Een lollig initiatief, met zeer schone beelden.
En eenvoudig, het principe:
- geef uw e-mailadres
- krijg elke maand een pakje met gratis unstockphoto’s
En meer, meer moet dat niet zijn.
Death to the stock photo
Mountainbike
Seg jom, gade is ni mee mountainbiken?
Je kent het wel.
Mannen aan de toog.
Grote kuipen bier in de hand, plannen op tafel.
Open boeken, open kaart.
Natuurlijk zeg je dan ja.
Ja, Ja! JA! GOTVERDOEME JA!
Plannen smeden als het bier nog koud is, of zoiets.
Omdat we mannen zijn en wie weet hoe lang we nog mogen mogen, eh jom.
Zaterdag dus. Morgen, eigenlijk.
In Herentals, want daar kan je bergfietsen huren voor een veel te hoge doch schappelijke prijs. Die mensen moeten nu eenmaal ook hun boterham verdienen aan het wieleramateurisme dat stiekem in elke Vlaming zit. Ik ben benieuwd.
Benieuwd naar de conditie en het langer dan een half uur in het zadel zitten, dat ook, maar vooral naar de bergen in Herentals. Want veel hoger dan de heuveltjes van Erika kunnen die toch niet zijn?
Onze pelouse
We kochten in oktober 2013, iets van een half jaar geleden, een huis met tuin. En met gazon, dachten wij. Maar. Het is niet al gras dat groen ziet! Wisten wij veel, ondanks onze boerenbuitense afkomst. Maar een grasveld, dat hoort bevolkt met groene sprieten. Dat wisten we dan weer wel.
Het hele proces van zaaien, sproeien en vooral: wekenlang met een zandvlakte zitten, stond ons niet erg aan. Dat dat ook niet geheel nodig was, wist onze insider bij de groendienst ons te melden. Officer Crabtree-gewijs werd ons dat in één keer duidelijk gemaakt. Dat we beter een egaal biljartlaken van rolgazon legden. En, zo wist onze insider ons te melden, dat hij daar gerust bij wilde komen helpen.
[aesop_parallax img=”https://blog.wann.es/files/2014/04/2014-03-29-17.01.20.jpg” height=”250″ parallaxbg=”on” floater=”on” floaterposition=”center” floateroffset=”25%” floaterdirection=”up” captionposition=”bottom-left” lightbox=”off”]
Mits barbecue, natuurlijk.
Want laat ons eerlijk zijn: niets zo goed als in den hof een gazongladstrijken om dan de barbecue aan te steken en een pintje te drinken. Onze pelouse ziet er nu, dankzij voldoende bewatering en dito bemesting, enorm goed uit. De lijnen beginnen te vervagen en de merels durven er al op rondhoppen.
Onzen hof maat, dat is een plezier om in te zitten.
Want wij hebben daar een gazon, veel zon en bakken barbecue.
Wanneer kom jij eens langs?
Bring Your Own Meat of stukske vegetarische quorn en voor je’t weet haal ik mijn fles zelfgemaakte limoncello boven.
Ow. Yeah.
Brief aan Josefien
Liefste Josefien
Het is een hele tijd geleden dat ik je een brief schreef. Niet dat er niets te vertellen was, integendeel, maar omdat we zoveel met elkaar omgingen. Late babbeltjes in de nacht aangezien je al een tijdje kan horen wat er gezegd wordt, concertjes waar je erg druk van wordt en fistbumbs door de buikwand heen. Nachtelijke potjes voetbal en ‘s morgens een schouderklopje voor ik heel vroeg stillekes naar buitensluip om te gaan sporten.
Ja Josefien, wij hebben een band.
Vooral emotioneel en minder fysiek dan dat je met je mama hebt, maar wel een band. Het wordt dan ook dolle pret in mei. Of juni, hangt van je geduld af natuurlijk. De vroedvrouw vond je in elk geval al erg beweeglijk en “gezond actief”. Zo met je kopje naar beneden, kont in de lucht en voetjes daar ergens langs. Ja. Gij weet u nu al goed te leggen.
En dat zal nodig zijn als je hier in ons huisje bent, dat goed leggen. Van de box naar de verzorgingstafel naar de reiswieg naar het bedje. En vooral: veel in mijn armen. Want weet je Josefien: het is hier al bijna klaar voor jou.
