<opendeur>Tijd is relatief.</opendeur>
Neem nu deze week.
Een groot deel van de tijd werd er gewerkt, een ander deel van de tijd niet.
Nee?
Toch wel.
Maar niet door mezelf.
Mijn lief, de onovertroffen C, is sinds een kleine maand ook professioneel aan de slag.
In ploegen, shiften of zo je wil buiten de kantooruren.
Wij lopen elkaar dus wel eens mis.
Vooral dan bij nacht.
Ik moest het gewoon even gezegd hebben.
Nah.
om te zoeken heb ik google
maar zelfs dat blijkt een droedel
als ik zoek naar een kluts, de draad of het noorden.
‘k Ben’t kwijt
‘t Is zoek.
Helpt gij mij vinden?
Toen we met De Mannen Gros aandeden als vakantieoord, was het snel beklonken: in deze omgeving moet een rivier zijn die te bedwingen valt.
En dus trokken we er met Dam’nature op uit om een dagje te gaan raften.
Alles begon met wat vertraging (de te bedwingen waterloop was niet naast de deur, de boten moesten zelf worden opgeblazen,…) maar na een dikke twee uur zaten we toch op het water.
Ik vond het geweldig en ik kan het iedereen aanraden: raften is dikke fun!
Dankzij de wegwerpcamera van het Kruidvat met een onderwaterhuls (herbruikbaar overigens) konden we toch wat beelden schieten.
Het plezier, euhm, spat er af!
Omdat het grote vakantie is voor de scholgaande jeugd en wijzelf daar tot voor kort nog toe behoorden (Charlotte) en ikzelf daar nog steeds toe behoor, deden we een bijpassende daguitstap.
Halvedaguitstap.
De zoo.
De grootste tuin van Antwerpen, het groene hart van de stad, de gecontroleerde beestenboel quoi.
Het was een tijdje geleden (een half jaar bij mezelf en een jaar of zes bij Charlotte) en alle was weer anders: meer jonge dieren, veel bouwwerken, veel meer uitleg en grootsere plannen.
Qua ontspannend wandlingetje kan dat echt wel tellen: ik wij zijn fan van de zoo.
Dat je een uurtarrief betaalt aan inkom weten de dierenverzorgers goedgemaakt dankzij de vele stamboekprogramma’s, de peteroptie en de gedegen uitleg die je als bezoeker hapklaar krijgt voorgesteld.
Ik vraag me alleen af of onze burgemeester of één van zijn schepenen al eens heeft nagedacht over een verlaagd tarrief voor Antwerpenaren. Lijkt me een geweldige boost voor iedereen die even de drukte wil ontvluchten.
Een aanrader, zeg ik u!
Ontbijten op een ander is tegenwoordig zo ingeburgerd als menig buitenlands ras.
Fijn zo. Is er geen probleem meer als het brood van maandag op zaterdag wel echt te droog smaakt.
En kan er al eens in een andere omgeving gesnoept worden.
Zo gingen we vanochtend te gast bij Pannacotta in de Langeklarenstraat.
Dagelijks passeer ik er met de fiets, maar het ligt midden op de route en dan is de zin om te stoppen nog niet zo groot.
Maar vandaag werd er ontbeten door ons.
Nogal laat, dat wel, maar ook wel net op tijd (ontbijten kan tot 12u, wij waren er om elf uur).
We begonnen met een rondje verontschuldigingen: zij omdat er al een boel op was (gewone croissants, verse jus, eitjes,..) en dan wij weer dat we dan maar wat vroegr hadden moeten binnenvallen.
Daarna voor het grote ontbijt gegaan met koffie, thee en Oxfam sapjes.
Lekker brood, gezellige atmosfeer en relaxte mensen.
Wat heb je op een zaterdag nog nodig.
Anne vroeg zich af of zij een krekel dan wel een mier is.
Geen van beiden zo blijkt, hoewel ze toch eerder een mierig kantje lijkt te hebben.
Wel, een goed idee om daar voor mezelf ook eens over na te denken.
Want eerlijk gezegd: ik werk zelden meer dan 10 uur op een dag en bijster creatief is dat ook al niet.
Geen artiest aan mezelf verloren gegaan, maar ook geen workaholic.
Ik geniet van het leven, misschien dat dat ook wel een kunst is.
Want hey, Meuris’en onder u: Wat is kunst?
Ik vraag het me af.
De termen kunstenaar, art, artistiek en vage troep vallen bij mij vaak in het zelfde laatje.
Niet kwaad bedoeld, maar serieus.
Ik begrijp vaak niets van kunst en vind dat daarom (denk ik, want ook dat begrijp ik niet helemaal) maar niets.
En zij die dat doen (kunst maken in de tweede betekenis van Van Daele, hoewel dat dan weer niet strookt helemaal en blablabla. You get my point.), van hetzelfde laken een pak.
Jaja, kort door de bocht.
Kwestie van energie te besparen of iets.
En om, euhm, kunstig te provoceren.
Maar dus.
Wat is de betekenis van kunst in de parabel van de krekel en de mier getransponeerd naar de huidige werkelijkheid gezien vanuit mijn mooie doch ivoren toren?
