roll the dice and ship it!

Standard

Op 1 april (goe gelachen) ging ik met nonkel Seppe naar de voordracht van Seth Godin.
Seth – mister permission marketing – Godin.
Het was een beetje zoals verwacht: enorm druk (1200 geïnteresseerden?).

Logisch dat het druk was: die man, daar zit een beetje god in.
Echt waar.
Noem het wat je wil, ik was er weg van.

Ik leerde een paar zaken bij:

  • wees eerlijk in wat je doet
  • en ook authentiek
  • zorg ervoor dat je alles automatiseert dat kan
  • doe wat je graag doet
  • gooi met de dobbelstenen
  • SHIP!

Vooral dat laatste is belangrijk volgens hem.
Of je nu goed bezig bent of niet: het kan altijd beter.
Maar je kan pas verbeteren als je iets hebt opgeleverd.
Daarom: gooi je producten de wereld in!

Doe een gooi en win!
Maar vooral: doe een gooi.
En loop vaak met je neus tegen de muur.
Als je maar genoeg slechte ideeën hebt die het levenslicht zien, zal er altijd wel een briljant idee tussen zitten…

Dus: roll the dice and ship!

Familiedag

Standard

De oma zag het groots: “Een weekend met allemaal in een chalet in d’ardennen!”. Helaas kwam er wel wat tegenkanting (vooral praktisch/organisatorisch/agendagewijs) en zat een weekendje weg er niet in.

Ook een dag in het weekend bleek niet zo eenvoudig: ploegenwerk bij een hoop mensen verhinderde dat.

En toen deed de oma wat ze moet doen: knoop doorgehakt, spijkers en koppen!
“16 april”, zo sprak ze, “gaan we met zn allen een dagje weg”

En dus.
U vindt mij in uitstekend gezelschap vandaag.

Het bezoekerscentrum Boshuis Ravels ligt aan de rand van het 850 hectare grote domeinbos in de gemeente Ravels. Dit gemengd bos was vroeger bekend onder de naam 'De Staatsbossen'.

via Bezoekerscentrum Boshuis Ravels – Agentschap voor Natuur en Bos.

Wandelen en goed gaan gaan eten, ik kom er graag mijn kot voor uit.

De 7 verspillingen

Standard

Als beginnend lean-thinker (met andere woorden: ik wil ooit lean-thinkend door het leven gaan) lijkt het me niet verkeerd om te beginnen met wat verspilzucht.
Of met het plan minder te gaan verspillen.
Minder tijd, minder resources. En meer van al de rest!

7 verspillingen

  1. Overproductie
    Te veel doen en te vroeg doen.
  2. Transport
    Heen en weren van spullen, informatie en mensen.
  3. Opslag
    Alle plekken waar stapels, wachtrijen en voorraden ontstaan.
  4. Wachten
    Wachten van mensen, spullen en informatie.
  5. Proces
    Te complex ingerichte werkstromen, overbodige bochten.
  6. Overbodige beweging
    Te veel bewegen van mensen, zoeken naar spullen en informatie.
  7. Defect
    Fouten in het proces of in de verwerking die maken dat er herwerk ontstaat, bijna ongelukken die vertraging geven.

via De 7 verspillingen (Muda) + prijsvraag « Adjustintime blog.

Ik hou deze de komende tijd een beetje in de gaten.
En u?

“Verkrachtertje”

Standard

Kom ik het volgende tegen op’t internet (en twitter).
Soms, soms verschiet ik er van dat er niet vroeger van hun toren wordt geblazen:

WETTEREN – Toen kinderen na een Chirokamp thuis verhalen opdisten over 'verkrachtertje' spelen en melk drinken uit een condoom, raakten enkele ouders over hun toeren. De leiding van Chiro Wetteren betreurt de feiten maar minimaliseert ze ook: “Ruk dit niet uit zijn context.”

via De Standaard Online – Ouders verontrust na seksueel getinte spelletjes op Chirokamp.

Euhm.
Ja.
Alicht.

