Wannes, somebody was comparing you to your friends

Standard

1st  more talkative 100%
1st  more adventurous 85%
1st  rather be trapped on a desert island with 100%
1st  more entertaining 100%
1st  a better smile 100%
1st  kinder 100%
 
2nd  rather travel with 100%
2nd  better hair 100%
2nd  happier person 100%
2nd  am I more jealous of 100%
2nd  better friend 100%
 
3rd  better dancer 100%
3rd  more likely to succeed 100%
3rd  would make a better father 88%
3rd  better public speaker 100%
3rd  a better body 100%
3rd  rather sleep with 83%

 Eerlijk? Ik durf daar gelukkig van worden…

Lunchsnack

Standard

Nu ik reeds anderhalve werkweek bij onze Noorderburen werk (jep, niet gewoon als dagverblijver), meende ik het tijd geworden om eens van hun fenomenale lunchsnacks te proeven. Of snécks, zo u wil. Of het echt een goed plan was, zullen we binnen een uurtje of twee weten.

De hamburger was in elk geval niet volledig slecht. Maar om er wild van te worden en er op aan te vallen als een Somalisch kindvrouwtje dat wekenlang enkel woestijnzand tussen de kiezen heeft gehad, nee bedankt.

De disgenoten namen naast een broodje hamburger ook nog een tweede, een broodje gezond (mét dressing), een broodje kroket en een potje melk. Mocht ik ziek worden van mijn ene burger, dan ben ik er zeker van dat het aan het ontbreken van de tegengiften (melk en kroket) ligt.

Nee, ik ben niet dol op de nederlandse lunchkeuken…

Soms sneeuwt het in de lente

Standard

Vanochtend vroeg vertrokken in de luwte na de nacht.
Eigenlijk was het nog wel miden in de nacht: 05:28 is niet bepaald een uur in de ochtend, denk ik zo.
Het was ook wel duidelijk dat de gemiddelde en weldenkende Antwerpenaar nog netjes in de ketel lag: ik was alleen op de weg, zo leek het wel!

Het plan was om snel door te rijden om snel aan het werk te tuigen en om snel weer de rit naar de stad te kunnen aanvatten. Ideeen als 150 en cruise control spookten al een beetje door het hoofd.
Dus niet!

Slechts één rijstrook open op de E313-E314! De andere lag vol natte sneeuw en was, zo ondervond ik tijdens een inhaalmanoeuvre, glad als een met uiercreme ingesmeerde koersbroek. Gzellig om te merken dat zelfs de gedachte aan het remmen de ABS al inschakeld.
Elke bocht deed beroep op het aanwezige ESP systeem.

Okselvijvers werden gekweekt, accidenten voorkomen door gematigde snelheid en toch, toch was ik enorm blij dat ik uiteindelijk veilig achter het bureau zat…

Winterweer in de lente: niets voor mij…

Maastricht

Standard

Nieuwe opdracht, nieuwe klant, nieuwe stad, nieuw land.
Elke dag 260 km om acht uur lang te wachten en te kijken hoe het systeem niet draait.

En Maastricht, da’s gesjellig eh.
En karnemelk.
En kroketten uit de muur.
En niet kunnen betalen wegens chipknip.

Dank je wel werkgever, om me daar weg te stoppen.

Ontslag

Standard

Wat ik al een week in m’n rugzak had zitten, is gistrn per aangetekend schrijven naar de juiste persoon vertrokken.
M’n eerste ontslagbrief.
Het was een beetje een angstaanjagend idee eigenlijk: een goede job, fijne collega’s, auto onder de poep, fijn loon en dat zou ik met één simpele brief allemaal op straat zwieren.

Ik denk dat het vod papir maandag op het bureau van de chef zal liggen.
En dat  er dus vanaf 1 april (haha) een opzegperiode begint.
En dat ik dus nog bij de huidige werkgever voor 100% blijf inzetten tot half mei.
Want zo hoort dat, niet waar?

En wat er na de eerste helft van mei gebeuren zal?
Het is me een vraagteken.
Hier en daar zijn er wat gesprekken geweest, links en rechts is er een lijntje uitgeworpen en misschien dat er tegen dan wel een dikke communicatievis aan de haak hangt.

Wie weet…

Dernier jour

Standard

De laatste dag in het korte projectje in Brussel.
Wel fijn om te merken dat de mensen die je hebben aangenomen erg tevreden zijn over de geleverde inspanningen.

En toch.
Als die mensen dan vragen wat je vond van het project en aandringen om echt eerlijk te zijn, dan heb ik het toch een beetje moeilijk om te zeggen dat het hele project eigenlijk geen project was.
Dat ik hier niet echt getest heb omdat het niet ging.
Dat het syteem niet stabiel is: dingen die een maand geleden werkten, doen dat nu plots niet meer.
En toch werd dat geapprecieerd.
Fijn volk op IT afdelingen, wees maar zeker.

Whatever.
De catering was altijd picobello.
En da’s ook wat waard!