Wel.
Euhm.
Goede vraag.
Ik ben er van overtuigd dat de grootste kunst van vandaag de dag zich niet bezighoud met kleuren, materialen en/of vormen.
Geen schilderijen, geen muziek, geen niks te kloten niks ni is de kunst.
Kunst, naar de vraagstelling, is het leven.
De kunst om het leven van jezelf zodanig in te richten zodat je, mark my words, gelukkig bent.
Dus eigenlijk, oh opper-arty-farty-ivoren-toren-naar-beneden-staarder, is kunst gelukkig zijn?
Gelukkig zijn, doen wat je graag doet en leven.
Niet alleen maar ademenen en dingen doen.
Nee.
Leven.
LEVEN.
Lévèn.
En of je nu gelukkig wordt van het maken van schilderijen, van het wandelen langs de boten of van het intikken van cijfers: als je gelukkig door het leven gaat, ben je volgens mij sterk op weg om een krekel te zijn.
Levenskunstenaar.
Of de vrouwtjes de mannetjes dan ook mogen opeten na het paren, dat is weer een andere discussie.
Via collega Tom:
Daarom: leg uw fiets ook vast met een slot door het wiel…
FYI.
ook wel: WTF.
misschien zelfs NSFW.
gelezen alhier: http://www.20kk.be/
Waar wil je nog geraken met Netlash?
Netlash heeft heel duidelijke doelstellingen voor 2015. Over 5 jaar moeten mensen die in België een website overwegen aan 4 dingen denken: 1. Ik moet bij Netlash zijn. 2. Maar zou ik wel cool genoeg zijn om klant te kunnen worden? 3. Ze zijn verdorie wel duur 4. Maar ze zijn het waard. Met deze positionering willen we ons van de onderkant van de markt onderscheiden.
Kan wel tellen qua duidelijke visie.
Ik vind het, eerlijk en persoonlijk, zelfs niet omhooggevallen.
Maar dat komt omdat ik bevooroordeeld ben, of iets dat daar bij aansluit.
Echt: doen waar je goed in bent en dat ook zo vertellen.
Met een beetje arrogantie om de honden uit hun kot te lokken, natuurlijk.
En om de babbel wat, euhm, cachet te geven.
Ook: Koen is belachelijk goed bezig, vind ik.
Knappe koppen op een lijstje, dat mag langer duren dan 20.
Eigenlijk.
Al is de dag nog zo donker
Al is het internet nog zo traag
Al zijn de collega’s nog zo gestoord
Er is altijd een espresso als lichtpuntje te vinden.
Ik zal kort zijn, want dat was de week ook.
We waren in no time ter plaatse (quasi geen files, quasi geen stops van langer dan tien minuten) en durfden dan ook in het koffiehuis naast de toeristische dienst vragen wanneer die laatste openging. En of er al bier te krijgen was, zo om half tien na een nacht door gereden te hebben. We waren nu eenmaal op verlof met De Mannen.
En Mannen, die drinken bier.
Of wijn, zo zou later in de week blijken.
En Pastis, koffie, thee, cola, ice tea, belachelijk veel water en af en toe een sappige meloen of perzik.
Nee, wij Mannen, wij wisten het leven naar onze hand te zetten.
Het ging dan ook redelijk hard: traagheid is niet aan ons besteed.
En hard gaan, dat was duidelijk met de eerste ongeplande uitstap: rechtte rechtaan naar beneden een verboden riier door en dan met hangende pootjes weer naar Het Huizeken.
De dag erna naar La Lioran voor een bergstapsel op iets van een 1400 en 1700 meter variërend paadje.
Tof. Gezellig.
Vooral de start die niet wat je noemt vliegend was: 200m stijgen over een lengte van een kleine kilometer.
Er was een reden dat er boven de hoofden stoeltjes van een kabellift hingen, maar hey, da’s voor jeannetten en zwangere vrouwen. Mannen, die gaan te voet.
Verder reden we met stepjes (kickbikes of trottinettes) naar beneden (met de bus en het stepje naar boven en dan om ter eerste terug beneden), zwommen we in ons zwembad en raftten we voor de eerste keer een rivier af.
Hierbij werd het gepasseerde rotsblok van ene meter of vier gebruikt om naar beneden te springen (ik durfde eerst niet, maar vocht toen tegen mijn Lizard Brain en sprong toch) en werden de andere bootjes veroverd op hun bestuurders.
Mannen.
We aten, zoals dat hoort, genoeg vlees om een gemiddeld Ethiopisch dorp te voeden (persoonlijk vind ik dat niet zo heel erg, de voor mij belangrijkste Ethiopiër is reeds hier) en barbecueden op tijd en stond.
‘s Morgens aten we brood en dronken we koffie, thee en melk.
En verder?
Verder werd er gelezen, gelachen, vuile moppen verteld en bier gedronken.
En scheten gelaten die dan binnen de tien seconden moesten worden beantwoord.
Want Mannen kunnen dat .
En op verlof mag dat ook.
Er was slechts één minpuntje aan de hele trip en bij deze zijt u gewaarschuwd: in Gros is géén Bavaria Mansion te vinden.
