Nou nou, wat een bewogen tijd heb ik reeds achter de rug sinds mijn laatste post.
Wat een rustig avondje Antwerpen moest worden, werd een turbulent gebeueren voor de arme geest van het hoofd.
Om 18u (of daaromtrent) wordt ik opgebeld door een mevrouw van Asset Consulting. of ik op gesprek kan ivm een vacature en mijn kandidaatstelling daarvoor.
Tuurlijk kan ik dat, natuurlijk kan dat ook morgen (vandaag dus) en ja hoor, elf uur is geen enkel probleem.
Zei ik onnadenkend.

WANT: ik was onderweg naar een “cassual night at Hanne’s”. Dragende mijn meest casualle plunje. Een kloffie dat je aan geen enkele professioneel denkende straatsteen kwijt kan. Een outfit waar je met andere woorden niet mee kan gaan solliciteren bij een Directing Manager.
Papa Stijn dan maar even aan de lijn gevraagd (via sms, wegens geen abonnement en dergelijken) en of hij “iets deftigs in mijn maat uit zijn kleerkast kon toveren”.
Off course, maar euhm, uw maat?!

Gelukkig was mama Myriam er nog voor wat goede raad en kon Wannes vandaag in een nette broek met dito hemd en schoenen naar de afspraak.
Ahum, meneer draagt geen stropdas?! Schoten de ogen van mijn ondervrager….
Nu, dinsdag eerst komende mag ik een proefdag draaien. Mee met een werknemer van het bedrijf. Met iemand die ervaring heeft in de sales en marketingwereld.
Maar dus wel met geklede broek, hemd én stropdas.

Poor me.

Met andere woorden: ik zal er morgen nog eens toeven.
Niet zomaar, neenee, met een duidelijk doel voor ogen. Een doel dat misschien wel de basis legt voor de volgende 45 jaren van mijn leven. Ik ga morgen namelijk een helebooel interimkantoordeurknoppen omdraaien en zodoende mezelf toegang verschaffen tot het uitzendgebeuren als uitzendkracht. Na drie weken consulent weet ik ongeveer wel wat ik kan verwachten, maar toch. De mensen in de respectievelijke bureau’s (7 van de 17 toch) al verwittigd met een e-mailtje. Kwestie van morgen extra warm onthaalt te worden!

Mijn cv’tje nog eens afgeprint (x10), een plan uitgedokterd en mijn agenda klaar gezet.
Mijn hele “sollicitatiegeschiedenis” zoals ik mijn bezigheden heden ten dagen durf samenvatten houd ik trouwens netjes bij in een kaft. Met klasseersysteem en opvolgingsmethodiek en alles.
Professionalisme, daar draait het om!

En nu een stevige wandeling met de hond, rugzak inladen en naar Hanne (ja, ook in Antwerpen) voor een dineetje bij kaarslicht…

Vandaag reeds enkele (9) vacature beantwoord met een sollicitatie e-mail. Schoon en proper. Van Marketing Teamplayer tot Account Project Manager. En ja hoor, veel jobs. Gigantisch veel werk. Maar dan, na de eerste euforische klanken uit mijn keelgat: de domper. Hopla, weg feestgedruis in mijn hoofd. Weg idealen en toekomstbeelden. Een voorbeeld?
Wel, stel u voor: een schone jobsite wandelt uw scherm binnen. Zeer sierlijk en makkelijk hanteerbaar. Exact zoals je ze het liefste hebt. Goed voorzien van poten, oren, toeters en bellen, maar toch ook met een zekere functionaliteit. Je navigeert wat door het deftig vormgegeven body en komt terecht op een golvend stukje. Wat onneschijn erbij en enkel de spreekwoordelijke cocktail ontbreekt nog. Een vacature op 12u! Schip Ahoi! Hou die enterhaken maar gereed en smeer je borst maar al in! En net als je bijna genoeg langszij bent gekomen, zie je het staan. D donderslag bij heldere hemel, de drol in je koffie op zondagmorgen: maximum 23 jaar oud, in het bezit van een universitair diploma en minstens vier (4!) jaar ervaring…

Daar wordt ik zo moe van…

Na een hele tijd eindelijk terug kunnen publiceren op het net. Dat het tijd werd.
Hoe het komt, ik weet het niet, maar bloggen via Blogger en ftp deed het eventjes gewoon niet meer. Tja, dan maar via Blogspot. Soit, geen enkel probleem. Neus vooruit en gaan!

