Heel dikwijls spelen wij van Chiro. Heel dikwijls amuseren wij ons kapot. Heel dikwijls gaan wij op kamp. Heel dikwijls doen we vanalles samen op de Chiro. En altijd vinden wij dat maar vanzelfsprekend. We vinden het vanzelfsprekend dat we naar de Chiro gaan. We vinden het maar normaal dat we kunnen spelen in en rond een monument. We vinden het maar gewoon dat er op kamp iemand schaafwonden ontsmet, keeltabletjes uitdeelt en waarschuwt voor de brandende zon.

Al die dingen vinden wij maar gewoon, normaal en vanzelfsprekend.

Maar we moeten weten dat dat niet zo vanzelfsprekend is. Dat er iemand schuilgaat achter al die zaken. Dat er ooit iemand is geweest die het geweldige idee kreeg om een Chiro op te richten in Meer

Dat die Chiro nog steeds draait en bloeit, dat de oprichter van dat alles een man is waar we nog steeds op kunnen bouwen, iemand uit één stuk die steeds klaarstaat met goede raad. Al die jaren heeft hij ons gesteund in alles wat we deden en doen, hij is altijd aanwezig op vergaderingen, Chirozondagen en op kamp.

 

Daarom mr pastoor, in naam van de hele leidingsploeg, van al onze leden en hun ouders, wil ik u bedanken. Bedanken voor alles wat u tot nu toe gedaan hebt, bedanken voor alles wat wij te vaak heel vanzelfsprekend vinden: de chiro, de ehbo op kamp, uw aanwezigheid op vergaderingen en zondagnamiddagen, uw alles.

Elke keer als er een probleem is, staat u klaar met goede raad.

Telkens we op kamp gaan staat uw ehbo gerief als eerste om ingeladen te worden.

En ook die eerste keer was u er. De eerste keer dat er van Chiro gespeeld werd in Meer. De eerste keer en nu nooit meer.

 

Het gaat u goed, daarboven in de hemel.

Als ik begin te snuisteren in de grote schatkist die “Mijn Documenten” toch wel is geworden na vier jaar zonder opkuis (tweemaal crash met herstel) kom ik vaak de gekste dingen tegen.
En dan lees ik dat en komen de herinneringen terug en al.
Vier juni 2004, drie maanden voor ik met een weblog begin.
Voor U:

Donderdag 23 oktober 23.23u

Donderdagavond. 20u in een koude wereldstad. Vier mensen op straat. Een eenzame zwerfkat in de dakgoot. Prins der duisternis in zijn slaaphemd.

Waarheen? Hoe? Waarom?

Allemaal vragen die ooit nog wel eens beantwoord zullen worden.

Vier mensen op straat. Een groepje? Een groepje. Een troepje vrienden, buren op hetzelfde kot. Verschillende kamers natuurlijk, maar wel hetzelfde gebouw, dezelfde wc en badkamer en soms samen in de keuken.
Vier mensen op straat op weg naar een avondje uit. Een uitje naar de film. Niet een film, de film. De film in een aula op een school. Gezellig. Super. Wat een feest.

Het ontvangst is hartelijk. Lieve vrouwen wijzen de weg naar drank en snoep. Eerst langs de vettige frietlucht. Goedbedoeld maar nee dank u.Donkere ruimte met slingers. Nog meer vriendelijke vrouwen. Geen enkele vriendelijk genoeg om het te helpen donderen. Vreselijk sociaal allemaal. Maar wel tof. Toffe babbel met een dame. Ook sociaal en kultureel met een k.
De school is net als een trein. Ook vertraging in de aula. Film wordt een beetje ouder voor hij begint. Goeie film. Knappe griet. Veel drugs en andere verslaving. Inderdaad, er zijn ook andere verslavingen dan drugsverslavingen. Televise. Chocola. Seks. Auto tuning. Geweldig hip en populair allemaal. Maar wel verslavend en geld vretend.

Goeie film. Mooi einde. Jongen met geamputeerde arm. Moeder in een instelling. Vriendinnetje crackhoertje. Beste vriend in de gevangenis. Net als in het echte leven.

