Crossfit Strongman: Rob O Challenge

Standard

In de vloed aan coole dingen die in 2012 al de revue passeerden, liep ik vorige week de Crossfit binnen voor een rondje strongman.

Strongman? Is dat niet voor enorme beren die trucks verplaatsen met hun tanden?!

Ja.
En nee.
Strongman is dat wat mijn ruige broer doet. U weet wel, die sterkste man van Limburg.
Allemaal oefeningen met belachelijk zware bollen, sleeën, gewichten, auto’s.
Dingen die niemand kan, buiten de mannen van de NSMB.

Gelukkig voor Jan Modaal in de fitness, is er mister Orlando.
Of Rob, zols we hem mogen noemen.
“Please call me Rob”, zei hij.
Wat heeft de Rob nu gedaan dat wij allemaal zo zot zijn van hem?

Awel.
De brave borst is een Crossfit freak. Al lang.
Toen hij werd geconfronteerd met de coole oefeningen van Strongman, zag hij zichzelf tegenover een aantal beperkingen.
Enerzijds te zwaar, anderzijds niet in lijn met de gedachte van Crossfit: explosief en blijven gààn.
Daar moest iets aan gebeuren, dacht Rob.

Zo gezegd, zo gedaan.
Gewichten aanpassen en de oefeningen draaglijk maken.
Om ze dan weer enorm zwaar te maken door er wat Crossfit elementen (burpees,…) aan toe te voegen.
Ik kan u zeggen: het was een geweldige beleving, die avond in de nieuwe gym.

Foto’s zeggen meer dan woorden, niet?

 

En we kregen ook een t-shirt 🙂

Nostalgie: Antwerpenblogt.be, blogcom en de Bwards

Standard

Het spookt al een paar weken in mijn hoofd, sinds ik me bewust werd van de BCA12 andering en ook nog daarna: ik draai al een tijdje mee in de blogscène.
Ik herinner me in elk geval de eerste antwerpenblogt.be meeting in nog erg goer (vooral de tussenbollekes van de Pol zijn blijven hangen: nog steeds hersenschade). Ook de eerste Blogcom, in’t Pakhuis met goed volk en vele liters Bangelijke.
Kers op de taart: Bwards! In het Toneelhuis.

Serieus: als je dit nog kent, dan zijt u reeds oud en al lang bezig met den internet!

Antwerpenblogt.be

Zo vond ik pas dit mailtje, van 23 september 2005:

Hey allemaal,

volgende week is het zover: op vrijdag 30 september 2005 komen we samen, op de valreep van de officiële lancering van Antwerpen Blogt (op 1 oktober 2005).
Daarom spreken we om 20.00u af in café De Nieuwe Linde, Pacificatiestraat 49. Zo krijgt iedereen de kans om nog wat ideeën te spuien, mekaar eens in real life te zien en nog wat inspiratie op te doen voor een vliegende start van dé Antwerpse stadsblog!
Gelieve even door te mailen of je al dan niet mee komt feesten…

Tot vrijdag,

Te zot.
Antwerpen Blogt was toen een tegenreactie op het intussen (in Gent) meer dan succesvolle gentblogt.be, maar wegens de één of andere reden kwam het dan uiteindelijk toch niet van de grond zoals we eigenlijk gedacht hadden.

Mensen die ik me van daarbij te zijn nog herinner: Lieven, Stefaan, Niko, Kevin, Pol, Jeroen.
Good old times!

Blogcom

Wat me erg aanstond aan die eerste ontmoeting was het “mekaar eens in real life zien”.
Dat smaakte naar meer en dus deed Jeroen (again) een isnpanning om zo wat volk bijeen te krijgen. Mij omgeving snapte er niets van: bloggers? In’t echt zien? Dafuq gast?!

Tja, ‘t was ook wel wat zot.
Vooroordelen over nerds leefden blijkbaar bij iedereen. En werden even makkelijk de kop ingedrukt.
Super gezellige avond, goe volk en goe bier: den Bangelijke werd in pitchers geserveerd!

Mensen die ik me van daarbij te zijn nog herinner: Kevin, Jeroen, Rik, Cindy.

Michel was er niet, Maarten wel.

Aah, memories…

Bwards

Met al die bloggers en nerds moest er iets met lijstjes en competitie uit de bus komen.
Bwards = blog-awards.

Goeienavond, maar vooral draaiend rond de mensjes: online werd offline.

Zowel de Standaard als Gentblogt berichtten erover.

En nu?

Tegenwoordig is het al wat Twunch en Twoooze en Barcamp wat de klok slaat.
Niet te vergeten alle productlaunches, Girl Geek Diners en gewoon op straat en café mekaar tegenkomen.
Ik vind dat heel fijn, de mens achter de avatar ontdekken.

Leve ‘t Internet, leve den offline!

 

Trouwens, ben ik u toendertijd eens tegengekomen?