De situatie? Werkloos. Werkzoekend. Actief werkzoekend.
Ik was bezig bij Adecco, de globale uitzendreus , voor een hongerloontje van 6euro maaltijdcheques per dag. Als een vorm van stage/opleiding. Goed, onbetaald, maar met veel kans op een job. Werd me beloofd. Niet dus. Vrijdag te horen gekregen dat ik niet meer hoef te komen wegens niet commercieel genoeg.
Gedaan met klappen dus eh.

Nu? Zoeken, solliciteren opvolgen, solliciteren, wachten en werken… Dat is het plan!

BTW, binnenkort mezelf een iets WordPress/Blogsoftware aanschaffen… Iemand suggesties en behulptheid om alles op te zetten?

blogger is niet echt in the mood te noemen de laatste weken.
Geen enkele keer iets kunnen posten.
En ja, dat lag ook aan drukdrukdruk…

Blogger doet raar thuis. Geen geblog meer van daar uit dus. En ook wegens buzzy en zo.
Helaas, maar waar. Hopelijk keert de rust ooit eens weder in de znadige en schone Kempen…

Adecco, for what it’s worth. Vandaag met recht en rede serieus naar mijn vijs gekregen. En het was maar voor één ding, maar ik heb het mij lang genoeg aangetrokken totdat het exponentieel was toegenomen en het een rits berispinningen leek. Wat ik precies verkeerd had gedaan, ik weet het niet, maar op de één of de andere onverklaarbare manier was ik nondedjollekes vergeten om het telefoonnummer van een -zoals dat in Adeccokringen heet- uitmuntende kandidate te noteren. Stom natuurlijk. Maar gelukkig wel vergeeflijk.
Maar moeilijk uit mijn geheugen te wissen…

Morgen betere Adecco-uren draaien @ 6euro per dag…

…slechte songtitels: mijn nieuwe handelsmerk!
Vandaag training bij Adecco gehad. Grmphf…
Warm, traag en toch: leerrijk!
Daarna (om 16.56) een terraske gedaan met den Droes en den Idroes. Twee fijne minkunkels van het zuivere spra-water.
The devil was in there, and now in me!

Toen naar huis gebusd, soepke gegeten en vijf (5!) kilometer gelopen. Een half uurtje, ok, maar zweten! Niet te doen!

En morgen: terug onbezoldigde Adecooslaaf spelen. Of zoals een wijs gezegde predikt: loon naar werken krijgen…

Dat was het weer.

Morgen misschien (uhu, twijfelachtigheid is en ander kenmerk van mezelf these days) een deftige post, mits tijd, zin en inspiratie.
Waar is die tijd dat ik een hele dag kon bloggen en spelen en Photoshoppen en … Ach ja, afgestudeerd eh. En gratis werkend, snul dat ik ben.
Spot, snot en ervaring is mijn Adecco deel (en nu: genoeg blog-adds!)

PS: Jade is een wolk van een zus!

Dat moet zo ongeveer de slechtste titel van een nummer zijn die ik ooit verzonnen heb. Ooit, in mijn glorietijd heb ik de Fred er van kunnen overtuigen om zijn nieuwe plaat “The chocolate starfish and the hotdog flavoured water” te noemen, maar vandaag kom ik helaas niet verder dan bovenstaand onding.

Mijn eerste Adecco week zit er bijna op. Een week vol nieuwe dingen, ervaringen, mensen, gigantisch veel outbound telefoons en ook wat door te geven inbounds. Want natuurlijk kan ik daar niemand helpen. En allicht kan ik de mensen geen job geven nu onmiddellijk. En ja meneer, er zijn nog studentjes in september, maar die willen minstens 9.5 per uur en nee die komen hun bed niet uit voor 7.34 eyro per uur.

En morgen wordt het nog erger: Wannes aan de frontdesk! Helemaal alleen van voor in het bureau, dé plaats waar iedereen binnenkomt, dé afblaf en incasseerstek bij uitstek. Daar mag de “nieuwe” gaan zitten. Onbetaald nog steeds of wat had je gedacht.

Voor zot was ik ooit al uitgemaakt, maar nu is dat alleen maar erger geworden! Een volledige maand voor niets gaan werken, met alleen wat ervaring en wat tijdverdrijf als resultaat: nee bedankt! En ik, ik werk gestaag verder. 90% kans op een contract van onbepaalde duur na deze maand, dus: hop met die boerenknol!

Zaterdag komt de papa met vrouw en vers kind terug uit Sina. En jep, Wannes rijdt naar Zaventem met schone jonkvrouw Jacobs aan de zijde. Ook de De Loore bro’s gaan mee, samen met enkele nichtjes, een lieftallige tante (moeder van die nichtjes) en hun huiselijke Neanderthaler. Ach, iedereen heeft wel eens een slechte dag zeker?

