Voor de oma: vier foto’s aan elkaar breien.
Een eitje?
Ik slaag er maar niet in met The Gimp.
Zo onnozel als ik ben, maar écht niet.
En nee, ik heb niet rondgezocht.
En nee ik ben dat ook niet van plan.
Wel een oplossing zoeken.
BTW, Joomla in vier pogingen geïnstalleerd!
Zonder Fantastico of enige kennis van php/mysql databases.
En naar de Colruyt geweest!
Een mens verdient dan een 24’ke!
Een docent engels zij ons ooit: preparation, preparation, preparation.
Dat je wel een beetje kan improviseren, maar dat in de meeste situaties een deftige voorbereiding echt wel het verschil kan maken.
Zoals bij een presentatie.
Of bij een reis.
Ik geloof daar ook in.
Wat voorbereiding en wat improvisatie.
Bijvoorbeeld voor een reis.
De reiswg is belangrijk.
Je moet nu eenmaal geraken waar je wil zijn.
Liefst zo snel mogelijk en zo veilig mogelijk.
Als daar vervoermiddelen bij komen kijken die je niet zelf te besturen hebt, moet er meer geregeld worden. Vliegtuigen, treinen, bussen. Tickets, vertrekuren, aansluitingen…
De eerste avond is ook nogal belangrijk.
Je arriveert in het holst van de nacht in een vreemde stad, in een vreemd land, in een ander continent.
Je kent niemand, je weet de weg niet en je hebt er geen idee van wie er nu echt wil helpen en wie liever je rugzak afneemt.
Verder hoeft planning niet te gaan voor mij.
Als ik een idee heb van de te volgen koer en indrichting, ben ik al lang tevreden.
Een beetje een ruwe schatting van de in te vullen tijd.
Maar zeker geen minuutplanning, hell no!
Ik, ik ben klaar om te reizen.
Nu.
Direct.
Maar eerst nog wat regelen.
Visum. Reispas. Tickets.
Ik werk als Software Test Engineer.
Niet dat ik een ingenieursdiploma heb, laat staan de pretentie mezelf ingenieur te noemen. Ik heb namelijk communicatie gestudeerd. Het heeft er ook weinig mee te maken. De studie, bedoel ik dan. Iedereen die logisch kan nadenken en een beetje interesse in computers en hun omgeving heeft, kan testen. Helaas zijn er nog altijd mensen te weinig.
Zo zegt ook vrtnieuws.net.
vr 01/06/07 – Er zijn momenteel zo’n 14.000 vacatures voor informatici in de Belgische bedrijfswereld en bij de overheid. Dat blijkt uit een rondvraag van sectororganisatie Agoria. Er kwamen sinds mei 2006 ook 5.000 banen voor informatici bij.
(AP)
De boodschap van Agoria is dan ook duidelijk: een job als informaticus heeft toekomst, maar jammer genoeg kiezen nog te weinig jongeren ervoor.
De bedrijven zoeken meer veelzijdige mensen: informatici moeten naast technische kennis ook weet hebben van bedrijfsprocessen en klantgericht kunnen werken. Agoria vindt dat het onderwijs deze trend nog onvoldoende volgt.
Op dit moment zijn er in ons land in totaal 141.000 mensen actief als informaticus. De schaarste op de arbeidsmarkt blijft wel min of meer stabiel.
Het uitbesteden van informaticataken naar Oost-Europa of Zuidoost-Azië blijkt niet echt een oplossing. Volgens Agoria is het contact met klanten in vele gevallen essentieel.
Bij die veertienduizend mensen horen ook een pak testers.
En quality controllers.
Het gaat echt al lang niet meer om het programmeren alleen daar in de IT.
Nee, IT is een echte wereld aan het worden.
Een schone wereld zelfs.
Interesse?
Een mailtje naar mij kan wonderen doen!
Ik help je maar wat graag aan de juiste adressen van de juiste personen van het juiste bedrijf!
Ik kon gisteren begot niet op hun naam komen.
