Oma, vava of toefke?

Standard

Het is niet eenvoudig in onze familie.
Dat het er aan mijn zijde complex aan toegaat weet je ondertussen.
Sinds ons huwelijk is dat niet echt verbeterd, wel nòg plezanter geworden.
Want plots zijn er nog meer ouders en grootouders om namen te geven.

Het schijnt dat dat moet, namen geven.
Voor ouders is dat gemakkelijk, dat is al jaren vastgelegd.
Mama en papa (beiden tweemaal) in mijn geval, ma en pa in het andere kamp.
Grootouders: oma en opa (twee keer, een maal aan beide zijden), moemoe en vava, moeke, omama.
In gedachten ook vake, opapa en Staf.

Maar met Henk op komt staan we voor een nieuw naamgevingsdilema.
Want wees even serieus: hoeveel oma’s kan een kind aan?
En toevallig zijn alle toekomstige grootmoeders in onze nest oma’s.
De grootvaders in spé zijn niet te spreken over het delen van de lakens met een bomma.
Dus bomma en bompa is uitgesloten. Niet tegenstaande dat Bompa Boot al geclaimd werd.

Hoewel er ook nog alternatieven zijn:

Moesjke en Ploesj
Bobonne en tonton
Amoe en apoe
Nanny en bompi
Mimi en toefke
Omi en opi
Nana en grampa
Mima en pipa
Bomie en bopie
Beppe en pake

Serieus?
Toefke?
Dan liever bij een bomma in bed, schat ik.

De werktitel is Henk

Standard

Liefste Henk

De eerste zeven weken dat we je kenden, Henk, hadden we je nog niet gezien.
We hadden er geen idee van hoe het was, om jou gemaakt te hebben. Nu ja, gemaakt.
Niet dat we moesten knutselen of zo. Plots was je er.
Althans, plots stond er een streepje op de zwangerschapstest.
Cool, dat zeker. Euforie en blijdschap.

Vooral toen ook bleek dat er ongeveer tegelijk een neefje dan wel nichtje zou zijn.
Eentje dat ouder zal zijn.
Een week of twee.
De werktitel daar is Tilly.

Werktitels, dat is nodig, om de gesprekken makkelijk te houden.
Werktitels zijn, net als alle andere naamgeving, niets anders dan symbolische gegevens.
Wij hebben dat nodig, en zodra de werktitel jouw naam wordt, verandert er vooral iets symbolisch.
De rest (blijdschap, euforie, liefde) blijft dezelfde.
Minstens.

Negen weken

Na negen weken zagen we je plots.
Dokter ShaBAM toonde je in volle glorie.
Met een volledig ontwikkelde bloedomloop, armpjes, beentjes en beginnende vingertjes.
En met een kloppend hartje.
Wij schrokken daarvan, maar dokter ShaBAM zei doodleuk “Mannekes, dat is hier een machien dat meer kost dan een gemiddelde Bentley, het zou maar erg zijn dat je hier geen hartje van het wonderlijkste ter wereld kan horen.”

Je was helemaal in orde, zover we (vooral de gynaecoloog dan) dat konden zien, en 2,44cm groot.
Dat we binnen drie weken maar terug moeten komen, want dan is er nog meer te zien.
En binnen drie weken, dat is niet lang meer, dachten we toen.

Niks van.
Drie weken is veel te lang om niets van je te zien.
We grijpen geregeld terug naar je eerste foto.
Om aan de wereld te tonen, of om zelf nog eens te kijken.
Want echt, je bent nu al de knapste van allemaal.

 

Kempische waarheden

Standard

In de Kempen, de bakermat, wordt enorm veel wijze praat verkocht.
Voor alles is er een uitdrukking, voor alles is er een uitleg.
Wij, Kempenzonen, hangen daar aan vast.
Ons leven wordt daardoor geregeerd.

