Als koffieliefhebber werd ik vorige week via Facebook chat geconsulteerd in verband met een goede koffiemachine. Niet zomaar eentje, een echt goede.
Een korte doorvraag (hoeveel koppen per dag, welk moment, budget,…) later zag ik het profiel. Toevallig hetzelfde als dat van mij.
Vandaag, exact 10 jaar geleden, kwam de eerste echte WordPress tot ons.
Tot de hele wereld. Een paar jaar van intensief werk, leentjebuur en copy-paste zorgden ervoor dat Matt Mullenweg zijn geesteskind op de wereld kon zetten.
Ontstaan uit een afsplitisng van het intussen ter ziele gegane B2 Cafélog, werkten Matt en Mike aan WordPress. De afgelopen 10 jaren werd er elke keer iets nieuws aan toegevoegd (plugins, autosave, spell check,…) en elke keer werd het beter.
Tot het ultieme CMS dat we vandaag tot onze beschikking hebben.
Eén van de (voor mij) mooiste uitgangspunten: WordPress is gemaakt om te schrijven.
Om verhalen te vertellen, om te bloggen en om gemakkelijk in het gebruik te zijn.
Zodat iedereen er mee overweg kan.
En als dat niet lukt, mag je altijd even bellen.
Trouwens: vanavond doen wij een feestje.
Als je wil, ben je welkom!
Gedeelde verantwoordelijkheid is geen verantwoordelijkheid.
Waarom niet? Omdat er, wanneer er iets misgaat, één partij verantwoordelijk wordt gesteld.
Er is altijd iemand die de bonen zal vreten.
Met de gebakken peren zal zitten.
Ik vind het niet erg om verantwoordelijkheid te nemen.
Om vervelende telefoontjes te doen.
Soms gaan de dingen mis, dat is nu eenmaal zo.
En dat is ook niet erg.
Als je maar ridderlijk genoeg bent om het toe te geven, niet?
Kijk.
Als je wil dat ik verantwoordelijkheid neem, wat ik niet erg vind, laat me de dingen dan ook op mijn manier doen.
Als ik ga bergbeklimmen, wil ik zelf mijn materiaal kiezen en testen.
En mijn route kiezen, maar dat is optioneel.
Jij bepaalt het einddoel, ik bepaal de manier van reizen en liefst ook de weg erheen.
Of zie ik dat verkeerd?
Normaal gezien wil ik geen reclame zien.
Zeker niet op YouTube: daar wil ik hapklare, gratis, brokjes entertainment.
Nu direct.
Niet binnen 25 seconden. Of binnen 4 seconden kunnen skippen.
Soit.
Vandaag keek ik er eentje uit.
Volledig.
En nog eens.
En deel ik het zelfs met u.
Omdat ik het goed (grappig, onverwacht, nieuwsgierigheid prikkelend,…) vind, daarom.
Exact een jaar geleden waren we er uit: we bedachten toen onze openingsdans.
Toen mijn lief, intussen mijn vrouw, een lokale charmezanger zich hoorde verheffen aan Bob Dylan, zag ze het licht. Bob Dylan, voor de jeugdige lezers, is die kerel die alle mooie liedjes schrijft en geschreven heeft.
Wij gingen voor de inhoud, de sound en voor het tempo.
“Nen trage” is het enige soort van dansjes die mijn ritmegevoel aankunnen.
Maar verder is dit echt een heel mooi nummer.
Oordeel vooral zelf.
Als het niet deze song was geworden, zouden we voor een Steelpanther nummer gegaan zijn.
Ook schoon, traag en mooi van tekst.
Vooral om eens te checken wie er nu echt naar een openingsdans luistert.
De Nieuwe Antwerpenaar zet even een aantal handige apps op een rijtje.
Apps voor ‘t Stad.
En sommige ook voor daarbuiten.
Mijn favorieten?
Nu nog wachten op de coole apps met de open data!
Zoals het kloppend hart van’t Stad!
Sinds een aantal jaren ben ik heer en meester van het domein wann.es.
Ik heb daar een blog op draaien, nog wat kleinere projectjes en wat e-mailadressen..
Omdat dat cool is. Denk ik.
Dat heeft eigenlijk puur te maken met personal branding, zoals Stef Verbeeck zegt in zijn boek.
Ik sta daar ook ergens in vermeld, met mijn url. (En ik wacht nog steeds op mijn gratis exemplaar…)
Voor mijn 28 ste verjaardag kocht ik mezelf wannesdeloore.be.
Niet zozeer uit angst dat iemand anders er mee ging lopen, maar veeleer uit egotripperij.