Discussie over bazenpoeperij en al en ik vond dat daar een passend lied bijhoorde.
Maar ja, hoe heet da groepke nu weer?
Zuipen, zuipen/…/met de wijven niks as last/…/kakken oep een fraanse wc/…/en nog zoveel meer duidelijke en niet mis te verstane teksten van hoog elan.
Titels ja, bij hopen.
Maar de groep?
Ho maar.
Dankzij collega L gelukkig weer het licht gezien.
Bij deze:
oep ‘t school was kik het febbeke van den heer
die vent gaf mijn geen huiswerk ni meer
de rest van mijn carrière was klassiek
‘k geraakte aan een dzjob door vriendjespolitiek
zweten zou kik nooit da dierf kik zweren
maar ‘k zag den baas verdoemme veel te geren
‘t was eender waar dattemergens zat
ge kon er staat oep maken ‘k stoeng achter zijn gatik maak kik met de bazen nooit ambras
ik voel me bij de bazen in mijn sas
de bazen zen voor mij lak kreem gelas
ik zen nen bazepoepper eerste klasne mens die werkt normaal een uur of acht
maar ik doen dobbel shiftjes elken dag
en heeft den baas dan nog een dzjob voor mij
dan pak ik er nog gauw ‘t weekend efkes bij
de ziekekas die is voor mij taboe
want ik blijf werken ‘t is mij eender hoe
en moette kik eens per jaar eens met verlof
dan gaan kik werken bij den baas in zijnen hofik weur door mijn collega’s ni bemind
ik vraag mij af waar hemme kik da verdiend
ze plagen mij oemzeggens heel den dag
zien ze mij met den baas dan schieten z’in de lach
van ‘s morgens vroeg is’t al: daar hedde’t ook!
en dan steken z’een telloor in hun broek
‘k weur mottig van die walgelijke show
en dan gaan’k bleten bij den baas oep den bureau
Vandaag de foto’s van het zoo-avontuur van gisteren online geduwd.
Ook een mailtje van de madame gekregen, mét foto’s!
Gistren met het petekindeken naar de zoölogie geweest;
Eerst met de auto gaan ophalen en dan met de trein naar A’pen.
Ik ga tickets kopen, een b-dagtrip (zoo+trein) en een gewoon voor een kind van 6 (wegens een abonnement voor de zoo en planckendael).
De lokketman van: ja maar, die kleine moet niet betalen eh.
Bangelijk.
Ik terug naar Lidemij met de gevleugelde woorden:” Lidemij, gij moet helemaal niet betalen voor de trein”
*roll_eyes*Natuuuuurlijk niet, dooooh*roll_eyes*
zes jaar meneer, en een ego dat mij overtreft…
Een verlofdag zoals een verlofdag moet zijn:
Ideaal!
Meerdere pc’s zijn een luxe.
En meteen ook een grote merde.
Want het correct configureren van één machine durft al eens enkele weken in beslag te nemen: elke sneltoets, elke map en elke übercoole instlling terugkrijgen zoals je ze gewoon bent.
Ik hang nogal aan een niet volledig getructureerde mappenindeling.
Mijn “My Document” was ooit een nest waar een kat haar jongen niet in terugvond.
Opkuisen en herverdelen was de boodschap.
Uiteindelijk min of meer gelukt, ware het niet dat er een mapje met “nutteloos doch niet weg te smijten” bleef bestaan.
Redelijk belachelijk.
Een back-up en een re-instal na een deftige crash: peanuts.
Ware het niet dat ik toen op een ander probleem stiet: de juist programmaatjes terug bij elkaar vinden. De jager-verzamelaar in mezelf kwam vrij snel naar boven.
Een finale lijst?
Onbestaande.
Enkele favorieten?
Meerdere zelfs!
En nu: drie pc’s.
Hoe hou je die “sync’ed?
Syncback doet goed werk, zeker wel.
Maar er moet toch een betere manier zijn?
Iets dat platform overschrijdend werkt. (momenteel XP, Vista en Ubuntu)
En automatisch…