Pavagada, first day

Standard

Wat een dag was het gisteren!
Eerst naar het klooster van Swami, dan met een driver een kopje koffie drinken in een stalletje langs de weg, dikke sfeer verzekerd.
Daarna met diezelfde mensen een stevige rit door Bangalore gemaakt: too many impressions to describe!Ik mon zelfs geen fotoos maken van indruk.

Daarna een dollemansrit naar Pavagada: linksrijdende mensen die al toeteend langs rechtss inhalen op een tweevaksbaan waar vier voertuigen rijden het is zotter dan het klinkt.
Eten en slapen was daarna de boodschap.
Lekker eten, niet-pikant (helaas eigenlijk) en een stevig bed.

Als een blok im slaap gevallen en wakker geworden toen er een sprikhaan op mijn rug sprong. Was die deugniet toch onder het muskietennet doorgekropen!
Onbijten met rijst, het blijft een beetje gek.

Dan naar het hospitaal waar ik een rondleiding kreeg van een van de consultants.
Omdat Swami plost weg moest, bleef ik alleen achter met al de crew.
Goede en lieve memsen waar ik volgende week heel de week mee zal optrekken.
Ook hun tele medicine system is iets supervet: videoconference via sateliet…
Wat wij kennen met MSN en Skype moet hier via sateliet gebeuren…

 Maar: inbelbverbinding en de mensen kijken een beetje treurig…

More to come!!!

Aangekomen

Standard

Aangekomen in Bangalore om kwart voor vijf na een voorspoedige reis, afgehaald en een uurtje gerust, dat was de eerste dag tot nu toe.
Sebiet een licht ontbijt en een wandeling naar het klooster.
Zo zot allemaal, en zo veel te zien en te doen: ik heb er geen woorden (en nu ook eigenlijk geen tijd en goesting) voor.

More to come soon!

Standard

All my bags are packed, ready to go,
I’m standing here outside the door,
I hate to wake you up to say good bye.
But the dawn is breakin’, it’s early morn,
The taxi’s waitin’, it’s blowin’ its horn.
Already I’m so lonesome I could die.

Refr.
So kiss me and smile for me,
Tell me that you’ll wait for me,
Hold me like you’ll never let me go.
Cause I’m leaving on a jet plane,
Don’t know when I’ll be back again.
Oh babe, I hate to go.

There’s so many times I’ve let you down,
So many times I’ve played around,
I tell you now they don’t mean a thing.
Every place I go I’ll think of
You Every song I sing I’ll sing for you.
When I come back I’ll bring your wedding ring.

Refr.

Now the time has come to leave you,
One more time let me kiss you,
Close your eyes, I’ll be on my way.
Dream about the days to come,
When I won’t have to leave you alone,
About the times I won’t have to say.

Refr.

via

Bereikbaarheidsinfo

Standard

Vanaf morgenvroeg acht uur ben ik onderweg.
Ik hoop dat ik met mijn gevolg op een beetje hoffelijkheid kan rekenen op de hele E19 langs de Vlaamse kant van de hoofdstad. Want in files heb ik geen zin als ik onder spanning sta.

En spanning die is er zeer zeker!
Alles is ingepakt, alles staat klaar.
De schoenen zijn gepoetst, de broek is gestreken en de haren zijn al moeten nog geknipt.
Waarom ik dan lichtelijke vormen van stress vertoon?
Omdat ik van factoren afhankelijk ben waaraan ik niets kan verhelpen en waarvoor ik op Het Lot, Onze Lieve Heer, Shiva, Ganesha, Thor, Zeus, Hades en de rest van die ploeg van hierboven (en hieronder) zal moeten rekenen.
Voor dingen waar ik zelf verantwoordelijk ben, ben ik niet meer zenuwachtig, dat heb ik afgeschaft.

Maar dus: vanaf acht uur onderweg.
Gevolg  is dat ik onbreikbaar ben dan.
Voor de komende drie maanden.
Minstens.
Want wat kan ik in een vreemd en ver land als India doen met een Belgische SIMkaart?
Niets.
Verliezen.
Gebruiken en veel te duur bellen.
Dus laat ik het ding thuis, neem ik m’n gsm mee voor een indiase prépaid kaart en  laat ik misschien volgende week wel wetn waar ik  sms’s gewijs bereikbaar ben.
Of niet.
Misschien wel alleen per mail.
Echte post.
Kilopost.
DHL.