Ik heb daar tot dusver nog niets mee gedaan, behalve dat dat doorverwijst naar wann.es.
Soit.
Op de url wannes.be staat geen website.
Niks.
Default Plesk Page.
Bah.
Ik haat het dat mensen domeinen kopen en er niets mee doen.
Laat dat dan voor zij die er wel iets mee willen doen.
Dus ik informeer bij de eigenaar en wat blijkt: gekocht voor zijn zoontje.
Momenteel nog geen plannen mee, maar hey, ooit wel.
Kijk, ik smelt daar een beetje van: dat is wel cool.
De jongen gaat daar content mee zijn, ooit, op een dag.
Mijn kinderen mogen heten hoe mijn vrouw wil, als het domein nog maar beschikbaar is.
En dat gaat niet meevallen.
Ik deed een korte check naar de naamsites van de collega’s:
Allemaal gekocht, geen enkele website erachter.
Bah.
Een klein beetje personal branding is toch niemand vreemd?
Of wel?
Morgen, woensdag verjaart mijn petekindje.
Een wolk van een dame, al helemaal twaalf jaar oud ook.
Rebels en karaktervol, goedlachs en onnozel.
Het beste petekind van de wereld.
En die wil een cadeautje.
Facebook.
En een e-mailadres.
Nu direct.
Of woensdagavond.
Tja.
Wat doe je dan als peter internaut?
De boeman spelen? Want dat kinderen onder de dertien niet welkom zijn op Facebook volgens punt 4.5?
Of de ouders inlichten en onderrichten onder het mom: beter gecontroleerd dan stiekem?
Ik vind dat een moeilijke kwestie.
Aan de ene kant ben ik voorstander van het samen doorlopen van privacy settings.
Afspraken over wat er wel en wat er niet gepost wordt, wie er wel en wie niet vriendje mag worden.
Hoe we omgaan met pesten en gepest worden.
Want hey, digital natives eh man!
Aan de andere kant moeten kinderen mogen spelen.
Zonder elektronica. Zonder toeters en bellen.
Zonder privacy settings, op de regels van de straat na.
Hopla, school van den harden boks!
En toch.
Volgend jaar mag het wel.
En wie weet dat nu?
Da’s toch op’t internet?
What to do, what to do?
Alle dagen “gymenas” doen!
En wordt ge 100 jaar…
Mr. Patel’s is an astounding story, courage and endurance unparalleled in the history of ship-wrecks. Very few castaways can claim to have survived so long, and none in the company of an adult Bengal tiger.
Een heerlijke film, Life of Pi.
Coolste stuk: het begin. Omdat wij daar zijn geweest, in Pondicheri en Munnar.
Maar ook zonder de straten te herkennen, moet het een Beestige prent zijn…
Het is intussen vijf jaar geleden dat ik effectief betalend bij Motionmill aan de slag ging.
Dat is meteen de langste periode dat ik ergens heb gewerkt, en elke dag komt er eentje bij.
Aangezien ik de afgelopen maanden al een paar keer terugblikte op mijn hele leven en bepaalde stukken daaruit, doe ik dat ook even voor mijn professionele kant.
Na de zinsverbijsterende maanden in India (jep, de eerste keer was van november 2007 tot januari 2008) was het tijd om het hoofdstuk softwaretesting af te sluiten. Van uurhoer naar loonslaaf.
Van een nummer tussen de andere 1500 werknemers naar een collega met een naam (en een hoek af).
En met de fiets naar’t werk.
En online en websites en e-mail en servers en dns en…
Ik was toen enorm zenuwachtig.
Elke dag werd ik overrompeld met nieuwe informatie, ftpclients, domeinsettings, ip-adressen, configuratiepanels met meer toeters en bellen dan een gemiddelde drum en bass foorschijf.
Het was bijleren aan honderd per uur. Vooral: niet verzuipen.
Vanaf het moment dat ik kan zwemmen in de vijver van WordPress, Zimbra, Vtiger, Mailcenter en alle bijhorende instellingen, gaat het elke dag beter, harder en sneller.
Er wordt verkocht, gebriefd, getraind, gecommuniceerd en gebouwd.
Het gaat van goed naar beter en iedereen is gelukkig, mezelf op kop.
In oktober 2012 lanceren we The Social Media Club.
Een echte club met regels en lidmaatschap, met bijeenkomsten en praatavonden.
Met presentaties, uitwisseling van tips en tricks en praktische workshops.
We gaan voor de andere aanpak dan de rest van de markt, omdat dat nodig is.
