Muze

Standard

We zaten zonet een glas vocht te nemen in een fijne afspanning te stede Antwerpen, toen mijn gezelschap plots een rake opmerking maakte.
Er werd afgevraagd waarom ik de hele tijd aan het glimlachen was.
Gewoon, zei ik, omdat ik gelukkig ben met het zijn.

En meer moet dat niet zijn.

I’m

Standard

Ik had het I'm al bij enkele mensen gezien, maar ik wist niet waar het vandaan kwam, dat kleine icoontje in Live Messenger.
Blijkbaar dus een initiatief om organisaties te helpen bij het verzamelen van fondsen…
Nooit geweten dat het zo gemakkelijk zou kunnen zijn: gewoon een van de volgende codes aan je messengernaam toevoegen…

Text Code Cause
*red+u American Red Cross
*bgca Boys & Girls Clubs of America
*hsus Humane Society of the United States
*naf National AIDS Fund
*mssoc National MS Society
*9mil ninemillion.org
*sierra Sierra Club
*help StopGlobalWarming.org
*komen Susan G. Komen for the Cure
*unicef U.S. Fund for UNICEF

Blijkbaar wel alleen voor vs van a’se organisaties:

At this time, the i’m™ initiative is available only in the United States. Please submit your e-mail address and we will contact you should the program become available in your country. Thank you for your interest. 

Maar me dunkt dat een organisatie steunen, sowieso beter is dan geen organisatie steunen…

Die dag in de Send Items:

Standard

Namaste

Op zeven november 2007 stap ik voor een tijdje uit de westerse ratrace.
Ik wil met mezelf en helemaal alleen een andere kant van de wereld ontdekken.
Ik ben er vrij zeker van dat ik er een paar keer mezelf ga tegenkomen, doch dit geheel terzijde.

De Grote Trip zoals ik het noem, heeft echter iets meer inhoud dan verpakking.
Ik ga namelijk niet alleen de toerist uithangen in India. Geen weken braden aan het strand, geen dagelijkse decadentie.
Wel humane hulp aan zij die het nodig hebben.

Humane hulp in de vorm van mezelf.
Eerst werk ik een maand als paramedicus in een hospitaalgemeenschap in Pavagada, daarna een maand als leraar in een pedagogisch project in het uiterste zuiden van India.

Het hospitaalproject in Pavagada

Het Swami Vivekananda Integrated Rural Health Centre werd enkele jaren geleden gebouwd met de hulp van Damiaanactie.  Waar zij zich in het begin alleen bezig hielden met de behandeling van lepra en TBC, hebben ze nu ook een afdeling voor oogoperaties (cataract) en hartchirurgie.
Momenteel zijn ze heel erg bezig met de behandeling van kinderen: zij zijn immers de toekomst van de streek!

 

SISP
Sebastian Indian  Social Projects (S.I.S.P.) is een kleine Indische NGO die zich richt tot de allerarmsten en de mensen die weinig of geen kansen krijgen in de Indische samenleving en dit specifiek in enkele dorpen te Vizhinjam in de Zuid-lndische deelstaat Kerala.

S.I.S.P. tracht de levenskwaliteit van deze mensen te verbeteren door het aanbieden van o.a.: gratis scholing, training in sociale weerbaarheid, het opzetten van spaarsystemen (micro credit unions), de begeleiding en financiële hulp voor medische behandeling, voeding en/of schoolkosten.

Humane hulp in harde realiteit

Projecten als deze hebben vaak te kampen met een te kleine financiële slagkracht.

Gebouwen, mensen en materiaal nemen grote happen uit een beperkt budget.
De beste manier om de beide projecten te steunen, lijkt me dan ook met baar geld.
Harde contanten die ter plaatse worden afgegeven en waar we samen een zinnige bestemming aan geven.

Ikzelf lever een stevige bijdrage uit mijn spaarpot, maar ik had ook graag uw hulp gehad.
Elke bijdrage, hoe klein ook, wordt geapprecieerd.
Door mezelf én door de mensen achter het project.
Maar vooral de hulpbehoevenden die geholpen worden dankzij het project, zijn de grote ontvanger van uw milde gift (083-4456826-67).

Spaghettihulp

Geld geven aan een goed doel is één ding. Iedereen heeft er graag iets voor terug.
Daarom organiseer ik met enkele trouwe helpers een spaghettifestijn. Op 27 oktober vanaf 17u wordt de parochiezaal van Meer ( routebeschrijving) omgebouwd tot self service spaghettirestaurant. Voor de democratische prijs van 8euro krijg je een bord vol lekkere pasta met een sublieme saus én verdien je een logeplaats in het hiernamaals.