Frustatie

Standard

Niet per sé van de dag, maar eerder van een langere, moeilijk te definiëren tijdspanne.

‘s Morgens vroeg vertrekken (treinen om 06:20 zijn niet altijd het fijnste om te halen) om op een deftig uur aan het bureau te zitten.
Eens ik twee minuten uit mijn bed ben, ben ik wakker en dus klaar voor de dag. Dat ik dan een hipcooltrendyhemd en dito broek draag (om nog maar te zwijgen van mijn leren vest en dito schoenen) draagt natuurlijk wel bij tot het aankunnen der wereld.

Een streepje metro, een beetje boek, fijns muzikaals (Great Lake Swimmers zijjn echt goed ‘s morgens) en een wandeltrip door de koude, net vertrekkende nacht lucht maken dat ik vol goede moed de lift naar het zevende neem.
Klaar om aan de slag te gaan, klaar om het leven van developerend België (en ver daar buiten) een beetje lastiger te maken.

Koffie, wateren een beetje ontbijt maken dat ik volledig klaar ben;
Wie me van de troon wil stoten zal toch wel wat extra manschappen mogen laten aanrukken.

Extra manschappen. Of een instabiel systeem…

Ow ja: ben ik een kutblogger? Zeg het dan gotverdoeme in m’n gezicht, lafaards!

Elias leert het alfabet

Standard

Dat we een slim broertje hebben bijgekregen, was al van het begin duidelijk. De kerel ziet er uit alsof hij twee maanden is, maar heeft de inteligente blik van een peuter.
En nu is hij, volgens meniejer doktoor van het tropisch instituut, ook aan het alfabet begonnen.

Hepatitis A.
Goed gedaan weeshuis!
Waarschijnlijk gekregen van vuil water met een beetje vadzig melkpoeder erin.
Ik hoef niets te vrezen, want ik ben ingeënt.
De madame moet de komende weken uitkijken dat haar velleke niet te hard op dat van jonge kaas begint te lijken.

“Al bij al is het besmettingsgevaar niet zo groot hoor”, werd me vanmorgen gemeld. Het gaat vooral over door faeces-oraal contact. Strontvreten dus.
En dat heeft niemand gedaan.
Maar aangezien het goedje nog steeds niet stapelbaar is, was er dus wel redelijk wat stront aan de knikker.

Wij, wij zijn goed bezig. 🙂

Solliciteren

Standard

Ik weet niet hoe het komt, maar de markt lijkt wel te springen om mensen als ik.
Vanaf het moment dat ik mijn linkedin-profiel een beetje had aangepast, kreeg ik al telefoon van Tania en een mailtje van Catherine. Helaas moest ik hen een beetje op de neus doen kijken: ik wil iets doen met mijn diploma. En mijn interesse. En, belangrijk detail, in mijn woonplaats.

Wat ik exact wil doen, vragen de mensen mij dan.
Hoe ik mijn dagen gevuld wil zien.
En vooral: waarom ik iets anders wil dan software testen.

Wel, uiteindelijk liggen mijn verwachtingen van mijn toekomstige job niet volledig en al helemaal niet per definitie in een  andere richting dan dewelke ik momenteel uitwandel.
Ik wil graag:

  • Tussen twee groepen/mensen/afdelingen/… fungeren als spilfiguur. Chef d’orchestre, zoals de franstalige eventueel toekomstige collegae het zouden noemen.
  • Omgaan met mensen, mensen fideliseren. Want als er iets is dat ik kan, is het met mensen omgaan. Eigen stoef stinkt zegt u? Ja, maar het stinkt in dit geval wel naar de geurigste roosjes die uw neus ooit hebben gepenetreerd.
  • Ideeën vertalen naar concretere en beter vatbare zaken.
  • Aan een werkdag beginnen en weten dat er elk moment een hond het spreekwoordelijke kegelspel kan verpesten.
  • Veel aan mijn hoofd hebben.

Waarom ik iets anders wil?
Omdat het mooi is geweest voor even.
No offence, maar “‘k’em’et zo goe a’s ‘k’eb’et g’ad” met testen.
Het is met een streepje pijn in het hart toch wel dat ik er één van de dagen de drempel ga oversteken.
Maar, hey, life is good, no?
En dan, hopelijk, als professionele vrienden uit elkaar.

Zou schoon zijn, niet?

Mijn CV (pdf, 60kb)

Elias

Standard

Als een klein hoopje mens zat hij op vaders schoot. Een kleine maar volledige jongen. Miniminimini.
Echt, het heeft niet veel om het lijf dat broertje van ons.
Maar zo braaf!
En rustig!

Hij is nu elf maanden oud, heeft beentje zo dik als twee vingers, onderarmpes als een duim en ogen als schoteltjes.
Vast voedsel lukt nog niet zo goed, maar melk wordt gezopen als een tempelier.
Nog even en de kerel et alles zoals dat hoort.

En lachen!
Jep, mijn hart heeft weer een plaatsje bij moeten maken!