Want ginder sta ik aan het communicatieroer 🙂

Hou jullie haaks, ik probeer hetzelfde!

Visa

Standard

In één trek naar de Vleurgatsesteenweg, Chaussée de Vleurgat, voor het consulaat van India.
Geen uren rondcrossen door de hoofdstad, geen tijdverspilling.
Of toch, want de foute weg was redelijk hard ingecalculeerd, met als gevolg dat er gewacht moest worden.
Koffie drinken met franstalige lectuur, het heeft iets.

Dan naar het consulaat en, jawel, een visum gekregen!
Als ik woensdag op tijd in m’n vliegtuig zit en  ik niet teveel overtollige bagage heb is er geen enkele reden meer om nog te denken dat ik in België blijf.
Ha!

En ook: vanmorgen bij de opticien geweest en m’n brilglas is besteld en morgen in orde.

There certainly is a God.
Or some Gods.
Or many Gods.

Sometimes I feel like God…

Klabang!

Standard

Nu de tijd in België begint te korten, lijkt alles vlotjes te lopen.
Of toch bijna alles.

  • Vorige week een chanceke met de visumaanvraag: hopelijk is het morgen in orde.
  • Vrijdag gaan snowboarden, pols en knietjes pijn: hopelijk is dat woensdag beter. Gelukkig is het allemaal niet gebroken, dus da’s weer een stevig glukje.
  • Vorige nacht viel m’n bril (domme domme pipo die er tegen stootte!) en brak m’n rechterglas.
    Vanmiddag (zondag notabene) naar de optieker gebeld en er is een kans dat ik dinsdag al een nieuw glas heb. HipHoi!

Maar verder ligt alles klaar, moet het alleen nog maar in de rugzak gestopt worden en kan er vertrokken worden.
Maar eerst de auto wassen en binnenbrengen bij de firma. Dinsdag.

Nog veel werk dus.
En nog maar drie keer  slapen.
Spanning en al: hiphoi!

Dagtrippers!

Standard

De grote vakantie is ingezet met een spetterende tweedaagse.
Donderdag een hele dag qualitytime gedaan met broer en zus voor de verjaardag van diezelfde zus. Met ons drietjes naar Planckendael om wat beesten te bekijken.
Uitermate plezierig en heel gezellig!

Gisteren een dagje sneeuwpret gaan beleven in het Duitse Bottrop. Sfeer verzekerd als je met vijftig Mussen ergens heen gaat.
Voor mezelf was het een redelijk nieuwe ervaring: snowboarden stond tot gisteren op de lijst van activiteiten die ik nog nooit gedaan had. Nu dus wel.
Blauwe knieën, zeer gat en een verstuikte pols…
Redelijk pijnlijk, maar niet onoverkomelijk.

Als dit echter de trend gaat zijn voo de komende maanden, dan wordt het de beste loopbaanonderbreking van het jaar!
Sowieso 🙂

Countdown has begun

Standard

Het beest dat aftellen heet heeft nu echt wel een heel duidelijke vorm gekregen. Vandaag was de llatste dag op het werk.
Mijn activiteiten als externe test engineer bij een grootbank in België zijn vanaf nu verleden tijd. Geen test designs, functionele ontwerpen, defects of incidents meer voor mezelf.
Geen gepruts in browsertoepassingen, geen geklooi in spreadsheets of tekstdocumenten. Toch niet in een professionele context.

Het doet wel gek, de vetrouwde omgeving van het eiland in de grote zee van werkmensen achterlaten.
Mappen wegsmijten, e-mails deleten, belangrijke documenten op de centrale drive pleuren.
Administratie in orde brengen, afscheid nemen en weg.

Lieve collega’s, dank jullie wel!

Happy happy: visa for me!

Standard

Vandaag een dagje zeer nodig verlof.
Het visum moest nog worden aangevraagd…
Dus als een kalme gek naar Brussel gereden om negen uur, alle files wg en Wannes op 25 minuten ter plaatse.
Een straatje gemist en hoppa: fucked.
Weg vragen was niet echt een oplossing want de mensen daar wisten het ook niet zo goed: het verschil tussen links en rechts dan toch.

