Ze zijn al een tijdje open, maar ik geraakte er nooit.
Broer Bretel is een koffiebar in onze ‘hood’ en nog niet van de minste: barista’s eerste klas!
Aangezien ze sinds kort ook op zondag open zijn, zag ik mijn kans schoon om het nuttige aan het aangename te koppelen: studeren met een kopje verse en heerlijke koffie.
U gaat mij daar tegenkomen, af en toe.
Ik heb een tijd geprobeerd om alles te laten samenvallen.
Om alles voor iedereen makkelijk te maken.
Zodat mijn hele online leven op één plaats samengevat werd.
Alles liep naar Facebook.
Al mijn tweets, mijn foto’s en mijn blogposts.
Een digitale diarree van mijn dagelijkse mentale omzwervingen.
Een hele Facebook vol.
Awel, dat is vanaf nu gedaan.
Scheiding van Kerk en Staat of iets van die strekking.
Mijn gedachten naar Twitter, onnozele sharing op Facebook.
Blog voor blogposts en uitgesponnen meningen (die komen stiekem nog wel op Facebook, hoor).
Foto’s die ik soms maak, die kijg je daar ook nog te zien.
Maar dus veel minder.
Of dat dat jammer is?
Zeker.
Er wordt mij soms gevraagd wat wij eigenlijk doen op’t werk.
“Wat gebeurt er daar binnen bij Motionmill?” vragen ze dan.
Ik vertel dan over ons werk op het internet. Dat wij eigenlijk alles doen, van grote websites tot kleine projecten en tot webshops toe. Dat wij ook e-mailmarketing doen, maar dat je evengoed even kan binnenlopen voor wat hulp, straffe ideeën of goede raad.
Want als er iets is dat in al onze projecten doorschemert, dan is het wel dat er wordt meegedacht. Natuurlijk is de klant koning, maar ook koningen hebben soms een minder moment.
En net voor die mindere momenten maakte collega Jennifer een boekje.
The book of your ideas.
Omdat het uw ideeën zijn die wij graag uitwerken. Ideeën waar het alerwildste al af, waar al echt over nagedacht is. Ideeën met een visie.
Wat dit boekje is?
Het is een tool om verder na te denken en uw hersenen te breken over dat ene geweldige idee dat door uw hoofd blijft spoken. Dat ene niet te schatten superidee dat de wereld zal veroveren. Of op zijn minst uw wereld zal veranderen.
Neem gerust zelf eens een kijkje.
En laat even weten wat je er van vindt.
Ik ben alvast fan.
Sinds een jaar of vijf reken ik mezelf tot Antwerps staatsburger. Officieel gedomicilieerd, met een adres en bij wet geregistreerd. Maar in mijn hartje blijf ik een Kempenzoon, dat kan ik niet ontkennen.
Kom ik op het internet vandaag toch wel een promotiewebsite voor de Antwerpse Kempen zeker! Omdat er in de Kempen meer te vinden is dan boeren, maïs en koeien. Aardbeien, hoevetoerisme en ijs van het tweede gecombineerd met het eerste.
Trappisten, fietsroutes, kazekes en heerlijk gevulde tafels.
En ravissante boerendochters!
Awel, ik kan het u aanraden, zo’n weekendje in de Antwerpse Kempen. Wees maar gerust dat ge het u niet zult beklagen. Je kan zelfs zo’n weekend winnen!
Een extra gratis tip? Loop of fiets eens langs Hoogstraten en Meer. Doe eens een tripje langs het Aardbeienpad en ga iets drinken in De Mosten.
Drie van mijn broers hebben de A al unlocked op hun rijbewijs.
Straffe mannen met een moto, dat zijn het.
Donderdagavond kwam broer S zijn machien laten zien.
Een Honda Transalp, al een tijd oud maar weinig kilometers.
En dan ben ik dus jaloers eh. EN voel ik me onnozel dat ik twee jaar geleden niet heb doorgebeten met dat rijbewijs.
In september, opnieuw! Eerst theorie, dan lessen en dan het echte werk. Kwestie van eens op een andere manier van A naar B te geraken.
Ik faalde gisteravond. Gelukkig leerde ik ook een beetje. Ik zette, althans trachtte, mijn twee websites op wann.es en blog.wann.es in één website.
Niet moeilijk, maar ook niet vanzelfsprekend.
Te meer omdat er op de server een conflict was. Ik leg het uit met een beeldspraak:
Er is een straat. Met huizen. De huizen hebben allemaal een huisnummer. Want dat moet om op een makkelijke manier de weg naar elkaars kot te vinden voor bezoek.
Stel je nu voor dat de straat een server is. En de huizen websites. Dan begrijp je onmiddellijk dat er op een server geen twee websites met dezelfde naam kunnen bestaan. Net zoals er geen twee huizen hetzelfde huisnummer kunnen hebben. Tot daar het probleem van gisteren.
De ingebakken import / export functionaliteit van WordPress en voldoende ballen aan het lijf om een volledige website te deleten zijn genoeg om het geheel in gang te trekken.
Ha! Leve WordPress!
Leve ballen aan het lijf!
Ook: leve de support van collega T. Technisch en mentaal…
Nu nog een goeie theme en wat tweaks en ju.
Sinds versie 3 van WordPress is het mogelijk om een netwerk van websites te bouwen.
Je kan dan, met één administrator account, verschillende websites in dat netwerk beheren.
Dit bestond vroeger al als WordPress Multi User, maar nu is dat dus ingebakken.
