Zeilen met de Zao

Standard

Het was een jaar of zeven geleden denk ik, dat ik nog in een zeilboot had gestaan.
Zaterdag kwam daar (gelukkig) eindelijk verandering in.
echt, zeilen is heel plezant.

Vertrokken om 08:00, aangekomen tegen 18:00.
Van Linkerover naar Hoedekenskerke over de Schelde.
Iedereen mocht eens sturen, iedereen mocht eens blij zijn.

De catering was bangelijk, de sfeer nog beter en het weer was het weer.
Dankzij de goede zeilpakken moesten we ons er geen bal van aantrekken dat het waaide, regende en koud was.
We hebben zelfs zeehonden gezien in Hoedekenskerke!
(alleen was ik mijn zoomlens vergeten…)

foto’s op Flickr

DSC_6933DSC_6825DSC_6814DSC_6834DSC_6837DSC_6892DSC_6891DSC_6890DSC_6885DSC_6882DSC_6808DSC_6810DSC_6813DSC_6897DSC_6907DSC_6916DSC_6920DSC_6955DSC_6865DSC_6858

Ik had mijn GPS aangezet om de tocht te tracken.
Daarna geüpload naar OpenStreetMap
En ook ingeladen in Google Earth.
Ruim cool, eigenlijk.

Restaurant Rimbaud in Antwerpen: superlatieven schieten te kort

Standard

Rimbaud, een restaurant in Antwerpen.
Eén van de velen en toch heel anders.
Hoe anders?
Heel anders.

  • Ten eerste omdat ze er zonder kaart werken.
    Elke dag een verrassingsmenu (menu de confiance) waar de chef zijn ziel in stopt.
    Althans, zo leek het wel.
  • Ten tweede omdat er weinig volk binnen kan.
  • Ten derde omdat het het restaurant is dat het dichtst bij ons gelegen is…

Het voorstel van chef Dave was een schot in de roos: vis, schaaldieren en Hoogstraatse Aardbeien.
Beter konden we het niet treffen op Charlotte’s verjaardag.
Eerst een hapje vooraf, daarna een voorgerecht, een hoofdgerecht van jewelste en een nagerecht.

Lekker eten is één ding.
Neem daarbij een heerlijke fles wijn, excellente bediening en een sfeervolle inrichting.
Van ontvangst tot gastendoekjes in het toilet: alles is af.

Wij hebben er van genoten, dank u wel Dave en Lieze.
Jullie zien ons terug, wees daar maar zeker van!

Broke back brother

Standard

Zaterdagnacht goed verschoten: was mijn klein broertje (nu nog wat kleiner) uit een boom getuimeld.
De kerel volgde vorig jaar een cursus tot begeleider van een touwenparcours.
Zaterdagnamiddag ging hij samen met enkele chiroleden en een tweede begeleider de hoogte in.

Prachtig weer, spanning en sensatie alom.
Iedereen voelde zich, terecht, veilig bij de goede zorgen en kordate aanwijzingen van Sander en Kurt.
Echt een geweldige activiteit.

Tot Sander een rappel doet.
Eén van de laatsten, want het was eigenlijk afgelopen.
Hij laat zich vallen, rappelt als het ware, en wil enkele meters voor de grond remmen.

En daar slaat het noodlot toe: de karabijnhaak plooit (!) open.
Sander viel dus van negen meter naar beneden.
Landt op zijn voeten, maar breekt een werel.

Ziekenwagen, schep, goede verplegers en geweldige zorgen later is het verdict duidelijk: Een tijdje te bed.
Gelukkig valt het al bij al nogal mee.
Geen leven lang in een rolstoel.
Geen leven lag als een plant.

Wel, en da’s echt dikke kak, geen verlof in Schotland.
Hij zal dus volgend jaar nog een keer moeten pogen een echte man te worden.
Nu moet hij eerst maar beter worden.
Prioriteiten en al.

Schotland

Standard

Mijn broertje gaat naar Schotland.
Vandaag. Voor drie weken.
Helemaal in zijnen alleen.
Een beetje bezinnen, wat wandelen en een goed glas whisky drinken.

Awel, ik wil ook naar Schotland.
Nog eens.
Want ik was er al wel eens, maar ik heb er nog lang niet alles gezien.
(hier en nog en meer)

Sander gaat voor de West Highland Way.
Terecht.
Echte mannen wandelen minstens één keer in hun leven de West Highland Way.
Nah.

Schotland, mate, is graaf

Charlotte’s verjaardag

Standard

Aangezien Charlotte vandaag verjaart, mag ze vanavond nog eens buiten (ja meneer, ook vrouwen mogen af en toe eens buiten komen).
Natuurlijk ga ik niet moederziel alleen thuis zitten wachten tot ze terug is.
Nee, ik, ik heb een babysit geregeld.

Wine World: wijnproeven in Antwerpen

Standard

Met de bon van cadeaubox gingen we zaterdag naar Wine World aan de Melkmarkt (Antwerpen).
Recht op drie wijntjes (wij kregen er vijf) en een beetje uitleg (presentatie en véél uitleg) rond het thema.
Klinkt goed, dachten we. En dan leren we nog eens iets.

We wisten al dat het erg vriendelijke mensen zijn (we halen er af en toe de wijn van de week) en dat ze een hele waaier aan kennis hebben.
Stel een vraag en krijg een wijn(weetje).
Geef hen een gerecht en zij geven een wijn.
Geef hen een situatie en zij geven een wijn.
Combineer bovenstaande met een budget en zij geven een wijn.

Vol verwachting gingen we dan ook de kleine winkel binnen, waar men ons verwachtte: een tafel, een laptop, enkele proefglazen en een paar flessen. En een gids.

De mevrouw vertelde ons nog een keer de regels en begon met het thema: Chili.
Dat Chili een zeer rijk en veelbelovend wijnland is.
Dat Chilenen erg harde werkers zijn.
Dat Chili goed is afgesloten van de buitenwereld (woestijn, Andes, oceaan) en dat er bijgevolg specialekes te vinden zijn.

Nou.
Allemaal nieuw.
Maar, euhm, proeverij?
Hallo?

En ja hoor.
Heerlijke witte, verukkelijke rode.
We namen een witte Chardonay en twee rode flessen (Camenère en Petit Verdot) mee huiswaarts.
Voor op een zomerse avond.

Fijne weetjes:

  • De Camenère is een druif die in Frankrijk niet meer bestaat wegens uitgestorven. In Chili kan ze overleven dankzij uitzonderlijke zorg en uniek klimaat.
  • De Petit Verdot druif komt in Frankrijk niet helemaal tot z’n recht: deze druif moet een beetje langer rijpen en daar hebben ze in Frankrijk het geduld en het klimaat niet.
    Ze wordt wel gebruikt om mee te mengen voor de unieke donker rode kleur.
    Jammer genoeg is ze dan nog steeds onrijp en dus wat bitter. De Chilenen laten haar volledig rijpen en maken er dan een wijn van: heerlijk!

Ik raadt het u ten zeerste aan, WineWorld.
En voor de prijs moet u het niet laten…