Ik ga blij zijn dat je er bent.
En toen was nonkel Sander weer terug
Zeven maanden vol avonturen en goed weer heeft het geduurd. Een omzwerving door het Zuid Amerikaanse continent, een fietstocht van 3000 kilometer, duiken en surfen en straffe verhalen. Graaf.
En nu is ’em terug, wordt hij nonkel en is er eigenlijk niets veranderd en toch alles.
Een beetje als goede maten: maanden mekaar niet zien en babbelen gelijk het gisteren was.
Graver.
Ja, zo veel broers en zussen hebben, dat doet iets met een mens.
Iets goeds, in elk geval.
[aesop_parallax img=”https://blog.wann.es/files/2014/03/13325595123_28e8effb4f_h-e1395483034502.jpg” parallaxbg=”on” floater=”on” floaterposition=”right” floaterdirection=”up” captionposition=”bottom-left” lightbox=”off”]
Ons Jozefien is in elk geval al erg hevig!
6 Secrets You Can Learn From The Happiest People On Earth
- Relationships, Relationships, Relationships
- Do More, Not Less
- Do Not Stay In A Job You Hate
- Plan Your Happiness
- Happiness Isn’t Everything ==> ikigai is
- Give — But *Not* Until It Hurts
Er zijn weinig dingen in het leven die ik zo belangrijk vind als connecties, relaties en mensen. Alle slag. De beste familie, bloedbanden of niet. Broers en zussen, from another mother of niet. Goede vrienden, verre buren. Op’t werk, in de gym, op straat.
Verder ben ik altijd bezig. Of druk aan’t doen, dat ook. Af en toe haal ik mezelf met twee voeten naar de grond. Om even stil te staan bij de dingen. Tegenwoordig doet mijn kleine prinses dat by proxy: mijn vrouw die doodmoe is van zwanger te wezen leert me dan dat er rust nodig is. Doet ze goed, ons Jozefien.
Dingen doen die je niet fijn vindt, het is vaak noodzakelijk kwaad. Vuilzakken buiten zetten. De afwasmachine uitladen. Een app eerst moeten updaten voor je die kan gebruiken. Gaan werken om den brode. Daar waar je de keuze hebt, kan je die ook best zo goed mogelijk in je voordeel maken. Laat het vuil niet opstapelen, zorg dat je de afwas eerst laat drogen dan pas uitlaadt en dat je apps automatisch laat updaten. En dat je een job hebt die je graag doet. Die je meer energie geeft dan dat je er in stopt. Die bij je past en die zorgt dat je kan leven.
Een beetje planning is nooit verkeerd. Is vaak noodzaak om veel lieve mensen bij elkaar te krijgen. Als dat is waar je gelukkig van wordt, is het niet mis om af en toe eens een Doodletje de lucht in te gooien. Om met je vrouw een digitale agenda te delen of een jaarlijks weekend in dardennen te hebben. Geluk is maakbaar en planbaar.
Geluk is iets dat je overkomt. Of dat je plant. Maar het is niet alles. Het is niet de reden dat je ‘s morgens uit je bed komt. Nee, je komt uit bed omdat je iets zinnigs wil doen. Moet doen. Ik sta graag op tijd op om te gaan sporten. Of om rustig te lezen voor de rest van de wereld wakker is. Om mee te zijn. Om voorsprong te nemen.
“Wie geeft wat hij heeft, is een arme sukkelaar die omkomt van de honger,” sprak mijn vader ooit. Maar geven wat je kan, is zeker een schone eigenschap. Wij doen dat af en toe. Dingen weggeven die we zelf niet meer gebruiken. Aan de geefkast, aan vrienden, aan wie we denken dat er iets mee kan. Iemand een blender nodig? We hebben er een op overschot.
Vroedvrouw
StandardVandaag bezoeken we de vroedvrouw in’t ziekenhuis.
Arbeidskamer, verloskamer.
Hoe we alles zien gebeuren. Correctie, hoe mijn vrouw de dingen ziet. Want als man heb ik daar, vind ik zelf, geen jota in te mengen.
Maar desalniettemin is mijn steun erg belangrijk.
Steun, stressbal en uitlaatklep.
Ik bereid me mentaal voor op alles en toch gaat dat niet genoeg zijn.
Prepare for the unknown.
Soms word ik ‘s nachts wakker.