 

Het echte leven is vooral heel koud. Vannacht min zeven onder het vriespunt. Tof. Weer veel CO slachtoffers? Weddenschapje? Of is dat te grof? Amerikaanse soldaten deden in Vietnam toch ook een bodycount? En in Irak? En in Kroatië? En in Afghanistan? En in Irak opnieuw? Toen wel aan eigen zijde maar kom. Te weinig plaats op aarde? Dan gooien we nog wel eens een granaat in een volle tent van de vrienden. Wat is het leven toch mooi. Weten dat je telefoon gaat krijgen. Omdat de boxjes van de computer een mooi geluidje maken. Tzzztetetetetzzzz. Telefoon. Op de mobiele natuurlijk. Hallo? Nee, niet hier. Misschien op café? Straks terug naar hier? Goed.

Bijslaap is geregeld voor een koude nacht. Beter met twee koud dan alleen koud. Lekker samen lijden in de donkere vrieslucht. Of de kachel op laten staan. Een gaskachel. Snap je? Gaskachel. Vrieskou. Weinig wind. Slechte luchtcirculatie. Vandaag nog een mens. Vanavond en vannacht ook nog wel. Morgenvroeg een nummer in de statistieken.

Wat kan het leven toch fijne vooruitzichten bieden op een koude donderdagnacht.

 

 
De mannen hebben er hard aan gewerkt, het was een sfeervolle avond en iedereen was content. De meeste foto’s rechtgetrokken qua licht en kleur, velen zijn goed gelukt, velen zijn onherroepelijk de vuilbak ingezwierd. Leve fotografie met voldoende schoon licht!
Een kleine bloemlezing uit de zeer ruime verzameling (178) foto’s. Hopelijk kan ik er nog wat publiceren, maard at zal van de artiesten afhangen: zij zijn nog niet echt bekend met de Creative Commons en al denk ik… 

Eventjes een fotomaterialistische tussenstop wegens materiaal binnenzwieren.
Het was goed.
Af.
Klaar voor productie.
Een keiharde GO van mijnentwege.

Echt een dikke proficiat aan Het Gemene Best met hun Evangelie van de Vetzak.
Meer foto’s volgen, nu nog een pilsken drinken!

VLNR: Wim Dufraing, Stijn Vrysen, Tommy Bruynen en Bert Dufraing.
Proficiat mannen! 

 

Hij heeft er een uur op zijn trekzak gespeeld.
Zalig.
En nu naar de try-out van Het Gemene Best.
want zij spelen hun Evangeli van de Vetzak! 

vanaf zo dadelijk een nog redelijk fijne zaterdag voor de boeg:

Tuinfeest in Flobecq (of Vloesberg zo je wil). Met zigeunermuziek en barbeque en al. Veel volk en mensen en plezier. En hopelijk ook wat zon en speelse wolkjes die elkander achterna zitten in het zwerk. Helaas zal mijn bezoek aldaar redelijk gedecimeerd worden wegens andere dingen.

Andere dingen, zijnde een try out van Het Gemene Best.
Het Gemene Best zijn vier jonge jongens die een toneeltje gemaakt hebben. Nu, het is veel meer dan “een toneeltje” en het zal ook beter worden dan wat ik verwacht. Hoop ik.

De mannen zijn namelijk al meer dan een jaar bezig met repeteren, schrijven en herschrijven van sketchkes en muziekskes en grollen. Dat ik er reeds vandaag (première volgende vrijdag) bij mag zijn komt enkel en alleen wegens de kritische stem in mezelf die het durft zeggen als’t niet zo goed is. En dat zal ze wel doen ook!
Wees maar zeker dat er hier een recensie zal verschijnen van Het Evangelie van  de Vetzak. Met foto’s en al!

Kleir zow!

Vanavond nog naar een bijeenkomst van het KVIV geweest, de Koninklijke Vlaamse IngenieursVereniging. Het deeltje TI deed een presentatie van hoe we met Visual Studio kunnen testen.
Er kwam een meneer van Microsoft vertellen dat Visual Studio nu echt helemaal klaar was voor zowel het developpen als het testen van verse en minder verse software.
Daarna kwam er nog een man van Compuware zijn verhaal doen over allerlei add-ins die bij het vorige verhaal aansluiten en die zij hadden gemaakt.

Cool.

Maar ik ben niet echt wat je kan noemen een programmatorisch wonder.
Dingen uitleggen en beschrijven en nadenken zoveel je wil, maar de programmeerkelk laat ik met veel liefde aan anderen. KWestie van mezelf daar niet op te móéten storten.
Kwestie van mezelf daar niet op te moeten concentreren, zodat andere zaken net iets meer (doch veel te weinig) aandacht krijgen.

