de macht staat het volk in de kou.
>>Dienen zij de belangen van het volk of hun eigen belangen?
>>
>>Of “De kiezer heeft altijd gelijk?”
>>Dan toch niet in Hoogstraten. Straks zitten we met schepenen die niet
>>eens verkozen waren.
>>Het is toch waanzinnig dat we binnenkort schepenen krijgen met maar
>>een honderdtal voorkeurstemmen.
>>Dat deze mensen zich nu eens snel bezinnen vooraleer ze een nieuwe
>>legislatuur aanvatten.
>>We moeten geen baldadigheden doen. Een gevel met verf bekladden, gaat
>>echt te ver. Maar we mogen ons niet in slaap laten sussen.
>>Moest dit gebeuren in Chili. We zouden dagen aan een stuk op straat komen.
>>Vandaar…
>>Als de raadsleden niet gevoelig zijn voor de stem van de kiezer,
>>waarom zouden we dan in hemelsnaam nog naar de stembus gaan?
>>
>>Tot maandag
>>
>>(stuur deze mail door naar iedereen die graag een degelijk stadsbestuur wil)
Tja.
Wat moet een mens daar van denken?
De laatste keer dat ik over de politieke rel in hoogstratenland schreef, waren er een aantal mensen niet echt mee opgezet. Erg proper was’t allemaal niet, maar kom.
Uiteindelijk is alles dan toch bijgelegd geweest.

Wat ik er nu over denk?
Dat dit je reinste onzin is.
Betogen tegen iets dat er misschien komt.
Dat is zoiets als mensen met terroristische gedachten levenslang of de kogel geven.

Er is helemaal nog niets beslist, lieve kindertjes.
Het is niet netjes wat de burgemeester heeft gedaan.
Maar ‘t is ook President Bush-lomp van de CD&V.
Als zij over inhoud hadden willen praten (zowel met KVB (=VLD) als met Groen!/Hoop) was er geen vuiltje aan de lucht geweest. Want het mes snijdt aan alle kanten: Mevrouw Tinne Rombouts en haar omgeving hadden maar eens moeten nadenken voor ze zich als regelrechte winnaar naar voor brachten.

En dat we elke dag zouden betogen als we in Chili zouden zijn: waarschijnlijk wel.
Maar daar hebben de mensen a) minder geld en welvaart, b) geen job én druk privéleven.

En laat ons fokking eerlijk zijn: het is gewwon niet zo geweldig erg!
Het feit dat we ons met democratie kunnen bezighouden duidt op een goede staat van het land van hoogstraten.
Want eigenlijk is een dictatuur met een goede dictator de enige goede staatsvorm!