Jep, ik heb daar stress voor, voor de komende maanden.
Maar het gaat het waard zijn, wordt gezegd. En ik geloof dat graag.
Spontaan
StandardEen avond met gecancelde plannen, dat staat al eens te boek als een rustig avondje in de zetel. Of een avond met wat maten, frietjes en pintjes.
Goe gelachen, goe gegeten en vooral: ongedwongen geburt.
Heerlijk.
Leef!
leef een beetje, kindjes. eet af en toe eens taart als ontbijt. doe al eens een nachtje door. op het einde ben je maar je leukste foto.
http://twitter.com/bockiederepper/status/424496541903388672
Leven om alles eruit te halen.
Leven om gelukkig te zijn.
Waar ik binnen vijf jaar wil zijn?
Dunno.
Gelukkig. De beste papa van de hele wereld.
De beste echtgenoot van de hele wereld.
Een goeie zoon, een goeie collega.
Gewoon, niet te zot maar zeker ook niet té burgerlijk.
Ja, in een huis naast het park met de bakker over de deur.
Gewoon, keihard leven.
Budgetmaximalisatie: two4one.be
StandardWaarom gaat niet iedereen altijd uit eten met http://two4one.be? Vooral: waarom doen wij dat niet altijd?
Ik vroeg me dat onlangs af. Had er al van gehoord, via via. Dat je voor redelijk weinig geld en weinig moeite in de net iets duurdere restaurants kan gaan dineren. Drie gangen voor 39 euro. Voor twee. Doe daar nog een drankje en een fles wijn bij en je betaalt niks teveel. Ofte: weinig meer voor veel meer waard.
Most bang for the buck.
Je moet je dan aan het menu houden, dat wel. En een print maken. En, godbetert, reserveren.
Jep, 5minuten (inclusief paswoord reset wegens vergeten) tijd. All done.
Volgens mij is dat een attitude. Het beste uitzoeken. Zorgen dat je je geld zo goed mogelijk uitgeeft.
Mijn plan voor de rest van het jaar: budgetmaximalisatie.
Meer halen uit evenveel.
Is dat dan eigenlijk ook een growthhack?
Nominaties
StandardTwee glazen gin worden Brit (20) fataal na neknominate – HLN.be
http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/1794929/2014/02/17/Twee-glazen-gin-worden-Brit-20-fataal-na-neknominate.dhtml
Ik vind het jammer. Elkaar uitdagen om steeds meer en zotter te doen is des mensens. Wie laatst is, is een rot ei, riep Pearl Jam ooit op de wei van Roskilde. Maar hey, iedereen heeft toch wel dat kleine stukje gezond verstand, niet?
Gisteren werd ik ook uitgedaagd. Om 20 pull ups te doen. En omdat ik genomineerd was, mag ik ook nog geld geven aan een goed doel. NAAR KEUZE! Ach, zal wel de leeftijd zijn zeker, dat ik de dingen liever constructief zie dan destructief. Want desastreuze gevolgen, dat zijn vijf slachtoffers sowieso.
Pull ups gasten, dat is uw lang leven.
Met of zonder van de bar vallen, dat mag je kiezen.
Wat oud is, fout is
StandardSofie is haar job kwijt. Omdat ze, zo luidt het officieel, een onvolwassen houding aanneemt op de werkvloer en allesbehalve een werkattitude heeft.
http://peerauto.tumblr.com/post/76950567930/waarom-ik-bij-metro-sneuvelde-als-online-journalist
Erg vervelend vooral, zowel voor haar als losgewoelde en strijdvaardige journaliste als voor Metro. Ambities fnuiken is voor elk bedrijf nefast, althans dat is wat ik geloof. Natuurlijk lezen we hier maar een zijde van de medaille. Die van de jonge, vlotte pen. Digitaal opgegroeid, net van de schoolbanken en nog steeds schenenschoppend. Ik herken het.
Ik merk vooral bij mezelf dat ik daar milder in ben. In het schenen schoppen. Ik haal alleen maar uit als het écht raak moet zijn. Meestal is het dan ook wel raak en vreet ik er de met zoete wraaksaus overgoten bonen van. Soit.
Sofie dus.