Nee, echt.
Tuurlijk doe je die spelletjes.
Chiro is geen nonnenbeweging eh. Seksualiteit is een onderdeel van de jeugd, dus waarom moet er dan over gezwgen worden? Waarom wordt dit (zoals de standaard zelf omschrijft) “uit de context gerukt”?
Een seksueel getint spel, een seksquiz (is een pikwis dan zoveel zediger?!) en lachen en grollen met bananen en condooms: “al eens naar tv gekeken madame?” (en tinternet, mah how zeg)

Of “verkrachtertje” een goede benaming is voor een spel dat net zo vrolijk “ontsnapperke” of “onder de zeecontainer” kan heten, laat ik even in het midden.

Wij deden ook spelletjes met vettige namen. Nooit klachten gekregen.
We pasten wel de naam aan in functie van de leeftijd…
In omgekeerde volgorde (van oud naar jong, dus) werd dat

  • Blauw Foef
  • Rood kruis
  • Den tunnel

En niemand die daar over repte…

Ook nog dit:

Hey De Standaard! Is dat nieuws? C’mon.

Ik ben voorstander van (verdoken) vettige praat.
Ook op de Chiro.
Ideeën en inspiratie nodig?
U weet me te vinden!

Oh No: the back of the beer mats are printed…

Standard

Meer dan terechte oproep van Guillaume.
Afgezien van het feit dat echte mannen altijd een Moleskine op zak hebben, zijn bierkaartjes uitermate geschikt voor grootste dan wel kleinere ideeën.
Ook telefoonnummers, liedjes, droedels,… De lijst is quasi oneindig.

But there is one thing that will make any Belgian desperate: the back of the beer mats are printed.

via Free the back of the beer mat. – Guillaume Van der Stighelen.

En steeds vaker komen we tegenwoordig de bedrukte coasters bierkoartjes tegen. Wat jammer is: heb ik wederom het schitterende idee om m’n adres aan iemand mee te delen (offline, niet via één of andere geo-service) lukt me dat niet met een bierkaartje.

Ik kan, in het geval van het adres, wel een aanvullende noot maken op de businesskaartjes (ook uitermate gecshikt om winkellijstjes op te maken) die ik sinds enige tijd heb, maar het blijft behelpen.

Wat met een functioneel ontwerp? Erger nog: een businessplan?

Ja, je kan een “blaadje papier” vragen.
Maar veelal eindigt dat met een blocnote of een cursublok. Of, in het beste geval, een maagdelijk wit a4 blaadje uit de printer.

We zijn creatiever wanneer we beperkt zijn. En net daarom zijn bierkaartjes zo goed. Alle twitterati krijgen alles gezegd in 140 karakters. Tekstberichters doen het met 160. Ahaa!

Daarom, heren en dames van de belgische bierbrouwersmarketing: hou de achterkant vrij!

UPDATE

Contactpersonen synchroniseren

Standard

Las ik vandaag bij Wim:

Na één poging bleek al snel dat dit een zeer fout idee was. Alle contactpersonen in mijn gsm waren verdwenen. Weg alle telefoonnummers van gewillige jonge deernes.

via Contactpersonen | Wimblog.

Ik heb hetzelfde voorgehad, maar was gelukkig (voor die ene keer) slimmer dan de techniek en nam een back up van mijn telefoonboek.

Alles teruggezet én geïmporteerd in gmail.
Dan snel er doorheen gelopen en alles samengevoegd wat samengevoegd mocht worden.
En dan alles synchroniseren met mail for exchange (wat ik ook gebruik voor m’n agenda).
En dat is het dan.

Nu sporadisch de dubbels er nog uithalen en binnen een jaar of zo staat alles netjes.

Synchroniseren en bijhouden van adressen en telefoonnummers: dikke misérie!

Ondertussen in mijn hoofd

Standard

U weet het of u weet het niet, maar één van de komende dagen wordt er belegd in vastgoed.
Ik zou graag zeggen dat ik een huis koop, maar dat is niet zo. Een appartement is geen huis. Daarom zeggen we, hip – trendy – schweinhund als we zijn: “wij? wij beleggen in vastgoed.”.