Cool: het is een beetje als alles in huis met één afstandsbediening bedienen.
En dus wil ik dat.
Ik heb namelijk sinds een tijd zowel dit blog op blog.wann.es, als ook een minicard-website (thx to Tim Van Damme en Mike Jolley) op het hoofddomein wann.es.
Twee websites, twee logins, twee databases, twee van alles.
Vooral twee updates elke keer. Want ik probeer zo kort mogelijk op de bal te zitten: plugins, themes en the_core worden netjes mee geüpdated, elke keer.
En dat ben ik beu, vooral omdat het beter kan. (lees: makkelijker)
OPGELET: ALLES WAT ER NU VOLGT IS SEMI TECHNISCH.
JE MOET NIET VERDER LEZEN, MAAR HET MAG WEL.
Aangezien een netwerk enablen in WordPress echt piece of cake is, leek het me een goed idee om dat vandaag te doen.
Een avond rustig thuis en zowel time als een glas wijn on my side.
Eerst alles backuppen, de drie stappen van de Codex volgen en go.
Posts exporteren en opslaan als xml-file.
Een kleine test om alles eens te doorlopen en tadaa: een nieuwe blog in mijn netwerk met alle bestaande posts.
Kewl.
Dan voor echt?
Een vers glas wijn en een nieuwe site in mijn netwerk later, ben ik ook een illusie armer.
Dikke fail.
En het was te voorzien.
Want:
En dat kan dus niet eh.
Failed to create virtual server : You are already hosting this domain
Dus moet ik mijn huidige website eerst disablen en dan aanmaken als alias.
En dan beheren vanuit mijn netwerk.
Voor zij die nog kunnen volgen (of nog lezen) heb ik een vraag:
Kan dat wel? Of mis ik iets?
Ik ga het in elk geval even laten bezinken en eens voorleggen aan technische collega’s.
Tegen volgende week gaat dat wel in orde zijn, denk ik.
Want voor ik mijn blog delete, moet ik wel eerst wat zekerheden hebben.
Allee, ja, da’s toch normaal eh? Toch?
Ineens viel ze er af, de last.
Om en bij de 220 bladeren, verpakt in twee ongelijke bundeltjes.
Wel wat zweet en tranen gekost, maar niet bijster veel.
Ofwel, eigenlijk.
Meer dan dat het me waard was, in elk geval.
Maar om dan op het laatste rechte stuk de brui te geven aan iets dat me al twee jaar lang kopzorgen bezorgt, daar ben ik dan ook weer te fier voor. Mijn ego, het is niet altijd redelijk.
Wat ook weer in het geheel niet erg is.
Maar er is dus een serieuze last van mijn schouders.
De laatste taken van mijn SLO opleiding zijn uit mijn handen.
Het ergste is uit mijn hoofd.
En ik, ik ben een beetje leeg.
Voor zolang het duurt: morgen is er nog een dag en dan is er nog een en nog en nog en nog.
En ik geef het u op een blaadje dat het nog een tijdje duurt voor ik mij nog eens echt verveel.
Want dat lukt me niet.
Tips zijn welkom!
Voor de rest van de dag: Loesje op repeat
weekendje Ardennen, a set on Flickr.
Een chalet, een tros toffe mannen en een blik wilde wijven, overgoten met stoofvlees, barbecue en bier.
Dat waren de Ardennen voor mei!
Ook: geocache en avonturen.
Het smaakte in elk geval naar meer!
En toen was ik om kwart voor acht wakker. Ik wilde nog omdraaien, snoozen en gewoon langer slapen, maar het lijf zei van niet.
Hop hop, gij luie slaper, de koekoek is al op.
En voor het eerst sinds lang noor ik vogels fluiten aan het raam. Meer dan één, zelfs. Meer dan stomme stadsduiven. Meer dan brekende buren…
Niet echt Uitslapen dus. Maar vogels en rust.
En da’s ook wa waard, ni waar?
Net op het moment dat ik alleen maar mag typen in functie van de naderende deadline, loopt mijn hoofd om.
Ik moet mijn deadline van volgende week eigenlijk morgen halen om deftig op weekend te kunnen gaan. Niet dat ik me druk maak, maar eerder iets als “wat als”.
Nu, je zal het altijd zien: net op dat moment is er weer iets beters te doen. Beters te bedenken, beters te zien, beters te lezen of, zoals nu, beters te schrijven. Niets zo goed als procrastinatie. Ook gewoon tijd om nog eens te schrijven voor de leut. Plezant, als dat moet.
Wat er speelt in mijn hoofd?
Ook: stress geeft me de aandacht van een goudvis. Als het beweegt, heb ik het gezien.En ben ik vergeten met wat ik bezig was.
Gelukkig valt ook mijn schooltaak uiteen in het draaien van kleine drolletjes…
Zaterdag jongstleden verjaarde mijn lief. Omdat ik het (na drie jaar al) beu was om banale cadeaus te geven, dacht ik dit jaar iets te doen met een beleving.
Geen Bongo- of andere bon, nee: een échte beleving, door mezelf samengesteld en door de rest van de wereld aangevuld tot de perfecte verjaardagsdag.
Verrassing!
Heel ons huis versierd!
Schoon volk aanwezig onder de tafel en verstopt ind e slaapkamer!
Heerlijke hapkes die egenlijk niet mogen gegeten worden “omdat ons ma da gevraagd heeft”!
En awel, het was gezellig.
Mijn lief was content en blij en gelukkig.
Morgen verjaart mijn lief.
Benieuwd naar haar reacties…