Een van de meer verspreide Kempische gezegden is het

Huisje Boompje Beesje

Eentje dat iedereen kent, eentje dat door het hele land gebruikt wordt.
Geen erg, wij van de zanderige gronden der Kempenland, wij delen graag.
Maar weet dat er aan deze zegswijze nog eentje vast hangt:

Tot aan den boom, en niet verder

Waarmee bezorgde moeders aangeven dat ge overal moogt spelen, maar niet voorbij de eerste rij bomen van het bos mag gaan.
Dat je binnen het zichtsveld moet blijven.
En die boom, dat kan evengoed een bankje of een betonnen paaltje zijn.
Een markering die voor iedereen duidelijk is.
Daar is de grens, en daar gaat gij, kleine snotter die ge zijt, niet voorbij.
Capiche?

Nu, men kan dat ook serieus anders interpreteren.
Op een eerder figuurlijke wijs.
De grens afbakenen waar je niet voorbij gaat in een gesprek.
In een discussie met je moeder, bijvoorbeeld.

Of nog, in Huisje Boompje Beestje.
Dat je wel kan gaan samenwonen, maar dat de beestjes nog maar even moeten wachten.
En dat je daar maar beter van bewust bent, als fiere Kempenzoon.

Maar even serieus?
Wat is het plezantste?
Net voorbij den boom gaan.
Letterlijk dan wel figuurlijk, natuurlijk.

Wij, wij zijn net de figuurlijke boom voorbij.
Klaar voor een volgende sprong in het diepe.
Een nieuw hoofdstuk, een nieuw feest.
Het wordt een mooie lente, een pracht van een zomer en the only way is up!

Is Crossfit wel veilig?

Standard

Is CrossFit safe? http://zite.to/1833QKu Een belangrijke vraag, tegenwoordig. Alle mensen die ik ken en die nog nooit Crossfit deden, vinden dat iets gevaarlijk. Zot. Ge moet echt niet goed snik zijn om daar aan mee te willen doen.

Hand stand push up? En dan op uwe kop vallen zeker.
Deadlifts? En dan mijne rug kapot zeker.
Touwtjespringen? Zot. Da’s voor meisjes.
Inchworms? Dat klinkt als lintworms…

Bon. Na twee en een half jaar zweten, stijf zijn en sterker / sneller / flexibeler / gezonder worden, zijn mijn blessures beperkt gebleven tot scheenbeenvliesontsteking en een pijnlijke achillespees (toen ik voor een marathon trainde en teveel liep) en een pijnlijke schouder (te weinig stretchen en teveel inchworms).
Al vaak stijf geweest (te weinig stretchen en mobility work) en veel gezweet en gepuft. Soms wat draaierig (200kg deadlift brengt nu eenmaal wat spanning mee) maar nooit overgegeven. Een keer ziek geweest van veel trainen en weinig slapen en verkeerd en te weinig eten.

Maar dus twee en een half jaar zonder echte issues. Nooit wekenlang niet kunnen trainen wegens blessure. Niet naar de dokter of de kinesist. Hoe dat dat komt? Omdat ik naar de coach luister. Omdat ik niet onnozel doe. Op een slechte dag moet je niet per se het maximum eruit halen.

Train hard, train smart. Luister naar uw lijf. Drink veel water. Eet genoeg. En genoeg: dat betekent veel en gezond. Vul zelf maar in hoe je dat wil doen.

En. Werk. Aan. Uw. Techniek.
Dat je rug recht moet zijn. Je buikspieren opgespannen. Je kont strak. BAM! Dat je beter wat lichtere gewichten neemt tot je vorm goed beter best is.
Nah. Supersimpel.
En nu: op naar de Crossfit!

De kracht van uw netwerk

Standard

Willem, die tekent wat af.2013-11-24 10.32.31
Wallpapers, logo’s, fratsen en van alles.
En ook kerstkaarten.

En die kaarten, die geeft hij gratis weg zijn allemaal uitgedeeld.
Via zijn website.
Vorige week besteld, een paar dagen geleden toegekomen.
Mooie, vrolijke en grappige kaartjes.

Goed gezien van Willem.
Het bezorgt hem drieduizend nieuwe contactpunten.
Want wij die kaartjes aanvraagt, geeft die met de feestdagen weg met de beste wensen en al.
En hoppa, de bal is aan het rollen.