Morgen: een nieuwe dag, een nieuw geluid!

Akkerpop.
Geweldig.
Ik ben er binnen een kwartier tot het einde.
Jij bent ook welkom.
Tot dan.

Een uitje met de schoonste aller vrouwen, het geluk was aan mijn zijde.
Met de voiture van maman vertrokken, broodjes gevangen en op weg. Lang duurde de euforie niet, want een file diende zich nogal snel aan. Regendruppels op de ruiten en het dak: zeer poëtisch, romantisch en om het heen en weer van te krijgen…

Gelukkig was de E34 volledig open, zonovergoten en werd de stemming terug opperbest. Gezellig bollen tegen 125km/h, een telefoontje van Adecco met de blije mededeling dat ik er maandag verwacht wordt om 08.00u. In Oostmalle… jammer, maar niet onoverkomelijk. De buslijn Meer-Bommerskonten is iets ingewikkelder te noemen.

In Brugge aangekomen, wat rondgereden op zoek naar een parkeerplaats en eentje gevonden. Recht voor het College of Europe. Midden in’t centrum dus. Het kostte enkele centen, maar ze waren ze meer dan waard. Mijn lieftallige metgezellin wordt namelijk al enkele weken geteisterd door het fenomeen “zere voeten” en heeft dus nogal wat moeilijkheden met het verplaatsen van zichzelf met de benenwagen…

Brugge. Schone stad. Met goed weer! Van de hele dag geen spatje regen gezien, zon met bakken op onze kopjes gekregen en opklaringen bij de vleet. En zo klopt mijn stelling weeral: “wat ons Sabineke of de Franky ook mogen beweren, aan de zee is’t nooit ècht slécht weer”. Nah!

Dan naar Oedelem, op bezoek bij Nonkel van Grauwel en zijn huishouden. Waaronder dus ook mijn lieve petekind valt: Lidemij’tje. Daar gegeten en een rondleiding op de boerderij gekregen. Tegen half 8 terug richting beschaving (aan de juiste kant van de Schelde dus) getogen en daar tegen kwart voor negen gearriveerd. Dat was de dag…

En nu: de allerlaatste schoolvakantiedagen! Maandag arbeiten… Maar: ik heb er zin in!

70km op linkeroever.
Moe.
Maar: geen gatzeer! En da’s ook wat waard.
Ooit komen er foto’s online, maar morgen eerst naar Brugge, gij schone stad! (misschien wel eens voorbij het College of Europe wandelen…, gemaakt door Mvuijst en co)

Morgen ligfietsen in het Antwerpse! Van 11u tot een niet nader bepaald einduur wordt er al liggend door het Linkeroeverse landschap gevlamd. Met fototoestel in de aanslag natuurlijk.
Ik ben eens benieuwd! En dan, in november of iets, een ligfiets kopen. Maar eerst: werken, sponsors zoeken en een spaar dan wel afbetalingsplan opstellen, want zo’n gevaarte kost een fortuin. Maar dan heb je ook wat…

Het lijkt alsof ik niet de enige ben in de familie die dingen als blogger en flickr kent én gebruikt. Één van mijn ouderparen (Stijn en Myriam) zitten momenteel in China voor de figuurlijke geboorte van onze nieuwe zus. Het lieve kind is momenteel zo geboren als wat (en meteen 18 maanden oud, of toch daaromtrent) en een wolk van een peuter.
De website van Jade, het reisverslag en de foto’s! Geweldig!

Gisteren trouwens gratis naar de film geweest…in Antwerpen! Was dat even gezellig!

Jawel! Wannes, Youri, Jesse en Dylan De Loore hebben er een zusje bij! Geweldig! Emoties te over en geluk all over the place!
Niet te beschrijven eigenlijk, maar toch: mama en papa wilden nog een kindje. Een adoptie kindje. Na veel vijven en zessen werd het een Chinees kindje. Waarom? Omdat dat mogelijk was en omdat we met z’n allen toch iets willen doen aan de problematiek van de weeskindjes aldaar.
Jade werd haar naam (haar originele naam ontschiet me even, maar Youri weet me wel te helpen binnen enkele dagen). en op 20 augustus werd er afgereis om haar te halen.
Volledig verslag op http://jadedeloore.blogspot.com/. Heerlijk!

Geboortefeestje, adoptiefeestje, kindjesfeestje,… hoe we het feest zullen noemen weet nog niemand, maar de champagne zal rijkelijk vloeien! Datum volgt….