More Mobile blogging

Standard

Er moet een andere, vlottere, mobielere manier komen van bloggen.
On the go, waar je staat en waar je bent.
Mobloggen is een optie, maar de kwaliteit van de teksten is meestal beperkt wegens niet zo handig te typen met een gizmo.
Want wat Pietel daar zegt van ie ideeën en komen waar je bent en niet achter de pc en al:

true true.

Ik, ik leef tegenwoordig meer buiten mijn blog en dito internet dan voorheen, dus ik voel me daar een beetje een verrader door. Tegenover mijn blog.
Niet dat het enorme lezersaantal ook maar één lezer verschil is met voorheen: nul plus de mama blijft nu eenmaal nul plus de mama…

D ‘n’ B

Standard

Ik ben de laatste tijd trouwens redelijk zot van Drum and Bass.
Dingen als Pendulum.
Maar ook The Orb.
En al.

Ook Belgische shit alhier: Breakz.

Na een tijdje voel ik me alsof ik een liter of zes koffie heb gedronken.
En of ik de tijd dat ik geen koffie heb gedronken heb gevuld met het zuipen van RedBull.

Volledig in een zotte mood als het ware.

Vanavond?
Feest. Moskesrock.
Met AC/DC.
Nu ja, Action in DC eigenlijk. Maar da’s bijna hetzelfde!

Living for the weekend

Standard

Het heeft altijd hoog aangeschreven gestaan in mijn tijdslijst, maar de laatste maanden leef ik echt naar het weekend toe.
Vanaf de woensdagavond kijk ik er naar uit.
Uitgaan, pinten pakken, tot kot in de nacht rondhangen op plaatsen waar in vervlogen tijden alleen maar beurzen- en halzensnijders en tuig van allerlei allooi met een gerust hart durfde komen.
Misschien hoor ik nu ook wel tot dat tuig?
Hoewel…

Marcha, Marcha
If your lucky
Then you will kill karaoke
And self-destruction
Is your best friend

And now you’re living
For the weekend
And now you’re living
For the weekend

Marcha, Marcha
It’s kind of tricky
To stay away from you home and family
And self-destruction
Is you best friend

And now your living
For the weekend
And now your living
For the weekend

Friday evening is you best friend
Now you’re living for the weekend
And the nighttime is the right time
To feel like a crashing bore
But frankly Mister Shankly
I can’t stand it anymore
I can’t stand it anymore

All this living
For the weekend
All this living
For the weekend

Admiral Freebee, Living for the weekend

La vie en rose

Standard

Het leven dat je toelacht, het is een mooi iets.
Elke dag is een feest, van een uur of ze tot een uur of elf.
Intens leven, dingen doen, mensen om je heen.

Dat heb ik mezelf beloofd, twee maanden geleden.
Het leek me toen niet zo heel evident: de naschokken, een onverwachte wending, onnozeliteiten vanut alle hoeken en vooral: verdriet in het diepste van mijn ziel.

Maar nu, na enige tijd (tijd heelt vele wonden) kan ik leven als een goddeloze in Frankrijk.
Voorheen ging dat ook al, maar toen voelde ik het aanmezelf verplicht om af en toe verantwoording af te leggen. Mezelf wat inperken en low profile houden.
Nu echter, met nog negen Belgische weken te gaan voor het  grote avontuur in India, lacht alles me toe.
Ik leef elke dag, ik ontmoet elke dag andere mensen en dan vooral mensen die ik graag heb.

Yes man!
Ik, ik ben gelukkig.

Leve het leven!

UPDATE: Michel is precies ook content.

Paris II

Standard

Het was uitermate gezellig.

Zaterdag tegen half zeven vertrokken vanuit ANtwerpen, E17 afgeknald en dan net voor de grens nog kunnen gaan tanken (afrit4, een kilometer of drie naar links) en dan verder.

Efkes stoppen voor een koffie en hopsa, Parijs binnen.
Eerst aan’t zoeken in een straat met dezelfde naam, maar in een banlieu, dus dat was wel domdomdom…

Een keer of vier over een rond punt met negen rijvakken, twee keer er bijna afgereden en op de Périphérique beland maar dan gelukkig aan het juiste hotel geraakt tegen half twaalf.

Metrotickets, moltrein naar Les Halles en Centre Pompidou omd an te voet de meest toeristische route ooit te beginnen: Louvre, Champs Elysées, Arc de Triomphe, Eiffeltoren, Champs de Mars, Les Invalides, île de paris, Notre Dame, Quartier Latin.

In dat laatste gegeten en wijn gedronken en dan met een fles aan de Seine gaan zitten en onszelf redelijk tot vrij goed geammuseerd.
Half twee metro naar het hotel en daar als een blok in slaap gevallen.

Zondag begonnen met een ontbijt in de verkeerder zaal (er werd niet naar het kamernummer gevraagd en was dus gratis 🙂 maar met een uitmuntend aanbod van croissants, verse fruitsla, koffie en spek met eiers. Kamer leeghalen, auto laten staan in de garage en hopsa, on the road again.

Naar la Géode gaan kijken, door Parc de la Villette gewandeld en langs Cité de Science om dan de metro naar Mont Martre te nemen en daar de Sacre Coeur te gaan bezoeken.

Een groet aan Jim Morrisson op Père Lachaise en een steak friet in het centrum rondden de middag af.

Naar het hotel, auto halen en om twintig voor vijf terug vertrokken.
Tegen half negen aangekomen, Béa uit de auto gesjot en naar Antwerpen.

Kwart na negen gecrashed na vijf dagen met een gemiddelde van 4uurtjes slaap per nacht.
Een mens mag het hebben 🙂

Foto’s komen er aan in de loop van de week!

Like the 309

Standard

Met een heel team werken tot er stoom uit uw oren komt, ik vind dat plezierig.
Opkijken van het scherm en recht in de ogen van de overburen kijken die met een volledig denkende blik terugkijken.
Iedereen die volledig doordrongen is van dezelfde materie, iedereen die samen voor hetzelfde project alles geeft wat er binnen de strakke lijnen van het werkwereldje kan.

Dat zijn zo’n beetje de hoogdagen van het werkende leven, persoonlijk gezien. Echt.
Elke dag tegen de grens van overuren aan, met plezier.

En ‘s avonds toch nog energie om plezante dingen te doen wegens onophoudelijke hersenactiviteit.
Zo werken, dat mag nog wel een tijdje duren meneer.

Want de tijd dat er dan niet gewerkt wordt, wordt evenzeer heel intens benut om niet te werken.
En intens, da’s altijd goed!