De kracht van uw netwerk?
Die zit in’t netwerk van uw netwerk.
Linked In, maar dan in’t echt.

The Gift of Not Giving A Thing

Standard

Mooi artikel over het geven van cadeaus. Dat het fijner is om tijd te maken voor iemand en iets te gaan doen.
Sluit erg aan bij mijn aversie van de trend van het geven van cadeaubonnen. Niettegenstaande het handig kan zijn om met bonnen van de Mediamarkt te sparen voor een televisie of dat het geweldig is om uitgebreid te gaan tafelen met een Bongobon, blijft een dagje uit veel plezant er.

Toen ik 12 jaar geleden gevraagd werd om peter te worden van mijn petekind, had ik als student, niet het grote geld om cadeaus te kopen. Een dagje zee, met de trein naar de dierentuin of komen logeren en naar de markt gaan. Samen tijd doorbrengen. Dat is veel plezanter.

Missie geslaagd denk ik, nu Lidemij als cadeau tip “een ontmoeting met The Blues Brothers of Nathalie Meskens” vraagt.
Niet gemakkelijk, maar wel tof!

Ik kijk er al naar uit om ooit #dinovember cadeau te geven aan mijn eigen kinderen…

 

London deals in 2014

Standard

De kogel is door de kerk.
We willen nog een keer naar Londen, want dat was erg tof de vorige keer.
Het is echter zo dat er, wanneer een huis af te betalen valt, niet zo belachelijk veel reisbudget over blijft.
En London, dat kost.

Vorige keer gingen we dankzij de Flair voor de aardige som van 380 euro met twee drie dagen heen en weer met twee overnachtingen vlakbij het British Museum. Vonden wij tof.
Was er geld voor een musical en wat pints in de bars in Soho en hapjes in Borough Market en tea time en een dineetje in Camden. Wij moeten dus nu weer zo’n deal vinden.

Wat zijn zo de te frequenteren budgethotels in London?
Goeie couchsurfing plaatsen of Air BnB aanraders?
Of nog: hoe doe je dat van de verniet of iets dat daar niet al te ver af ligt?

Piss Trophy

Standard

Jep, nierstenen.
Pijnlijk, maar niet dodelijk.
Niet de beste diagnose, maar mijn theorie klopt wel: eerst wat pijn in de rug, daarna koffiebruine ochtendurine en een week van 4-5 liter water per dag. Vrijdagnamiddag intense pijn die ook na een Ibuprofen (u kent ze vast wel, van die joekels van 600mg) niet verdwijnt, maar zaterdag en zondag blijft de pijn uit. Dan toch een stijfheid in de rug of een gekwetste zwevende rib?
Maandag middag: snerpende pijn. Niet weg te krijgen met twee Dafalgans. Forte. U kent ze wel: joekels van een gram.

Afspraak bij de huisdokter en een potteke pis later blijkt het vermoeden juist. Een niersteen.
Een Piss Trophy.
image

Woon-werk-horror

Standard

De mannen van 37signals hebben een nieuw boek geschreven (Remote) over het wel en vooral wee van woonwerkverkeer. Dat het voor iedereen beter is om niet samen in een kantoor te zitten. Dat je productiever en gelukkiger bent wanneer dat dat niet nodig is. Omdat je dan, onder meer, niet vreselijk lang onderweg bent.
Commuting your life away, zeggen ze daar in de VS van A.

Toen ik ooit, in een vorig hoofdstuk van mijn leven, bij een grote bank in het Leuvense werkte, deed ik dat ook.
Om 6u vertrekken om om 7u aanwezig te zijn. 100km, enkele rit. ‘s Morgens een uur mits om zes vertrokken, daarna werd elke minuut later twee minuten later in aankomst.
Na de dagtaak was het zo nodig nog erger. Minstens anderhalf uur als er geen ongevallen gebeurden in Brussel of in Antwerpen. Of daartussen. Of op de weg richting Meer. Of als zelf in een ongeval verwikkeld was geraakt…

Nee, dan is het de laatste zes jaar beter. Een kwartier tot twintig minuten met de fiets. Altijd. Behalve als ik per toeval bekend volk tegenkom. Of nog even een winkel in hop. Of als ik eerst langs de gym ga.
Ik koos daar dan ook zeer bewust voor en ik zou er zo opnieuw voor kiezen.

