http://runforlife.be/de-lopers
Het doel van Run For Live is om van Meer naar Antwerpen te lopen.
Een tocht van 42 kilometer.
Een marathon, wordt hier en daar gefluisterd.
En ik, ik train daarvoor.
Twee à drie keer per week naar de crossfit en twee à drie keer echt lopen.
Tot nu toe liep ik al met gemak 16km, dus tegen december moet er wel een marathon inzitten, niet?
Onder het motto “hoe meer zielen, hoe meer vreugde”, zoeken we nog lopers.
Voel jij je geroepen?
Het idee is eenvoudig: we bieden elke week een designershirt aan voor een schappelijke prijs.
Elk design is welkom, iedereen is designer!
Nu met een vernieuwde website én de mogelijkheid om ook de oude shirts opnieuw te bestellen.
Ik ben fan.
Gisteren postte Davy het volgende:
@dbuntinx Davy BuntinxI would like for my shared Google Reader-articles to be added to a queue and tweeted out every hour, one by one. Is that possible?21 hours ago via Echofon
Wanneer je iets in je Google Reader aanduidt met een ster, zou het dus moeten worden getweet.
Cool idee, leek me.
En niet eens zo moeilijk: er zijn enorm veel manieren.
Ik koos er eentje.
Je hebt nu alle tools om eender wat te publiceren: als je het via RSS kan lezen, kan je het ook publiceren.
Zo ook je “Starred” items vanuit Google Reader.
Daar kan je dan allerlei bijkomstigheden instellen zoals de tijd dat iets moet worden gecheckt op nieuwe items, hoeveel er in één keer mogen worden gepost,…
Ook de andere services naar waar je publiceert.
Linked In, bijvoorbeeld.
Waarom dit een goed idee is?
Omdat je zo snel en makkelijk (automagisch) aan de wereld kond maakt wat je leest en wat je interesseert.
Waarom dit geen goed idee is?
Omdat je als spam kan worden ervaren.
Ik doe het voor mijn starred items en voor mijn delicious bookmarks.
En jij? Waarom doe jij het (niet)?
Mijn paspoort staat op het punt te vervallen en moet dus vervangen worden. Eerst een koppel gevaarlijk uitziende pasfoto’s laten maken door de professionele fotograaf. Dan naar een districtshuis naar keuze. Want ge moogt dat kiezen.
In theorie moet dat niet langer duren dan een half uur. Twee minieme verplaatsingen en een zeer makkelijke procedure. Toch? Niet dus.
Foto’s zijn, afgezien van de smoel die ik toen trok, snel en goed. Maar de overheid valt me, weer wat tegen.
Vereenvoudiging, snelheid en alles, het is niet voor vandaag. Helaas kunnen de mensen van de stad en van het district daar niets aan doen.
Vandaag ligt het aan de software. En aan de betalingen. Geen centraal systeem, geen cash betalingen. Wel veel volk.
Beste Patrick, beste Vincent. Janssens en Van Quickenborne, u weet wie u bent.
Kunnen jullie de koppen eens samensteken en die administratie wat versoepelen?
Het zou het leven van uw personeel en uw burgers een pak aangenamer maken.
Na een welverdiende en stevig uitgepuurde vakantie, vatte het leven weer aan.
Ons leventje zoals we het kenden was over and out.
Wij, wij gaan voor eeuwig en altijd samen verder.
En meer is daar niet over te zeggen.
An sich heeft dat geen hol aan complicaties meegebracht.
En dat zal zo nog wel een tijdje blijven.
Maar het leven, dat dendert voort.
Metaforen kan u allicht zelf invullen.
En wij denderen mee, samen en alleen.
Individueel eigenlijk.
Samen beslissend, onafhankelijk handelend.
Elk op zijn vlak, gezapig tegen elkaar op de raakvlakken.
Perfect.
Een renovatie dringt zich op.
Planning van een bal.
Weekendjes in dardennen en daarbuiten.
Reizen, plannen en uitvoeringen.
Sportieve uitdagingen en sociale schranspartijen.
Professionaliteit wisselen we af met privé geneuzel.
Wij, wij doen dat goed.
We zijn bijna op kruissnelheid: tegen het einde van de maand zal het allemaal een pak duidelijker zijn.
Dat staat vast.
Weinig dingen moeilijker dan een boek van een bekende in avant première lezen en er een ongezouten mening over formuleren. Vooral omdat het kunstwerk in de verkeerde volgorde werd genuttigd: in twee maal.