Het is natuurlijk van groot belang dat ik weet hoeveel hongerige magen er gevoed moeten worden. Inschrijven doe je dus vóór 20 oktober via

·         E-mail: wannes@deloore.be (Onderwerp: Spaghettiavond 27 oktober) met een vermelding van je naam en het aantal personen

·         Een klein briefje met je naam en het aantal personen

o   Meerdorp 73, 2321 Meer

o   Klapdorp 28, 2000 Antwerpen

Je inschrijving is pas volledig als je betaald hebt: hetzij cash, hetzij via overschrijving op rekeningnummer 083-4456826-67. Natuurlijk kan dat ook nog de avond zelf, maar

Oei

Je ziet het niet zitten om op 27 oktober naar Meer te reizen?
Maar je wil wel een goed doel steunen?
Dat kan perfect!
Vrije giften zijn meer dan welkom op 083-4456826-67.

Volg mee

Je wil natuurlijk wel op de hoogte blijven van de bestemming van je geld. Gelukkig staat de technologie voor niets en weet ik wat er mee te doen valt.
Zo vind je alle info rond de projecten op https://blog.wann.es/namaste/.
Mijn avonturen in India kan je volgen op https://blog.wann.es/
Foto’s zullen te vinden zijn op http://www.flickr.com/photos/wannesdeloore/.
Wie geeft wat hij heeft, is waard dat hij leeft.

083-4456826-67

 PS: het staat je natuurlijk vrij om al deze informatie door te sturen of op eender welke manier te verspreiden!

Met vriendelijke groeten,

Wannes De Loore

Klapdorp 28
2000 Antwerpen

0473/52.14.93

skype: wannes.deloore
https://blog.wann.es/

083-4456826-67

Standard

Het rekeningnummer voor mijn kleine bijdrage aan India.
De eerste vijfhonderd (500) euri zijn reeds gestort, ik ben benieuwd wat er volgt.

Op momenten als deze ben ik dolgelukkige dat ik in het rijke westen woon: een nieuwe rekening, twee klikken verwijderd dankzij een reuzegoed doordacht systeem an internetbankieren.
Echt, ik ben benieuwd wat het allemaal gaat opleveren.

Het plan?
Het totale bedrag wordt in twee gesplitst: een helft voor SISP, een helft voor Swami Vivekananda Integrated Rural Health Centre. Alles cash of overgeschreven, dat valt nog af te wachten natuurlijk.

Maar dus: ook uw bijdrage is welkom!

Verlof

Standard

In extremis morgen een dagje verlof genomen.
Correctie, een dagje dat er niet in loondienst wordt gewerkt maar dat er wel loon wordt getrokken.
Want dat er niet gewerkt wordt is een grote leugen.
Er moet enorm veel gebeuren voor India, en dan heb ik het over zowel de reis als de benefiet.

Chronologisch dus eerst alles voor de benefiet, dan alles voor de trip an sich.

Het benefietfeestmaal:

  • Uitnodigingen, brieven, flyers en posters voor de spaghettiavond van 27 oktober. Het moet aan de wereld kond worden gemaakt dat er dan iets te doen is voor het goede doel. Voor een specifiek goed doel. Of twee, want ‘t zijn er nu eenmaal twee.
  • Groenten regelen bij de lokale groententelers. Paprika’s, tomaten, worteltjes, ajuin. Want een stevige spaghettisaus, da’s met groenten en al!
  • Eens een belleke doen met de brouwer. Of hij wil zorgen voor duizend pinten en dito flessen wijn en water en koffie en thee en Palm en Duvel en limonade met rietjes.
  • De website volstoppen met info:
     zorgen dat er een duidelijke verwijzing is naar het rekeningnummer om geld op te storten
     zorgen dat er van elk project een samenvatting staat.
     zorgen dat ik automatisch berichten van m’n weblog in de categorie “nieuws vanuit India” kan krijgen.