Nee programmeren heeft me nooit echt veel gezegd.
En toch.
Wat ik vandaag zag in de GUI-mode van Visual Studio heeft me blij gemaakt!
Er is misschien toch noeg ergens een waterkansje dat ik ook mee zal doen met de kleine jongens onder de grote jongens. Want ik heb al eens met een testautomatisatieprogramma gewerkt. In VBA (of hoe dat ook mag heten). En dit zag er ongeveer hetzelfde uit.

Ik hoopte een paar uur geleden dat het zoiets zou zijn als een website. Eerst maken in een gratis editor op het www, dan iets in elkaar flansen in Frontpage om uiteindelijk mijn debuut in DreamWeaver te maken. De volgende stap (kladblok por favor) is echter nog niet aan mij betseed. Een andere keer misschien.

Vandaag reed ik om iets voor vijf Antwerpen binnen.
Een normale drukte kwam op mij af, ik schoof netjes aan en zocht een parkeerbaar plaatsje voor mijn bolide.
Ik moest in de buurt van het Falconplein zijn waar, zoals steeds, alle wettelijke parkeerplaatsen reeds waren ingenomen door andere auto’s. Dan maar naar het Brouwersvliet, schoot het door mijn hoofd. Langs de Sint Pietersvliet maar eens proberen. Verkeerd gedacht!

Alles afgezet, brandweerwagens die probeerden om elkaar zo kort mogelijk te kruisen, de VRT en de VTM die probeerden een zo schoon mogelijk beeld vast te krijgen van ik wist toen nog niet wat,… kortom: drukte!
Net begon het nieuws.
Dat een skinhead met extreem rechtse sympathiën zijn spaargeld had gebruikt om twee mensen dood te maken. Slik!
Daardoor was dan ook een heel gedeelte van die coté afgezet door de agenten van politie, was de tv er aanwezig en de brandweer had er ongetwijfeld ook iets mee te maken.

Ik voelde me gotverdomme bekocht door m’n eigen volk. Twee weken terug marcheer ik samen met 80.000 andere dommekloten mee in een stille mars. Samen met allochtonen, skinheads, punkers, motards, loodgieters, dokters, IT’ers, studenten en ander tuig. 80.000 mensen.
Want daarvoor waren we daar. Om te laten zien dat we mensen zijn die andere mensen het licht wél in de ogen gunnen. Dat we geen eikels zijn die elkaar voor het minste de kop inkoppen. Dat wij een beschaving rondom ons hebben waarvan vele wilden alleen maar kunnen dromen. Mochten ze kunnen dromen.
Dat dachten wij.
80.000 mensen die gotverdomme de zon nog maar eens uit hun gat hadden zien schijnen tijdens het afvegen van de stront tijdens het ochtendlijk schijten.

Allemaal samen zien we nu dat het allemaal een maat voor niets was. Velen van hen die er toen niet bij waren “omdat het allemaal toch niets uithaalt” kan ik nu alleen maar gelijk geven. Het heeft inderdaad niets uitgehaald.
We hebben ons laten vangen met een fabeltje. Na de Witte Mars zijn er toch ook nog kinderen ontvoerd, vermoord en verkracht? Waar was onze rationaliteit? Ons realisme van alle dag? Plots weg? Collectief geheugenverlies? Naïef en lomp ja, dat waren we. En ook wel omdat het toen schoon weer was.

Ik kan er niet bij dat een snotneus van 18 lentes zomaar een kind van vier en haar oppas kan doodschieten. Dat hij zomaar een dame durft verwonden. Als ze al dan niet ook nog sterft.
De klootzak had het geweer ook nog maar pas gekocht. ‘t Was dus eigenlijk een beginnersfoutje. Niet lang genoeg op de schietbaan geoefend zeker?
En morgen, morgen gebeurt zoiets weer. En anders wel volgende week.

Toen ik om half zeven een pitaatje ging halen bij de eerste de beste turk die ik passeerde, heb ik even een klapke gedaan. Dat het godgeklaagd is. En dat Antwerpen er niet veiliger op wordt. Dat ze al die skinheads maar eens moeten zoeken, nummeren en chippen. En dat we met z’n allen verdorie beter samen in de zon kunnen zitten. En dat klootzakken die dat verpesten maar op de bodem van de Schelde moeten gaan liggen.
Uit eigen beweging natuurlijk.
Want wij zijn anders.
Wij zijn gewoon dommekloten.