Oftewel: een franstalige brusselaar die nederlands probeert te spreken.
Een fijne mevrouw, dara niet van, maar toch: gauche als rechts nemen…dat laat ik in’t vervolg wel links liggen…
Om tien na elf de Aveenue Louis  gevonden en dan maar geparkeerd.
Gelopen om de Vleurgatsesteenweg te vinden, vijf minuten voor half twaalf een ticketje gevangen!

Tegen dat ik was uitgerust was de deur dicht…
Nu doet de enkel wel onnoemelijk veel pijn, maar die gewrichtsbanden, die zullen na een jetlagske wel weg zijn.

De spaghettiavond en de vrije giften hebben samen 2625 euro opgeleverd.
Ik vind dat, echt waa, knap.
Dank u wereld!

Spaghetti voor India

Standard

Zaterdag wa het eindelijk zover. Het grote benefietetentje was daar. Met dank aan de mama en de papa en de rest van de familie werd er een maaltijd op tafel getoverd die de stoutste spaghettiavond overtrof: lekker, ni te doen!

En ook: een pak volk!
84 gasten die elk 8 euro betaalden zoals dat hoort.
Een glas drinken en een dessertje erbij en hoppa, de teller sprong al gauw naar duizend!

Met de vrije giften erbij, komen we op een slordige 2500 euro, voor de beide projecten. Dat maakt dus een mooie pot van 1250 euro per project.

Ik word daar warm van.

No bed no worries

Standard

De nacht even doorsteken met een collega kan wel eens tof zijn.
Zeker als er dan zoals dat hhrot echte mannenzaken worden behandeld.
Maar dan!

plost zes uur en dan toch maar gaan werken.
En nu verschieten van de klopkes die we krijgen…

Woord van de dag: graag-zienigheid

Standard

Gisterenavond was ik een streepje minder goegeluimd.
Een beetje zagen tegen wat vrienden (m/v) helpt dan soms al eens.
Gisteren per sms, vandaag antwoord in de mail.

och slechtgezind zijn, ik vind dat iedere mens volledig recht heeft op een fikse portie slechtgezindheid af en toe.   dan ga je naar vrienden en dan ineens merk je dat het toch allemaal zo slecht nog niet is 🙂  aaaah vrienden, soms zou ik ze wel willen fijnknijpen van pure graag-zienigheid!  ja hoor, u ook!  als je daar nu ni goedgezind van wordt…  :))

Dank je wel S.!
Mijn dag kan niet meer stuk.

‘t Is trouwens de laatste donderdag van 2007 op’t werk…

Anyway

Standard 
People are unreasonable,
 illogical, and self-centered,
LOVE THEM ANYWAY
 


If you do good, people will
 accuse you of selfish,
 ulterior motives,
DO GOOD ANYWAY
 


If you are successful, you win
 false friends and true enemies,
SUCCEED ANYWAY
 


The good you do will
 be forgotten tomorrow,
DO GOOD ANYWAY
 


Honesty and frankness
 make you vulnerable,
BE HONEST AND FRANK ANYWAY
 


What you spent years building
 may be destroyed overnight,
BUILD ANYWAY
 


People really need help but
 may attack you if you help them,
HELP PEOPLE ANYWAY
 


Give the world the best you
 have and you'll get kicked
 in the teeth,
GIVE THE WORLD THE BEST YOU'VE GOT ANYWAY.
 
"Anyway", Mother Theresa

Gemis

Standard

Soms moet iets volledig herontdekt worden in een nieuw kader en een volledig andere context om te merken dat het eigenlijk echt een gemis is.
Of was.

Want dat het nu alleen maar bergop gaat gaan.
Soms is het ook nodig om eens met de spreekwoordelijke neus tegen de muur te gaan voor er enig besef komt van foutief gedrag.
En om te zien dat foutief niet persé echt verkeerd is in de strikte zin van het woord, doch dat er eigenlijk al jaren maar wat werd aangemodderd.

Dank u L.

En ja, in raadsels en al, ‘t is plezierig.