Voor de reis zelf:

  • Een minimale planning maken en die aan de lokale contactpersoon laten weten.
  • Zorgen dat ik tegen dat ik ginder ben al een SIMkaart heb zodat er getelefoneerd kan worden met de locals en met het buitenland dat nu nog binnenland is.
  • Solliciteren voor het project bij SISP.
  • Een inpaklijst maken en kijken wat er nog moet worden gekocht (zo uit het hoofd: een muskietennet, een mp3speler (ja hoor, materialist tot in de kist) en een zijden lakenzak als slaapzak)

Dus uitslapen en ranzig rondhangen zal niet iets voor morgen zijn.
En zaterdag de tante helepen verhuizen en brieven ronddoen en promotie en voetballen en Nacht van de Jeugd vieren.

En zondag, dan is’t josdag.
Zijt maar gerust!

Fusselini Bombay

Standard

Fusselini met curry, ananas en hesp.
Niet slecht en zeker voor herhaling vatbaar, daar in De Appel (Ravenstraat 15, 3000 LEUVEN).
Ideetje van madame Marjan. Goed ideetje.

Honderduit wist ze te vertelen over haar ervaringen in India.
Dat twee maanden eigenlijk te kort waren, dat alles er veel relaxter aan toegaan dan hier en dat alles er zoveel goedkoper is.
Dat het er ook wel vies is en dat het er stinkt en dat de mensen er ondanks alle miserie wel vriendelijk en gastvrij zijn.
Dat vrouwen er totaal niet aanvaard worden en dat lesische vrouwen er nog net iets erger worden aangepakt.

En dat ales daar onbeschrijfelijk is.
Slik.

Ik wil echt nú weg.

They went to Bollywood

Standard

Zo dadelijk afspraak met Marjan.
De juffrouw is net terug van India.
Twee maanden lang hebben ze er met open mond rondgelopen en meegewerkt in een project.

En indrukken!
En ervaringen!
En feest!
En gastvrijheid!

Ze heeft het eigenlijk al eens allemaal verteld, maar toen was de andere partij lichtjes gedesoriënteerd in tijd en ruimte. En ook wat duizelig van de enorme stroom prikkels die door het lichaam ging. Ha!

‘k heb haar toen maar het adres van hun weblog gevraagd.
En dat we nog eens moeten afspreken.
Sebiet dus.

Hangmat ||

Standard

Vertrouw nooit een snelbouwmuur!
Verdrie.
Eén nacht in de hangmat, geslapen als een prins maar net ontdekt dat de bout aan één kant al los it.
Wegens de muur die te nichterig is.
Van die witte snelbouwblokken, het is potvolsnotjes niet te vertrouwen!

Wat doet een mens nu met twee haken in de slaapkamermuur?
Creatieve ideeën zijn welkom!

Standard

Ik kan me de laatste tijd nogal goed vereenzelvigen met bepaalde liederkens en hun inhoud. Melig en morantisch en al, maar vaal ook hard en snedig.
Zoals deze van Arab Strab.

If our words were once sweethearts, now they’re ugly, violent thugs. How did our language come to this? We speak in grunts and sighs and shrugs, and we never used to let just one spare moment go to waste but now you’re hardly ever here, and when you are, you’re bored and chaste. So when did you decide that I was vile, I’ve tried and tried to talk but talking’s never been your style. You said we can still be friends but we both know that we won’t. And your mates all laugh and smile as if they know something I don’t. And every night a taxi softly sneaks you up our street. You used to say you’d broke your phone, now you don’t care if you’re discreet. So why won’t you just tell me who was there? There’s a buzz about you now, there’s something funny in the air. If there’s no hope for us then there’s no hope for anyone, what chance can they have if even you and me can’t have fun? Was it so long ago our friends said we were disgraceful? But how could they ever know that we could be so unfaithful? You weren’t wearing much of note; just hold-ups and your long grey coat. The three-bar fire lit up our skin, we whispered ’cause your Mum was in and when we went to use the phone and noticed that we weren’t alone, we shrugged and let the pervert see how he could only hope to be. But that was in the haze of new romance, when we floated hand in hand right through it’s vague, deceitful trance. if there’s no hope for us then there’s no hope for anyone… That’s me, then, I’m all packed, you know I need some time to think. You just keep what you might need. I think we both might need a drink. And all the secrets that I keep, you know I keep because I care, but now there’s no hope left for us so, darling, let’s just leave it there.

Maar ook met het nieuwe van de Fixkes.
Meer later. Of later meer.

Smossen

Standard

Binnensmossen, binnendoen, muilen: het en klinkt al aangenamer dan het andere, maar de essentie is overal even plezierig.
Want ook tongdraaien, bekken en het oh zo schone zoenen (ik hou vooral van dat laatste) zijn mogelijkheden.

Want plezier, dat maakt ge zelf!