Zonder glazen bol is het erg moeilijk om voorspellingen te doen, maar ik waag me er toch aan.
We gaan voor beter. Betere sales, betere cijfers en betere support.
Betere websites en betere online marketing.
Betere content en betere social media.
We willen the Social Media Club uitbouwen tot de referentie voor Social Media.
Als de Ghostbusters onder de spokenvangers (ik leg u dat met plezier eens uit).
Met Motionmill worden we groter op gebied van websites en online totaaloplossingen.
En op WordPress expertise.
Omdat we daar nu eenmaal keigoed in zijn.
Maar echt: al vijf jaar.
Ik had misschien vanmorgen koffiekoeken moeten meenemen…
…heb ik al
Cain Ransbotyn, notoire onruststoker en durfal, startte op april met een bijzonder dieet.
Hij zou een tijdje enkel op gin en tonic leven.
Om onderd e magische grens van de 80kilogram te graken.
Om, zoals altijd (no pun intended), op te vallen.
En om zichzelf eer aan te doen.
Het is hem meer dan gelukt.
De kranten schreven er gretig over, Facebooklezers volgden prettig en op radio was er ook iets te horen.
En op Twitter sprong ook Bart op de “mention”trein.
Een dieet dat zo snel zoveel resultaat oplevert: het is me wat.
Alleen: het is wat te goed. Heel de dag gin-tonics drinken, geen honger hebben én afvallen?
Dat vraagt om wat cijfers, niet?
Ik ga hierbij uit van volgende gegevens:
Mannen van zijn categorie hebben per week dag iets van een 2500 calorieën nodig.
Gesteld dat er per dag 12 single shot gin tonics binnengingen, dan komen we op 12*120 calorieën.
Dat zijn er, u rekent gerust even mee, 1440.
Veel te weinig dus.
Goed punt voor het dieet: het hongergevoel dat de dieetende medemens al eens mag ervaren, werd dankzij de gin-tonics de kop ingedrukt.
Het heet dan ook niet voor niets een crashdieet.
Blijkt ook uit zijn filmpje, na tien dagen.
Liver gives up.
Tijd om te stoppen.
Niet zo goed voor de lever en de rest van het lijf.
Het plan om te bewijzen dat je kan leven op alcohol, is gelukt, volgens Cain.
Neh.
10 Dagen is niet leven, wel?
Dat is meer overleven.
Ik ken mensen die véél langer op alcohol hebben geleefd.
Als in jaren aan een stuk.
En dat intussen stevig aan het afbetalen zijn.
Nee, om te zeggen dat dit een geslaagd dieet is wil ik zelf eerst de volgende 10 dagen de gewichtsevolutie volgen.
Ik zou ook (maar daar is het nu iets te laat voor) graag een aantal zaken zien qua kracht en spiermassa.
Mijn vermoeden dat er nogal veel spiermassa bij is ingeschoten gaat niet ver van de waarheid zitten, wel?
Alcohol in je metabolisme breekt trouwens eerst af voor je lichaam aan de vetverbranding start…
Maar hey!
De opzet is geslaagd.
Pers langs alle kanten, gesponsord als guerillamarketeer én in de buurt van die 80kg.
Ik ben benieuwd naar het volgende cainexperiment, dat zeker wel.
Als Hipster door Antwerpen fietsend, van binnenstad naar uptown Berchem en terug, vergeet ge gemakkelijk van waar dat die straffe benen komen. Die komen er van jarenlang door de Kempense stoeber te brakken.
Want in de Kempen, daar waar den beir zo goe riekt, daar worden tenminste nog mannen gemaakt!
Mannen met een liefde voor den buiten en een lief op die zelfde buiten. Mannen van stavast. En, volgens de overlevering, mannen die zingen.
De deksels van onze kookpottenset zijn, naast zilverkleurig, ook erg goed. Sluiten netjes af, licht in de omgang en makkelijk afwasbaar. De nieuwe man in mij is daar content mee.
Sinds een maand of twee na cadeaugave bleek ook dit stuk keukengerei zijn achilleshiel te hebben: het handvat. Meerbepaald de lijm die het handvat (mét thermometer) op zijn plaats moet houden. Niet afwasbestendig. Of valbestendig. Of met-heel-veel-in-een-kast-gepropt-bestendig. Kapot dus.
Welkom Sugru.
Deze rubberen alleshechter maakte van onze goede doch kapotte deksels geweldige deksels!
Allesbestendig: hitte, grip, afwas, val.
Ik hoop dat er snel nog iets kapot gaat. Want met Sugru kan zelfs ik dat fixen!