Het is al wat geweest dat verlof.
Vooral nog niet zo veel, hoewel anderen dat durven tegenspreken. Voor de duidelijkheid: tijdskrediet is geen verlof. Waarom niet, dat leg ik u nog wel eens uit.
Maar dus, het verlof.

We leven 1 augustus, een donderdag. In het Openluchttheater speelt The Broken Circle Bluegrass Band ten dans en wij zijn daar om ons verlof in gang te stampen. En dat is gelukt, kan ik terugblikkend vaststellen. Een dijk van een optreden, een gratis fles cava (blijkbaar standaard bij het bestellen van zes tickets) en veel vrienden en vriendinnen om ons heen.
Een paar uur dutten, een frisse duik in de douche en om half vier bolt onze Zweed de garage uit richting Ardèche.

Een gestage rit met, zo zal achteraf blijken, een snelheidsboete omdat we 1 km te snel op onze bestemming wilden zijn maar verder geen enkel oponthoud. We strijken de spreekwoordelijke zeilen in Coux, op camping Le Moulin. Ze doen daar ‘s avonds een barbecue voor veel volk en weinig geld en voor ons. Koken is voor een andere keer, met minder kilometers op de teller.
Een klein dutje later blijkt de luchtmatras vol gaten te zitten en mentaal bereiden we ons voor op wat een harde nacht zal zijn. La douche France mijne rug.

Een croissant en koffie maken ‘s morgens echter veel goed en om half tien rijden we verder naar Aubenas. OoobenAss, zoals onze medereizigers het later blijken uit te spreken. We bezoeken de markt, scoren een picknick bij elkaar en genieten van het uitzicht. En hey, ‘t is verlof!
Ons huis wordt gevonden in Sanilhac, het zwembad wordt in gezwommen en de buren kondigen aan dat ze niet van lawaai na tien uur houden. Er wordt gelachen, gespetterd en straal genegeerd. Dat laatste blijkt een kolossale inschattingsfout onzentwege te zijn, maar spijt komt net als excuses steeds te laat. Een week in dit geval.

De vlam gaat in de barbecue, de kurk van de fles en het dak van het terras. Met een grote “ssscchhttt” en “Je veux dormir!” tot gevolg. Straal negerend gaan we de eerste nacht in en komen we die met een grommende eigenares weer uit. Dat we echt wel om tien uur het bed moeten kiezen, zodat we de volgende dag goed de mooie omgeving kunnen verkennen. Dat we beter waren weggebleven en dat ze met andere gasten nooit last hebben. Dat ze liever gezinnen met kinderen hebben. Gelukkig hadden we de momenteel meest vertederende baby aller baby’s mee en legden we in ons beste koeterwaals uit dat Jetje overal doorheen had geslapen en dat de buurman er maar aan moest wennen voor deze week.

De rest van de week is samen te vatten als harmonie en chaos (wij alles in het water) overgoten met Kronenbourg (met van die draaikroonkurken) en goedkope wijn, aangevuld met pasta, paella, stokbrood, kaas in al zijn vormen, gehol en gecrossfit, gequiz, gegabber en geschmink.
Geen incidenten meer behalve de dreigende buur in de wei met zijn “fusil” in de hand. We hebben maar aangenomen dat de kerel bedoelde dat hij stond te wildplassen terwijl hij naar onze middernachtelijke samenzang luisterde. Dat hij ons liefst een schot hagel in de stembanden wilde doneren laten we vredegewijs voor wat het is.

Of dat dat plezant was?
Ja. Voor herhaling vatbaar?
Ook ja.
Daar kunnen baby’s bij, maar daar moet vooral veel goed volk bij zijn. En geen buren.

Na deze eerste week volgde een tweede.
U dacht dat Pukkelpop vermoeiend was? Think again.
Kamperen met een nieuwe luchtmatras (wederom lek, maar geplakt met ductape) op een kleine Nederlandse nederzetting in de Tarn. Denk Baarle Hertog, maar dan Hollanders in Frankrijk. Dat was onze bestemming. Met stip de mooiste camping die we al hadden, La Canal. Twaalf staanplaatsen, tabel d’hôte, ontbijt, lekker brood en, bovenal, rust. Niks. Geen lawaai, geen toeters, geen bellen.
Heerlijk.

We aten, lazen en lachten. Dronken een glas, proefden bier, genoten van niks en alles en dankt en elkaar voor het nemen tot man en vrouw. Goed gedaan van ons, goed bezig wij.
Carcassonne werd de moeite gevonden, evenals Albi en alle wegen erheen. We dronken rose wijn in Aigne en deden er een menuuke. Net als in Saint Afrique, de revelatie van de reis. Mooi, gezellig en goed volk.

Of dat dat plezant was?
Ja. Voor herhaling vatbaar?
Ook ja.
Volgende keer mag daar een wijndomein bij, op wandelafstand.
En volgende keer, dat moet niet per se een jaar op zich laten wachten.

We pakten in, keerden Frankrijk op 11,6uur de rug toe en landden veilig en wel in Antwerpen. Er werd uitegrust, gebeld en geregeld en hoppa, wij zijn klaar voor de laatste verlofstoot van augustus.
Vanaf maandag vindt u mij weer achter mijn raam, voor mijn computer.

Maar nu: verlof to the maximum!