Wonen waar je werkt, werken waar je woont.

Your shitty commute stories http://zite.to/1gWadsj

Through two counties. One highway. Two interstate freeways. Passing one downtown at rush hour x 2. 77 miles round trip. Every day. All in a white ‘99 Saturn coupe with the original seats still in it (which are completely lopsided/broken/tweaked due to the massive body builder who owned it before me). I barely get home in time for dinner and to put my three young kids to bed. I leave before my oldest goes to school in the morning. Do I feel I’m commuting my life away? Yes. Sigh, —David

Straffe Madammen Twunch

Standard

Vorige week nog eens een Twunch gedaan.
Gaan gaan eten op de middag met mensen die je alleen via Twitter kent.
Oorspronkelijk door Tom, Koen en Tom bedacht, nu opgepikt door alle lagen der Twitterati.
Tegenwoordig is het ook zeer zeker “done” om een Twunch te sponsoren, net zoals Quickie dat deed. Vincent van Quickenborne kreeg het Twunch virus te pakken na de eerste “Twunch for Life” (back in the days!) en deed daarna nog een paar keer iets. Rond een thema, met gesponsord eten en een boel heisa.
Ach, haters gonna hate.

Nee, vorige week donderdag deed ik mee met een berg dames.
Straffe Madammen, naar eigen zeggen.
Toffe vrouwen met twee voeten in de businesswereld, that is.
Goed gegeten, wat opgestoken van kunst dankzij Merel en een paar Straffe Madammen leren kennen.
Ik doe volgende keer in Antwerpen weer mee, dat staat vast.

Wat mij erg opviel?
Na het eten en de vertellingen verviel het geheel in een koffieklatsj.
Ach, net zoals mannen altijd mannen zullen zijn, zo ook met de dames.
Vrouwen blijven eigenlijk meisjes.
En ik kan dat wel appreciëren.

Foto van Cato Leonard

Online vs Offline: just deal with it

Standard

Ongeveer een jaar geleden zei ik dat online en offline beter moeten samenwerken. Dat dat de toekomst is.
Toen ik een tijdje geleden het nieuwe POS model van Shopify zag, werd ik daar nog maar eens aan herinnerd.

(Verkopen via een webshop, met online voorraad beheer, credit card afhandeling en offline. Dus op de designbeurs of lifestylemarkt waar je met je producten staat gewoon de online shop gebruiken voor betalingen en voorraadbeheer. Easy, toch?)

En vandaag zag ik dat nog een keer terugkomen bij de mensen van Holstee.
Offline gaat online gaat offline en weer terug online.

Een voorbeeldje?
Vroeger gingen we op café om mensen tegen te komen en te leren kennen.
Daarna leerden we volk kennen op Twitter.
Met wie we al eens iets gingen drinken of eten.
Die we nu tegenkomen op Facebook, Linked In en Twitter.
En die we dan weer tegenkomen op offline bijeenkomsten.
Om de dag erna via e-mail weer een paar dingen op te pikken.

Het is iets dat niet meer in het hokje van de nerds, de geeks en “die gasten van den IT” gestopt kan worden. Iedereen moet er mee mee en moet er mee leren leven.
Het is dus geen kwestie van willen, maar van niet anders kunnen.

Ik ben er klaar voor.
Kan jij nog volgen?

Antwerp Powered by Creatives 2013

Standard

Midden oktober is sinds 2012 middelpunt van creativiteit. Wat Antwerpen het hele jaar door is, wordt dan uitgesmeerd “in the open“.
Met sprekers, hapjes en drankjes, schoon volk en massa’s creativiteit op een netwerkevent.
Dit jaar werd Antwerps creatieve kruim verwelkomd in De Studio, het ex-gebouw van de ter ziele gegane Studio Herman Teirlinck. De catering was goed, de drank vloeide op eenvoudig verzoek en het volk was schoon.