Het was nochtans door verschillende bronnen aangeraden de literaire bundel in één teug te nuttigen, teneinde de genialiteit en samenhang te zien.
Spijt? Neu. Dat zou me te ver leiden. Het is ook maar een boek, nietwaar?
Verder: hij is goed bezig, de schrijver. Ik hoop uit heel mijn zondig hart dat hij zijn droom kan waarmaken en een uitgever vindt. En dat hij het anders zelf uitgeeft. Dat ik het in elk geval aanschaf en zal lezen volgens de regels van zijn kunst.
In één ruk. Omdat men een woordenkunstenaar niet zo maar tegenspreekt.
vakantie 2011, a set on Flickr.
Drie weken samengevat in beelden!
http://hipsteripsum.me/?paras=4&type=hipster-centric
Organic food truck chambray, tattooed lomo 8-bit stumptown high life tumblr cardigan single-origin coffee scenester tofu letterpress. Etsy pitchfork single-origin coffee sartorial bicycle rights. Dreamcatcher next level fap shoreditch, cliche bicycle rights gentrify hoodie. Twee put a bird on it whatever, 3 wolf moon helvetica butcher farm-to-table skateboard synth freegan biodiesel sustainable. Blog whatever readymade, mustache ethical viral high life beard lo-fi PBR irony williamsburg. Seitan biodiesel fixie readymade, lomo beard banh mi jean shorts. Banksy tofu hoodie, leggings wes anderson 8-bit thundercats.
Het delen van afbeeldingen en vanalles was nog nooit zo makkelijk met de nieuwe statusplugin van WPMU Dev (http://premium.wpmudev.org/project/quick-status). Een beetje als Tumblr (http://www.tumblr.com/tumblelog/wannesdeloore), niet?
Kijk, dan ben ik dus trots eh: Youri De Loore Sterkste Man van Limburg.
Eten zoals de voorouders. Eten wat er voorhanden was in de natuur van pakweg een jaar of twintigduizend geleden.
Paleo.
Of Neanderthin.
Omdat we teveel verkeerd en ongezond eten, zo zeggen de experts.
En dat ik dat ook eens ging proberen, om dertig dagen echt eten te eten.
Net als Davy en Saskia en Danny.
Geen brood, pasta, rijst of aardappelen.
Geen alcohol, suiker of slecht vet.
Wel vlees, eieren, groenten en fuit.
Het plan kwam er in juli, maar die maand was toen al half weg.
En vakantie leek me ook niet het moment om een dieet te starten: barbecue en bier, afgewisseld met wijn en tapas. No paleo, I say.
Dan maar voorwaarts blikken naar de eerste maand van dertig dagen.
September, dus.
Goed begonnen op donderdag, netjes gedaan op vrijdag en ook zaterdag ging goed.
Ook het laten van alcohol was geen probleem, net als de portie bitterballen op de Twoooze.
Ontbijten met kalkoenfilets, lunch met garnalen en advocado en ‘s avonds groenten met kip en groenten.
Tot ik later op de avond allerlei lekkere hapjes krijg voorgeschoteld.
En dat bleek het probleem: “krijg voorgeschoteld”.
Door iemand die er moeite voor heeft gedaan.
Iemand die verwacht dat ik, net als altijd, aanval op de hapjes.
Niet dus.
Ik stelde teleur.
Nu ja, teleurstellen. Het is perfect uit te leggen, dat wel.
Nee sorry, dat past niet in mijn dieet.
En toch, het voelt niet comfortabel.
En toen dacht ik verder na: wat met gaan uit eten?
Moet mijn lief (en aanstaande vrouw) dan dertig dagen met een ander gaan uit eten?
Daarom besliste ik vanmiddag ook dat ik er niet mee doorga.
Quitter.
De komende week wordt nog een paleoweek, maar volgend weekend eet ik gewoon mee met de rest.
Ik erger me geregeld aan mensen die niet alles eten op een feest of een andere social gelegenheid.
Viesneuzen, vegetariërs en hippies. Wat hun goed recht is, natuurlijk.
En nu dus ook paleomensen.
Ik ergerde me dit weekend vooral aan mezelf. En dat is het me niet waard.
Ik wil niet te boek staan als moeilijk eterke.
Ook niet voor maar dertig dagen.
Was dit dan een bevlieging?
Is dit een eenmalig feit?
Omdat alle hippe kids er aan meedoen?
Nope.
Het heeft me zeker wel aan het denken gezet.
Dat gezonder eten niet per sé een probleem moet zijn.
Dat groenten, fruit en vlees vanaf heden mijn grootste voedingsbron zullen zijn.