Omdat dat en goede zet is volgens mensen die daarvoor gestudeerd hebben.
Omdat wij dan niet moeten verhuizen.
Omdat het kan.
Omdat ik al dat huren meer dan beu ben.

Maar zo’n belegging brengt ook de nodige kopzorgen met zich mee.
Waar vinden we al dat geld?
Waarop moet er bespaard worden?
Wat zijn de volgende stappen om te ondernemen?

Maar wat er zich nu al twee dagen manifest in mijn brein ontspint, is eigenlijkniet serieus meer.
Het houdt me bijna wakker. Het zorgt er voor dat ik lichtjes geïrriteerd durf raken. Bij het minste wel te verstaan.

Hier gaan we:

  1. Wanneer een woning wordt verkocht mét huurder, dan dient het huurcontract gerespecteerd te worden.
  2. Dit betekent dat er geen uitzetting van’t huizeken kan gebeuren tenzij er, drie maanden na het verlijden/verleiden van de akte, een opzeg werd gedaan door de nieuwe eigenaar.
  3. Vanaf het moment dat de akte verleden is, moet er huur worden betaald aan de nieuwe eigenaar, door de bestaande huurder.

Ziet ge’m komen?

  1. De huurder, dat zijn wij (feit)
  2. de nieuwe eigenaar, dat ben ik (feit)
  3. moet de huurder dan een half jaar (min of meer) huur betalen aan de nieuwe eigenaar om niet in het straatje van de illegaliteit te komen?

Ik vraag het mij af.
Zo ‘s ochtends. En ‘s avonds. En ‘s nachts.

GPSmap 60 CSx in Ubuntu

Standard

Een tijdje terug liepen we in groep door de ardennen.
Geocachend baanden we ons een weg lang de Amblève.

Gadget freak als ik ben, kocht ik mezelf ook zo’n gps: de Garmin GPSmap 60CSx bij Nav-shop.
Supergoede service (donderdagavond besteld, dinsdag geleverd) en goedkoper dan GPSshop…
Had ik eerst maar gekeken of het wel werkte onder Ubuntu, ik had mezelf een hoop miserie bespaard.

Hoewel: ik leerde snel heel veel.
(ik haalde mijn mosterd hier: gpspassion.com)
Mijn, samengevatte, lijdensweg:

  • sluit je gps aan met de usb kabel.
    Er gebeurt niets, da’s normaal
  • open terminal, $ lsusb
    Je ziet ’em er ergens tussen staan

    • Bus 002 Device 002: ID 0a5c:2101 Broadcom Corp. A-Link BlueUsbA2 Bluetooth
    Bus 002 Device 001: ID 1d6b:0001 Linux Foundation 1.1 root hub
    Bus 003 Device 002: ID 091e:0003 Garmin International GPSmap (various models)
    Bus 003 Device 001: ID 1d6b:0001 Linux Foundation 1.1 root hub
    Bus 001 Device 003: ID 046d:0896 Logitech, Inc. OrbiCam
    Bus 001 Device 001: ID 1d6b:0002 Linux Foundation 2.0 root hub

  • Dit hebben we verder normaal niet nodig (maar ik wou even laten zien dat ik mijn terminal weet te vinden, sorry :-))
  • doe in de terminal: sudo gedit /etc/udev/rules.d/51-garmin.rules
  • geef je paswoord in en editeer de file in gedit (of iets anders naar eigen smaak)
  • voeg deze lijn toe:
    SYSFS{idVendor}==”091e”, SYSFS{idProduct}==”0003″, MODE=”666″
  • installeer Viking (zit in het softwarecenter) en Gebabbel (ook aanwezig)
  • Open deze programma’s
  • maak verbinding (kies usb: als bron)
  • works!

Ik moet nog iets veranderen aan de rechten voor Gebabbel en Viking: momenteel moet ik deze als root gebruiken.

wannes@wannes-laptop:~$ sudo viking
wannes@wannes-laptop:~$ sudo gebabbel

Ideeën zijn zeker welkom!