 

 

 

Een petekindje zo lief

Standard

We zien elkaar niet zo heel vaak, mijn petekindje en ik.
Af en toe doen we eens iets samen (zee, Efteling, de Zoo,…) en op de traditionele dagen van het jaar (Kerstmis, Pasen,…) zien we lkeaar even.
En soms, heel soms, dan stuurt die lieve schat gewoon uit het niets een tekening op!

Heerlijk vind ik dat.
Tijd om nog eens iets samen te doen, lijkt me.

Met de fiets door de stad

Standard

De stad trakteert binnenkort een ontbijt aan alle mensen die met hun fiets gaan gaan werken.
Al de derde keer op rij ga ook ik daar ontbijten. Want ik, ik ga met de fiets werken.

Speciaal dit jaar is dat er een soort van tentoonstelling / gallerij rond het evnet event hangt. Met foto’s van fietsers en hun fites, door Niko Caignie.
En die vroeg om mijn fiets te mogen fotograferen.
Ik gaf akkoord, maar alleen als ik er ook bij op mocht.

Velo Antwerpen: There was an app for that…

Standard

Goei fopke van den Jimmy, dacht ik en week geleden.
Op 1april stoppen met een goed Velo project, dat kan niet anders dan een aprilvis zijn.

Nee dus.
De stekker ligt er uit.
Oficieel wegens niet officieel.
Teleurstelling alom, dat zeker.

Het verhaal.
Vanuit mijn oogpunt.

Velo Antwerpen

Bijna een jaar geleden ging Velo Antwerpen van start. Goedkope fietsen huren op vaste plaatsen, voor een beperkte tijd.
Een voorbeeld uit grote steden als Brussel, Parijs, Zaragozza, Copenhagen,… werd gevolgd.
Ook de derde hipste stad ter wereld (*) is nu eindelijk berijdbaar.

De App

Niets zo handig als exact weten waar er in de buurt nog Velo’s beschikbaar zijn. Combineer smartphones, het internet en wat essentële gegevens met een brein en je hebt: een webapplicatie.
Eentje die je in quasi realtime toont waar er fietsen staan, waar je je fiets kwijt kan en wat de kortste weg is.
Geweldig, toch?

Jimmy Cappaert sprong als mee in de trein en deed goed werk: webapplicatie, Iphone applicatie en, niet te vergeten, “den API”.
Die API (om gegevens te voorzien voor iedereen die gebruik wil maken van die gegevens in een applicatie) zorgde voor een heleboel troubles, blijkbaar. Ik ken het hele verhaal niet, laat staan de details, maar het is niet netjes.

Stad Antwerpen is blijkbaar niet zo happig om gegevens vrij te delen en iedereen de kans te geven er een applicatie rond te schrijven.
Jammer.
Gemiste kans.

En nu?

Allemaal erg en teleurstllend, maar wat betekent dat voor de gewone gebruiker?
Wat merkt die daar eigenlijk van? Want geef toe: api’s en data: no one really gives a flying f*ck about it.

Awel: uw Velo applicatie, werkt niet meer.
‘t Is te zeggen: als je Velo Mobile gebruikte op iPhone of Android.

Je moet dus op zoek naar een nieuwe app om uw fiets te ontlenen en te stallen.
Vloek maar gerust en richt die pijlen maar op’t stadsbestuur.
Verdorie!

Apps die nog wel werken

VilloHelper (Android)

Zeer kleine app die erg snel de tien dichtsbijzijnde stations toont mét alle fietsinfo die je nodig hebt.

Mijn Velo (Android)

Een goeie app om je de kortste weg te tonen naar een station. Uitgebreider dan VilloHelper, mar daardoor ook complexer dan nodig.

VeloPhone (iPhone)

Dude Where is my velo (webapp)

Moraal van het verhaal

Antwerpen is, ondanks nog steeds de derde hipste stad ter wereld (*), nog niet klaar voor digitale burgerinitiatieven.
Controle en “onbekend is onbemind” spelen nog te hard door de gangen van het Schoon Verdiep.
Wachten is geen optie, wel het heft zelf in handen nemen en initiatieven uit de grond stampen.

Een echte “officiële” app is eigenlijk niet nodig. Kwaliteit komt altijd bovendrijven en alstublieft: laat de mensen toch kiezen!

*: niet echt de derde hipste stad (ik kan het niet direct staven), maar wel in mijn hoofd: New York  – Amsterdam – Antwerpen

Ondertrouw: WC for life!

Standard

Het is zover. ‘t Is officieel. Op 1 september om 09:45 wordt er in het Grote Boek van Patrick Janssens opgetekend dat W en C voor’t echt in’t echt getrouwd zijn.

WC for life!

Het Joodse Avontuur

Standard

Afgelopen vrijdagnacht was één van de merkwaardigste nachten die ik ooit meemaakte.
Niet alleen omdat er allerlei gebeurde dat niet gepland was, maar vooral omdat er allerlei gebeurde dat ik me nooit had kunnen voorstellen.
Ik vertel u het verhaal zoals het geschiedde, er zijn geen special effects of overdrijvingen aan toegevoegd.
De karakters en het beschreven voedsel zijn, voor zover ik kan inschatten, koosjer.