Wat WIm Helsen goed?
Heden Soep?

Zeer zeker!
En genieten…

Kamagurkistan live bij ons!
Het was goed, zeer goed.
Beter dan ik ooit had durven hopen.
Kama is vijftig, leve Kama!
Alle foto’s? De collage brengt soelaas!

Wegens het sinds kort verkregen van een Powerball en het regelmatig trainen van de armspieren met het kleinnood, voel ik mijn armen haast niet meer. Geweldig!
Eindelijk terug wat sport in’t leven van een tester!
Sebiet nog eens wat lopen.
En dan kijken wat een 50mm f1.4 kost in België.
In Duitsland kost dat 349EUR (mit 16Prozent Mehrwertsteuer!)
Of 139EUR voor de 1.8…

Tweehonderd euro voor f0.4 “minder”….

Vandaag in ware cabrio stijl naar huis gegleden.
Twee ramen open, radio loeihard en dan Johnnygewijs de arm uit het raam en meekloppen op de beat.
In de file aankomen, glimlachen naar Jan en alleman (vooral naar Jan wegens stilstaan) en dan, op de tonen van Born Slippy eruit vliegen en een kwartier later aankomen in een zonovergoten Meer!

Bart van het verkeer: “het is gevaarlijk rijden in Gent wegens krachtige hagelbuien”
Gelachen dat ik heb!
In mijn spreekwoordelijke vuistje, wel te verstaan.

Gisteren middag langs de Koekestad gepasseerd. Om een “zakske” te kopen.
Nicodemus van Eskimokaka zei iets over een Nova 1 AW.
Blijkbaar staat de AW voor All Weather, want onderin zit er een regenhoesje. En verder is’t niet té groot en kan er toch redelijk wat in.
Dat de Ardennen me mogen verwachten binnen drie weken!

‘t Was met een speenvarken. Sofie het speenvarken.

En champignons en tomaatjes op de barbeque.

En Bollekes van De Koninck.
En fijn volk.

Plezant dat het was, aldaar in Mopertingen.
Want ‘t was jubilee. Een houten dan toch. Jep, vijf jaar geleden (en twee dagen) trouwden Seppe en karin in de echt. En ik was erbij. Als getuige!
Grote jongen die vreselijk veel vertrouwen krijgt van veel mensen. Uhu, ikke!

Nu, de twee kenden elkaar al een jaar of dertien en zijn dan uiteindelijk maar getrouwd. Wat precies de vonk heeft doen overspringen? Een stuk suikerbrood na een weekendje Ardennen… Dat het leven schoon is!

Ik was gisteren niet de enige die van fotograaf deed: ook het feestvarken zelf (niet Sofie) liep met een kodaksken rond.

Ik heb ook een aantal foto’s met één van zijn lenzen mogen trekken: 85 f1.8. Smikkelen en smullen. Zoals Seppe gisteren wist te zeggen: “lyrisch onscherpe foto’s kunt ge daar mee maken.” ‘t Zal nog niet zijn.

Onze tante Karin (het derde feestvarken in de rij) is tegenwoordig echt verslaafd aan hoeden. Als ze kan zet ze een nieuw model op. Hoe groter hoe beter, hoe zotter hoe hoeder!

‘t Zal niet lang meer duren voor ik haar tante Fabiola noem…

Vandaag tuinfeest in Mopertingen. Far from Meer, dat wel.
Maar goed weer en al! Ze hebben de zon netjes laten opstaan voor vandaag, dus dat zit al beestig goed in elkaar. Van beetsig gesproken: ‘t is iets met een varken aan een spit dat dat daar gaat zijn. Nog nooit gegeten, maar ik kan me er wel wat bij voorstellen: Asterix en Obelix en die laatste prentje met Assurancetourix vastgebonden en gekneveld en tafels vol van het vet druipende evers. Heerlijk!

Ter ere van wat? Van een houten huwelijk. 5 jaar geleden trouwden Karin en Seppe in de echt en sindsdien zijn er ook nog eens twee kinderkens bijgekomen (Anna en marie). En als feestjesgevers doen ze hun naam wederom alle eer aan. Ik denk dat zowat iedereen is uitgenodigd die we kennen (en vooral: die zij kennen) en ook ik dus.

Dadelijk de Ford Feest (vuile Ford Feest) starten en knallen maar: 133km. Met een tussenstop in Antwerpen om een fototas te passen. Want dat het nodig is. Denk ik.