Net als zovelen bereid om het tegen het gevestigde bastion van verrimpelde balzakken op te nemen. Klaar op de eerste rij om de stenen op te vangen. Of de stokslagen. Haters gonna hate, maar wie een hond wil slaan vindt licht een stok. Zeker een hond met een eigen mening.
En net daar wringt het schoentje. Dé kloof.
De jeugd versus het establishment. Wat oud is fout is. Jammer dat dat stukje van het bedrijf wel beslist over dat waar het om gaat: betaald worden. En als dat is om acht uur aan een bureau te zitten en te copy-pasten, dan is dat zo. Als dat betekent dat je, in ruil voor wat choco op het brood op de spreekwoordelijke plank, moet schrijven waarop geklikt wordt, dan is dat zo. Als dat je niet zint, houdt het, zoals bij Sofie, op.
We zitten nu eenmaal in een draaiende machine. Een economische realiteit. Mensen huren mensen om werk te verrichten. En hoe je het draait of keert, het is de man met de portefeuille (m/v) die de bankrekening aanvult. En daar komt meestal bij dat die in ruil ook zeggenschap wil over wat je doet en hoe je dat doet. Deal with it.
Als het gemakkelijk was, had iedereen een eigen zaak. Een eigen gazet. Een eigen vliegtuigonderdelenfabriek.
Ik kom als jonge dertiger geregeld in contact met nog jongere werknemers. Die liefst van al glijdende uren hebben, een gsm en laptop van het bedrijf en een platte structuur. Om dan zo snel mogelijk op te klimmen. Zie je waar ik heen wil? Dus.
Mijn advies is erg eenvoudig en zeker niet hoogstaand. Het is de weg van de minste weerstand. Als de situatie je niet zint, pak dan je boeltje. Probeer te veranderen wat kan, trek je conclusies en “kere kee were”. Of leg een paar principes neer, plooi jezelf naar de grillen van de baas en leidt een zorgeloos arbeidsleventje.
Of doe je eigen ding. Your way. BAM!
Sofie, begrijp me niet verkeerd. Ik geloof best dat je in een hokje werd gestopt en dat je daar niet helemaal inpast. Story of my life. Het is nu vooral zaak om niet alle bruggen op te blazen, je troepen te hergroeperen en vooruit te kijken.
If you can’t beat them, join them.
calm.com
StandardMediteren en zen zijn. Niet aan mij besteed.
Omdat dat dat te rustig is of zo.
Omdat dat mij te hard doet nadenken.
En toch.
Ze zeggen dat dat goed is.
Dat dat niet slecht is.
Dat ge dat als nieuwe man moet hebben geprobeerd om er een mening over te mogen hebben.
Nu, “ze” en “een menig mogen hebben”, kan nog wel eens tegenslaan.
Grmph.
Ik doe en zeg wat ik wil, niet?
Maar dus. Zen.
Ik heb dat eens geprobeerd.
En dat werkt.
Leve calm.com.
London For Less
Wij dus naar Londen.
Maar met de aankoop van ons nieuwe fort en de aanstormende spruit, wilden we het liever wat goedkoop houden. Kwestie van daar niet van honger om te komen en ook de weken erna niet te moeten leven op toastjes en regenwater.
Goed geregeld en goed geweest, maar het plezier is pas volledig als je de truuks ook kan delen, nietwaar?
Vervoer
Wij gingen met de trein. De Eurostar heeft elke zoveel tijd de een dan wel andere promo in petto, maar die vind je alleen als trouwe klant via de nieuwsbrief. Schrijf u dus als de wiedeweerga in en profiteer ervan. Wij gingen met z’n tweeën heen en weer voor 129 euro.
Verblijf
Londen is een wereldstad en dat merk je aan de prijzen. Onder de 100 euro vind je quasi niets en wat je vind is meestal van belabberde kwaliteit. Lees: veel te warme of koude kamers, luidruchtige hotels of lousy neighbourhoods. Wij bedankten daarvoor en gingen op zoek naar een alternatief.
Nu ja, op zoek: Airbnb.com (affiliate link: inschrijven en boeken en 18 euro korting krijgen!) is niet direct onbekend, wel? Wij hadden het echter nog nooit geprobeerd en vielen nu volledig achterover van de geweldige service. Het mag gezegd: we hadden dan ook een extreem goede gastvrouw en -heer. Lisa en Fabio deden er alles aan om het ons naar onze zin te maken en dan hou je jezelf ook aan de twee regels van het huis: schoenen uit en het een beetje proper houden.