Platte banden

Standard

‘t Was er gelukkig maar eentje, zaterdagavond.
Net voor we de snelweg naar het noorden (E19 Antwerpen – Breda) betraden, werd er druk gebaard, getoeterd en gezwaaid vanuit een andere auto.
Vriendelijke meneer zei met gebaren dat er iets plat was aan de achterkant.
Een nieuwe spoiler?
Een brievenbus?
Goede verstaander als ik was, smeet ik onze voiture, zoals we de auto weleens noemen, vakkundig aan de kant: platte band, hoogstwaarschijnlijk.
(been there, done that).

Effe checken, waren mijn laatste woorden voor er een stortvloed aan krachttermen de lippen voorbijspoelden.
Schrikken van jezelf, ‘t gebeurt niet elke dag.
Of ik een band kan verwisselen, vroeg de aanwezige prinses me.
Ze mag blij zijn dat er omstaanders waren…

Een kwartier later weer de baan op met een “thuiskomerke”.
Ik moet u niet vertellen hoe belachelijk een mens zich voelt met zoiets aan zijn machien.
Echt, 136 paarden maar wel met een fietsband.
Een weekend zonder machorijgedrag, helaas.

Vanmorgen dan naar de garage (Midas, Yzerlaan) om de band te laten repareren.
Om acht uur binnen, tien minuten later en veertien euro armer weer buiten.
Met de smoel in de zon.

Veertien euro.
Een fietsenmaker is volgens mij duurder.
Belangrijkste: machorijgedrag volgend weekend!

Vergaloperen

Standard

Liep ik wat hard van stapel tegen Starbucks, hoor ik blijkbaar tot het oudere en eerder wlgestelde publiek van Nespresso.
Mwoa.
Helemaal just, eigenlijk.
Niet dat oud en welgesteld (not a dime my friend) wel het publiek dat voor Nespresso kiest vanwege de koffie, het gemak, en de übercoole machientjes.

Minstens even snobbistisch als Starbucks.
Minstens even Global Commodity.
En toch.

Een beetje snob mag wel, vind ik.
Een beetje boven de stand.
We leven dan ook ik de metropool van’t lage land.
Snobbistische trekjes, ze zijn me niet vreemd.

Maar echte koffie, da’s als echt vlees: enkel te krijgen bij de echte vakman.

Volgens de Standaard (via Bjorn)
En The Independent (via Atog)

Starbucks Antwerpen

Standard

Vandaag was het tijd om eens de neus binnen te steken bij de Starbucks in het Centraal Station.
‘t Ding is er al een hele tijd, maar aangezien ik daar niet zo gemakkelijk kom in dat station van deze schone stad, was ik er nog niet geraakt.

De Amerikaanse koffieketen Starbucks koos de meest prestigieuze ruimte van het Centraal Station om zijn nieuw koffiehuis in te richten. Het smakelijke ontmoetingspunt opent dinsdag 23 of woensdag 24 februari de deuren rechts naast de hoofdingang van het Centraal Station aan de kant van de De Keyserlei.

via Antwerpen – Starbucks neemt prestigieuze hoek van Centraal Station in – Gva.be.

Het is zeker prestigieus, die koffiehoek.
De twintig wachtenden voor me deden vermoeden dat het er ook effectief heel lekker is.
Ongeveer exact helemaal hetzelfde als de Starbucks in Barcelona en Genève, waar ik ooit al koffie dronk.
Global commodity.

Daar leken die zaken me net iets hipper.
Mischien omdat ik toen op citytrip was?
Misschien omdat ik toen de eerste keer in een so called hip trendy coffeehouse vertoefde?

Ik heb er vandaag in elk geval geen koffie gedronken.
Nee, iets stoorde me.
Het magische effect was er niet.
Jammer.

Volgende keer dat ik een koffietje wil gaan drinken, ga ik naar Caffènation.
Of zet ik thuis een bakje troost.