De avond werd afgetrapt door host Tiany Kiriloff van Belmodo.tv, haar modebewuste blog. Met flair en stralende glimlach werden Philip Heylen en Dirk Diels aangekondigd, die respectievelijk vertelden over creativiteit in Antwerpen en het ondersteunen van de creatieve sector. Zoals meestal het geval is bij de officiële speaches, dramde ook dit iets te lang door, maar hey: u deed dat goed heren!
Ik onthou vooral de quote van Philip, die hij leende van Johann Wolfgang von Goethe:

Dream no small dreams for they have no power to move the hearts of men.

Dat we met z’n allen het groots moeten durven zien. En vooral: durf te dromen!

Maar voor mezelf was het hoogtepunt van de avond het moment dat Guillaume Van der Stichelen het podium betrad. Guillaume is al jaren een persoonlijke held en elke kans om de kerel te zien of te ontmoeten staat dan ook met stip in mijn agenda.
Guillaume vertelde hoe hij allerlei creatieve paden had bewandeld, dat de economie van landbouw over industrie over service naar beleving ging en dat er een aantal opdrachten klaar liggen. Voor ieder van ons.

Dat creativiteit de motor van de toekomstige economie zal zijn. Dat goede ideeën, op de juiste manier omgezet, effectiever zullen zijn dan service en de strijd om grondstoffen. Dat creativiteit niet mag worden weggeschoven wanneer er gen geld meer is, maar dat er net dàn op moet worden ingezet.
Bespaar op alles, maar niet op creativiteit.

Dat Antwerpen het hart van creativiteit moet worden. Dat we daar met z’n allen voor moeten zorgen.
Dat creativiteit drie zaken nodig heeft, netjes samengevat in drie T’s:

  • Tolerance
  • Talent
  • Technology

Waar de zaal het kleine grapje over Antwerpen en tolerantie meer dan door had, ging Guillaume verder. Dat het niet gaat over hoofddoeken en de War on Drugs, maar wel: hoe lief zijn we voor andere creatieven?
Want Talent, dat is er genoeg. Volgens de Heren van de Stad Dirk en Philip, gaat het over iets meer dan 8000 creatieve bedrijfjes.
Ook Technology is er. Er is meer dan genoeg stuff, maar iets eenvoudigs als Free Wifi over de hele stad, is er niet.

De hele talk werd doorspekt met kleine prikjes, zowel naar de creatieven als naar het onderwijs en de Stad.
En die kwamen aan, bij mij in elk geval. Hij sloot af met drie opdrachten: eentje voor creatief Antwerpen, een tje voor het onderwijs en een voor de stad.

  1. Doe een Creatieve Open Bedrijvendag. Haal de man in de straat naar uw kantoor, ruim uw bureau op en laat eens zien hoe dat die creativiteit nu eigenlijk bruist. Een eerste aanzet? Tour d’Anvers.
  2. Zorg dat je pro-actief op zoek gaat naar talent, vooral in de marge van de maatschappij. Biedt gastjes (m/v) van een jaar of zes, zeven, acht een tegengewicht voor de praat die ze van oudere broers (ook weer m/v) te horen krijgen. Zorg dat die gasten in zichzelf durven en mogen geloven. Ook in de marge zitten talentvolle tekenaars, vertellers en schrijvers. Haal die uit die marge en leer hen dat talent hebben best wel iets is om mee uit te pakken.
  3. Stad Antwerpen. SRSLY. Kroon uzelf tot Creative Capital of Europe 2014. Dat bestaat nog niet, flaneer er een jaar mee rond en geef dan de fakkel (of het beeldje dat in Antwerpen gemaakt is) door aan iets  als Barcelona. Zorg dat dat met een berg buzz gebeurd, doe wat eventjes en vlieg dan naar de burgemeester van Barcelona om hem het beeldje te overhandigen.
    Vanaf dan zal Antwerpen altijd te boek staan als First Creative Capital of Europe.