Dat ik de rest van de maand wel nog alcohol laat.
Dat suiker gemeden wordt.
Maar als er sociaal gegeten wordt, doe ik, gemodereerd, mee.
Omdat ik een sociaal wezen ben.
Dat in tegenstelling tot de nomadische oermens, die in vaste groep rondtrok en andersgezinden de kop insloeg.
🙂
Het werd winter in 2011 en toen een beetje zomer en toen vooral herfst.
Niet dat ik de herfst geen fijn seizoen vind, maar toch: enige regelmaat en consistentie is mij welgenegen.
Zeker de volgorde van seizoenen. Dat is als de regelmaat van de klok, de gang van zaken en de wandelgangen.
Dat ligt vast.
Moeder Natuur, hou u daar tenminste aan in 2012.
Aangezien er nog niet veel echte zomer geweest was, besloten we naar het Zuiden te trekken. Zelf riep ik dat al tijdens Gelmel de Musical, maar om echt zuidwaarts te rijden duurde het tot begin augustus.
Met een rotvaart en een Zweed vol naft diesel reden we vrank, vrij en ecologisch onverantwoord (136 paarden, 2liter turbodiesel, 5,6 liter per 100km) op 9u en een kwartier tot in de Provence.
Hoi Zomer!
We deelden er een villa met vijf andere koppels en één temptation. Ik kan u zeggen: de kerel maakte het niemand gemakkelijk om trouw te blijven. Gelukkig bleef het steeds platonisch. Pfieuw, eerste overwinning.
Een zwembad, goe volk en dito weer, wat wijn/cava/bier en heerlijk eten deden ons bijna vergeten dat er ook een zwembad en en pingpongtafel waren. Hebben we daar gebruik van gemaakt!
Altijd, behalve tussen de rusturen van 04:30 en 09:30, was er activiteit. Luide muziek en badkledij, zonnecrème en cocktails. Althans, zo staat het mij in elk geval bij.
De mannen van het verhaal hielden zich naast het occasionele “aansteken der Barbecue met behulp van pilsbier of Scotch” en “om ter onnozelst op de bodem van het zwembad een flesje bier leegtutteren” ook een dagje ledig met de beklimming van de Mont Ventoux. Wegens weinig wielerfanaten in de groep werd er democratisch gekozen voor de beklimming langs Sault, door velen de mietjeskant genoemd.
Ik durf het tegendeel beweren, maar ik reed dan ook tot aan de top. U doet het me maar na.
Net te laat en te luidruchtig teruggekeerd om nog enige ontblote vrouwentiet te spotten aan onze zwemtempel, maar wel onthaald als helden. Tweede overwining.
Terecht. Zoals reeds gezegd: u doet ons maar na.
De tijd vloog voorbij en alle liedjes stopten. Vooral die van Neil Young, want daar kon de cdspeler niet mee om. Helaas.
We zwommen, aten, lachten, babbelden en dronken dat het een lieve lust was.
De Tennisbroyal viel bij velen in de smaak en van meatballs kan je er steeds eentje extra eten.
Bert en Ine Bart en Inge zorgden voor een geweldige kwis en het werd elke dag later en later.
Tot de eerste week van onze vakantie voorbij was. Sommigen gingen naar België, anderen bleven in Frankrijk en wij, wij tuften naar Spanje.
Nog 66% van de vakantie te souperen.
Van 34 graden naar 14 graden en een stevige bui. Alleen de bergen van de Pyreneeën hielden de gedachte levend dat we de juiste kant waren opgereden. Bielsa, met zijn Pineta, u kan er best eens passeren. Ferm. Effenaf.
Overwinning drie.
Wij wandelden er een wandeling, lazen een lees en kookten en kook. Natuurlijk met boek en eten. Alles voor het woord en het bouwen der zinnen.
Na twee dagen brandde de ring zo hard in mijn rugzak dat ik me niet meer kon inhouden. Hij reed met me mee de Mont Ventoux op, wandelde rond in Ordessa, raakte sowieso Charlotte’s hand toen ze iets in de rugzak zocht, maar vond uiteindelijk de weg naar haar ringvinger.
Goed gedaan banaan!
Overwinning vier.
Meer van dat: alhier.
We bezochten ook nog Ainsa, Bielsa, Vallee d’Anisclo en een koppel kleurrijke watervallen, zagen de Monte Perdido schitteren en proefden heerlijke wijn. En tapas. En kookten zelf ook hemels, want dat doen wij dan, op een camping.