Na een terrasje-after-work-plus-een-blits-cafébezoek reed ik naar huis.
We leven momenteel rond de klok van enen. Theoretisch al zaterdag, dus.
Ik vertoefde in een zeer uitgelaten bui, luisterde naar luide muziek en fietste stevig door.
Ik was moe en wilde mijn bed opzoeken.

Plots!
Een dame op het fietspad die me gebaart te stoppen.
En iets zegt, maar door het geblaas van The Prodigy in de iPod versta ik er niets van.
Ik vraag om herhaling en de vraag klonk even bizar als hoe u ze hier leest: “Kan u even op het knopje van de lift komen drukken?”
Excuseer? “Er staat een man op de tweede verdieping en die wil naar beneden, maar kan dat niet.”

Mijn eerste reactie is om de brandweer te bellen. Dat lijkt me de juiste keuze: wat kan ik in godsnaam doen om iemand naar beneden te helpen?
Veel blijkbaar. De enige actie mijnentwege was om op het knopje van de lift te drukken.
Pardon? Stel het u even voor: midden in de nacht, van straat geplukt door een wildvreemde maar vriendelijke dame die vraagt om op de tweede verdieping op het knopje van de lift te komen drukken. Eén van de mij onbekende versiertruken.

En dat ik dan daarna ook maar een glas moet komen drinken.
Euhm.
OK, denk ik.

Ik help de brave man naar beneden (zijnde: ik druk op het knopje, de lift gaat van de tweede verdieping naar het gelijkvloers en de mensen zijn beneden.
Bedankingen langs alle kanten!
Goh, held, denk ik dan maar?

Wanneer ik twee minuten later bij Joseph in de living zit, wordt alles kort uitgelegd.
Dat het Sabbat is, en dat zij, vrome Joden, dan geen elektriciteit mogen gebruiken. Maar dat de man in kwestie moeilijk te been is en de trap niet op of afgeraakt en dat het wel zo sympathiek was dat ik even wou helpen.
Maar dat ze me dan ook wel erg graag op gepaste wijze willen bedanken.

Een glas wodca en wat fruitsap, snoep en lekkernijen, cake en nootjes.
Maar vooral: twee uur gebabbel en gedachtenwissel over het Jodendom, deWesterse  maatschappij en hoe die twee met elkaar samenhangen. Of net niet.
Mijn eerste echte ervaring met de Joodse gemeenschap is een feit.

Ik ben erg blij dat ik dat een keer mocht meemaken en ik hoop dat dat nog een keer voorvalt.
Warme, open en vriendelijke mensen, die Joden.
Joseph en David: erg bedankt!

Zondag op de markt

Standard

Rap rap naar de vogelmarkt om groenten en fruit, maar net op tijd om just te laat te komen.
Iedereen kraamde op, de restjes bleven achter. Wat appelsienen en appels was wat restte.
Een brood van Marocco Nuts en een tapenade vormen de brunch, een muntthee en lait Russe sluiten af.

En dan nog wat pintjes met een heleboel marktkramers. De gazet en wat gesprekken de zondag is een feit.
Antwerpen, daar valt altijd iets te beleven. Zeker op zondag, als je buitenkomt.

Al wie zegt dat Facebook asociaal is

Standard

Is zelf asociaal!

Nah.
Ik hoorde het de laatste weken weer geregeld opduiken: “Och, Facebook, da’s voor asociale eikels die geen leven hebben.”
Serieus.
En dat zijn woorden uit monden van mensen die pertang gestudeerd hebben.
Geen loempe duvels, laat staan asoiaal.

Ze hebben het meestal niet alleen op Facebook.
Bij uitbreiding moeten ook Twitter, Google+, chat, e-mail en heel het internet er ook aan geloven.
Alleen ligt Facebook gemakkelijk in de mond.
Of zoiets.

Ik weet wel beter.
Mensen doen al eeuwen moeite om met elkaar te communiceren.
En er zijn er altijd die de bestaande vormen oneer aandoen.
Het gebeurt dat er kogels per post worden verstuurd. Of afgeknipte vingers.
Per uitzondering al eens een oor of een uitgerukte tong.
Maar is de post er dan enkel voor sociopatische moordenaars?

Nee.
Social media, en media in het algemeen, lieve schermkijkers, worden pas sociaal als je jezelf sociaal opstelt.
Anders zijn het gewoon kanalen om iemand te stalken, te bespieden en er over te roddelen.
Waar dat dat laatste dan ook weer wel iets sociaal is.

Facebook-en-andere-social-media-haters, ge zijt zelf asociaal.
Kom maar eens uit uw kot en trakteer me een pintje. Dan zal ik u dat wel eens bewijzen.
Nah.

Icoontjes weg?

Standard

Een heleboel icoontjes op mijn Androïde HTC telefoon zijn weg. Plots verdwenen. Geen echte verdwijning van de apps, maar enkel nog een linkje/titeltje.

Vervelend maar niet onoverkomelijk.
Iemand een idee?