Ja, de Guillaume, hij kan het nogal zeggen.
Volgens mijn vrouw is hij meer dan een creatieveling. And I quote: “Dat is een levenbeschouwer met een verdomd goeie pen”.

Na de talks, wat netwerken.
Vooral banden aanhalen met mensen die ik al kende, maar ook een goede babbel gedaan met Peter Van Riet, van Studio Peter Van Riet. Over hun longboard stroller project voor Quinny. Dat het niet gemakkelijk is, dat het interessant is en dat er al heel wat battle ground veroverd is door tòch door te drammen.
De speed dates met goed volk, dat is een goed idee.

De meest wijze woorden van de avond kwamen echter van Rik.
We babbelden wat over het hoe en waarom en wat was en wat zal zijn.
Dat er verandering moet zijn, blablabla, en werken en plezant en al.
En toen sprak rik de woorden:

“Weet je wat ons hetzelfde maakt? Dat onze job momenteel nog geen description heeft. Dat onze job nog moet worden uitgevonden. Tijd dus om uzelf eens te omschrijven in de job die ge wilt doen. Want de wereld heeft daar nood aan.”

Waarmee hij wilde zeggen dat hij ergens iets had gelezen als: binnen dit een een aantal jaren, pak tegen 2020, bestaat de helft van de jobs uit jobs die nu nog niet bestaan als job.

Ja man, Antwerp Powered by Creatives.
Volgend jaar Creative Cocktail, Antwerp Creative Capital of Europe en Tour d’Anvers.
Ik zie dat helemaal zitten.

The Holstee Manifesto

Standard

Ik zag de video bij Chantal.
En las de rest bij Holstee zelf.
Cool manifest.
Een stevig levensmoto ook.

This is your life.
Do what you love, and do it often.
If you don’t like your job, quit.
If you don’t have enough time, stop watching TV.
If you are looking for the love of your life, stop; they will be waiting for you when you start doing things you love.
Stop over analyzing, life is simple.
All emotions are beautiful.
When you eat, appreciate every last bite.
Open your mind, arms, and heart to new things and people, we are united in our differences.
Ask the next person you see what their passion is, and share your inspiring dream with them.
Travel often; getting lost will help you find yourself.
Some opportunities only come once, seize them.
Life is about the people you meet, and the things you create with them so go out and start creating.
Life is short.
Live your dream and share your passion.

In’t groot tegen mijn gevel.
In mijn hoofd.

Zaterdagochtend, tot in de perfectie

Standard

Uitgeslapen wakker worden, zonder wekker, om half negen. Wat rondstommelen in de keuken en al eens de eerste pagina’s van de krant omdraaien. De krant die alleen in’t weekend in de bus valt. Papieren media vragen tijd en die is er pas in’t weekend.

Een tas koffie erbij en wat lachen met foto’s in de krant. Lezen is pas voor straks.

De bakker van schuin tegenover om een brood vragen en in een adem ook maar een pakske sossies meenemen. Want broodbeleg is schaars in de frigo.
Terug naar huis, tafel dekken en nog een tas koffie. Met wat boterhammen met sossies. En een stukje chocola. Witte. Met gepofte rijst.

Wat luchtige dingen lezen op’t internet. De playlist “easy” door de boxen. Denken wat het weekend nog gaat brengen: bezoek met taart en pinten drinken en bezoeken en nog pinten drinken en pannenkoeken eten en chocoladefonduëen (chocolade fonduen?) en taart eten en zusjes doen verjaren.

En naar de markt voor een groentenpakketje van vijf euro en nog wat dingen uit het centrum. Met het fietske omdat dat kan.
Mezelf afvragen waarom er zoveel verkleinwoordjes gebruikt worden. En of ik niet aan het “Wendy Van Wanten” syndroom lijd.

Ja de zaterdagochtend, dat is hemel en melk en honing.
Gewoon. Omdat dat kan.