Wat zij over ons zegden:
Wannes and Charlotte were wonderful guests. They’re interesting, well travelled and sociable. Communication from the beginning was excellent and they both kept the apartment extremely neat and tidy. We would definitely have them to stay again and I highly recommend them to other Airbnb hosts. Pleasure to meet you both. Thank you!
En wij dan weer over hen:
We had a great stay. When we arrived on Saturday morning, we were welcomed by Lisa and Fabio and we got some coffee and a lot of tips to do in London. They pointed out where and how we should take the bus, what lines were busy and what not. The room was nice and clean, the neighbourhood quiet and the breakfast great (warm croissants and coffee: perfect!) We were guests, but we did feel very at home. A great stay and lovely people. Battersea is a little further from the center of London, but it’s very easy to get everywhere by bus and metro.
Voor de website van Airbnb: check de gids van Londen. Elke wijk uitgebreid besproken met mooie foto’s. Ook de rest van de wereld ziet er daar erg mooi en reisbaar uit.
Vervoer
Ook vervoer (bus en metro) is niet goedkoop. Een enkel ritje met de bus kost je 2,4 pond, een enkeltje Underground komt op 4,70 pond. Wij dan maar een Oystercard gekocht op de trein en opgeladen voor twee dagen. Dat kwam op iets van een 15 pond voor twee dagen, ongelimiteerd met tram en bus. Erg handig, vooral omdat we in Battersea, Zuid Londen, verbleven. Het mag dan iets verder van het centrum zijn, maar dankzij de dubbeldekkers en de underground was dat geen enkel probleem.
Eten en drinken
We aten wat af, maar toch ook weer niet.
Eens bij de lokale Italiaan (aan halve prijs op bepaalde dagen) dan in een pub of op Borough Market. Voedsel is nu eenmaal duur, maar als je wil kan je gerust beknibbelen door dagmenu’s of typisch pubfood (burgers, frieten, stoverij,..) te bestellen. Pizza’s en pasta zijn doorgaans ook niet superduur.
Wat niet te verantwoorden is, is de vier-en-een-halve pond voor een pintje vol met bier. Pisbier. Stella? Zes pounds ofte bijna 7,5 euro. Slik.
Toch met smaak naar binnen geklokt. Yolo.
De Londenaars zijn koffieleuten eerste klas en drinken er dan ook niet naast. De ene Starbucks verdringt de andere Nero’s, maar hier en daar zijn er onafhankelijke en zelfstandige coffeebars te vinden. Il Molino in Battersea bijvoorbeeld. Heerlijke koffie, geweldige broodjes en enorm goede cake.
WiFi
Overal is er WiFi. Handig om iets op te zoeken, om connected te blijven met de Facebook- en Twittervriendjes en om de weg te tonen aan strangers in the night.
Musea
De meeste musea zijn gratis.
Echt gratis, als in: geen inkom te betalen. Er wordt hier en daar wel een vrije gift gevraagd, maar dat is vrij te kiezen.
Wij liepen binnen in het Natural History Museum om naar de dino’s te gaan kijken en namen de lift naar boven in Tate Modern om de skyline te bewonderen.
Vorige keer zagen we (onder meer) de steen van Rosetta in het British Museum.
De coolste vrije gift was wel in het Natural History Museum: muntjes die blijven tollen tot ze in het gat vallen. Ik heb er drie gedaan. Omdat dat enorm graaf was om naar te blijven kijken. En opnieuw te doen.
Shoppen
Wij hebben alleen maar schoenen gekocht. Mijn vrouw op Oxford Street en ik in Covent Garden, bij de Reebok Fithub. Omdat het mijn verjaardag was.
In Camden keken we onze ogen uit bij de Cyberdog Store en in de Stables Market, maar verder dan wat snoeperijen kwamen we niet voor we een gezellige pub indoken.
Overall
Londen was gezellig, weeral.
Volgende keer wil ik nog een keer een musical en een echte toeristenwandeling.
Grote tip: London for free met Ben Roelants.
London calling
StandardJep, het is zo ver!
Met de trein naar Brussel Zuid, dan de Eurostar naar St Pancras en dan naar Battersea.
Dolle pret!
Vooral: op mijn verjaardag!
31, echt waar.
31.