Een gewaarschuwd man…
Het werd tijd.
Na een heerlijke week Frankrijk was er het doordeweekse rennen-springen-vliegen-duiken-vallen-opstaan-en-weer-doorgaan voor iets minder dan anderhalve week.
Laatste woensdag hielden we allemaal samen de tradities recht en vierden we dat België nog steeds België is (en hopelijk nog wel een tijdje blijft). Gisteren deed ik eigenlijk niets (ik las een boek, deed een terras, strijkte (streek?) met het nieuwe machien van ‘t liefke en kocht opblaasbaar materiaal) en ging mijn lief voor’t eerst echt werken.
En vandaag?
Vandaag pak ik in voor een verlofke.
Vakantie 2.
Niet twee-punt-nul, want dat bestaat niet echt.
Nee.
Vanavond gaan de Mannen naar het zuiden.
Een kleine tussenstop bij de kindjes van de Chiro die op kamp zijn in Dworp en dan move up to the South!
Le Midi, l’Auvergne. Bref.
Een week in een huis met een zwembad en een sauna.
In een klein dorpje, met 8 venten (waarvan één chef kok en één Jef Voeten).
Kan niet mislukken me dunkt.
Er wordt gegeten, geBBQd, wijn gedronken en geraft.
Ik zeg het u, het wordt een zotte week!
‘t Schijnt dat er in Gros ook en nest Bavaria Babes zit…
Koffie en boek. En Ray laMontagne.
Daar word ik nu gelukkig van zie:
Herwig Illegems, de man die in 'Van vlees en bloed' de rol van buurman Herman vertolkte, krijgt een eigen serie.Illegems neemt niet alleen de hoofdrol op zich, maar schreef ook het scenario voor de serie. Het voorlopig nog naamloze project telt 7 afleveringen en zal in november te zien zijn op Canvas.Volgens Canvas-netmanager Jan Stevens wordt het een eigenzinnig serie.
via Buurman Herman uit ‘Van vlees en bloed’ krijgt eigen serie | zita.
Eindelijk het respect dat hij verdient!
Kempenzonen vooruit!
Geachte heer Janssen, Beste Patrick
U kent mij niet.
Geen erg: u kan niet alle mensen uit uw stad kennen. Ik begrijp dat.
Dat ik tot uw stad behoor, dat weet u ook niet. Ook wederom: geen erg.
Nee, wij, wij kennen elkaar eigenlijk maar éénrichtingsstraatgewijs: ik u een beetje en dan nog maar heel vluchtig.
Het gaat er mij ook in zijn geheel niet om om u beter te leren kennen.
Of vice versa: wat een gedoe zou het worden als u iedereen zou kennen als goede maten die samen geregeld aan de een of andere bruine kroegentoog gezellig de wereld vebeteren.
Nee, ik heb een paar vragen en suggesties aan uw adres.
Soms, eerlijk gezegd te weinig, maak ik een ommetje door de stad.
Te voet al wandelend of al hollend met sportsloefen aan.
Fietsend op het snelste stadsvoertuig of al trammend.
Ook koning auto komt al eens van stal, al is dat meestal om buiten de stad te toeren.
Om te beginnen: ge zijt goed bezig. Echt.
‘t Stad is de afgelopen 8 jaar (sinds ik hier woon) enorm hard veranderd en, in mijn ogen, met rasse schreden voorwaarts getreden.
Wel, ik vraag mij al eens mijmerend wat af:
Ik weet wel dat dat allemaal niet makkelijk is hoor, een stad besturen (ik heb al moeite met mezelf en ons gezinnetje van twee) maar zo een beetje kleine dingen aanpassen, dat zou echt cool zijn.
Beste Patrick, mijn hart is een beetje luchtiger.
Geniet van de zomer in de stad en misschien tot aan de één of andere bruinekroegentoog!
Met Antwaarpse Handjes,
Wannes
Wij, wij leven nogal, euhm, decadent.
Niet dat wij niets anders doen dan brassen en zuipen en van alles het duurste moeten hebben.
Nee, dat zou niet bij de persoon van ons beider passen.
Nee, wij, wij leven heel decadent met twee.
Samen plezante dingen doen.
Samen er zijn: met elkaar, voor elkaar en voor anderen.
Want hoewel er mensen zijn die daar geheel en nog wat andere meningen over op na houden, ik geloof samen met C dat wij samen echt wel beter zijn. 1+1 > 2.
En blijkbaar is dat, zo ontdekte ik vanochtend tijdens een gesprek met mezelf, redelijk decadent.
We hebben ook wel alles wat ons hartje begeert hoor, daar niet van.
Auto, woonst in het centrum van het centrum van de wereld, internet, telfonie en kabeltelevisie. En ook boeken en cd’s dat het geen naam heeft. En een zetel en ene zitzak.
En beste van al: klapkampeerstoeltjes waarmee ge gewoon aan de rand van een riviertje kunt gaan zitten met uw lief en dan een boekske kunt lezen.
En gij?
Leefde gij ook zo decadent?
(geïnspireerd door de Nomadz)