Wanneer het echt te warm was om nog verder te gaan, namen we beiden een goed boek ter hand (de Millenium trilogie was fijn) en nestelden we ons met de poten in een stroompje koud water. Ik zeg u: vakantie.
Na het geweld van de bergen in Ordesa, kwamen we nu terecht in de valleien en de woestijn. De kleur ging van grijs en groen naar rood en rood. Heerlijk! Op nog geen honderd kilometer van elkaar.
Gieren, Miradors, rotsschilderingen, tapas, rode wijn.
Alquezar ook, een zeer fijne stad.
Maar na amper drie dagen kraamden we ook hier op en foorden we elders verder.
De camping van Zaragoza, nieuw en dus nog in volle groei, is een aanrader. Net buiten het centrum, vlakbij bus en snelweg. Rustig, maar druk op zondag: het zwembad werd ook door de omwonenden stevig gebezigd. Terecht: 38 graden is voor iedereen te warm. Niet?
De hoofdstad van Aragon voldeed, net als de camping, beter dan verwacht.
Gezellig, schaduwrijk, mooi, werelderfgoedwaardig.
We kochten een Zaragoza Card, bezochten El Pilar en La Seo, lazen een boek en aten tapas. Tussen twee en zeven in de namiddag deden we vooral geen hol. Onze boeken gingen dan ook niet lang mee. (nog een overwinning: meer dan 2000 bladzijden gelezen begot!)
Zaragoza is niet alleen gezellig, maar ook wel erg ver van huis. Te ver in elk geval om in één keer te rijden. We vertrokken dus na een dag of drie uit het warme Spaanse binnenland en bolden geairconditioned en voorzien van spijs en drank weer naar het noorden. Langs San Sebastian, Bordeaux en Tours reden we in één keer tot in Amboise.
We hadden nog wat onverichte zaken in Frankrijk, daarmee.
Al van het moment dat we de grens met Frankrijk overschreden op 5augustus gingen er een aantal ToDo’s door de auto.
Kayak.
Cave.
Na twee weken en een half waren we daar nog niet aan toegekomen. Schandalig.
Een serieus ei diende gepeld en zo geschiedde.
De camping municipale van Amboise? Een aanrader. Geen 13 euro per nacht, proper en op een eiland in de Loire.
Echt, ga er gerust eens langs.
Wij zochten en vonden een kasteel (waar Leonardo Da Vinci te grave ligt), een cave (met Crémant de Loire, uiterst geschikt om te toosten op een aanstormend feest) en een kano.
Vooral dat laatste was inspannend, alledrie meer dan ontspannend.
De laatste loodjes van de vakantie wogen zeker niet het zwaarst: wij waren zen.
Met heel straf nieuws aan de goegemeente van vrienden en familie mee te delen werd er gezamelijk besloten de trip een dag vroeger af te breken en Meerwaarts te vliegen. Eerst twee van de drie ouderparen (weetwel) en dan een schare vriensels op Akkerpop. Een heerlijk afsluitend weekend dat alles nog maar eens bevestigt: je betekent niets als niemand om je geeft!
Drie weken verlof, weg van alle drukte en werksituaties, alleen maar met z’n tweeën of ten hoogste met dertienen, u zou het ook eens moeten doen.
Wij zijn klaar om er op nieuw wat lappen op te geven!
Het was niet van het eerste moment duidelijk, mijn zorgvuldig geplande actie.
Of ik me had pijn gedaan.
Euhm, nee. Maar of ze met me wou trouwen.
En of ik dat echt meende.
Het zal wel zijn!
De setting was perfect:
Ik vroeg me af hoe het heet wanneer er een hoop kippen bij elkaar lopen.
In minder dan vijf minuten was het duidelijk dat het hier ging om een toom.
Een toom kippen dus, volgens vroegere overlevering door een toevallige tooghanger tussen de 11 en de 13 exemplaren.
Wannes (niet ik, een andere) wees er op dat een vrouwelijke kip (of gevogelte in het algemeen) ook wel een tiet genoemd mag worden.
Hij haalt zijn wijsheid bij Wikipedia/benamingen_voor_dieren.
En ik?
Ik combineerde lustig verder.
Een groepen vrouwelijke kipjes? Een toom tieten.
Weet u waar ik mee op verlof ga?
Met een toom tieten mét.
Twaalf, om precies te zijn.
En zes woerhanen.
Na een week van opgetrokken neuzen en deuren dichthouden staan de mosselen nu eindelijk klaar om opgehaald te worden.
Ik hoop dat de mannen van de vuilkar morgen versterking krijgen van Dovo.
