Impressies van Wann.es

Wij hopen.
Met z’n drieeën.
Bidden en smeken.
Op onze blote kniëen voor de ImmoGod.

Want we moeten ons droomhuizeken echt waar te pakken zien te krijgen!
Groot, licht, groot, netjes, groot en niet te duur…
Had ik al aangehaald dat het nogal ruim is?

De Living

De eerste helft van de keuken

Een slaapkamer

Nog één

En om af te sluiten: Den Hof!
How baas!
Echt een hofke uit duizend: geen gazon om af te doen, geen planten om te snoeien, maar wél plaats om te BBQ’en!

Wanneer er een feestje is?
Ergens als de zon schijnt en de pintjes fris zijn!

 

 

 

Heerlijk!
Zon!
Terras!
Buiten eten!
Zomer!

En morgen: picknick met de kindjes van’t werk!
Mijn frigoboxken (met ellentrik voor in de voiture) staat al heerlijk te snorren…

Summer’s hot, summer’s cool!

Nu ik bijna een jaar opgezadeld zit met een tweedehandse D70 (nog steeds heerlijk gerief!), wordt het tijd dat ik er eens een “zakske” voor koop.
We gaan binnenkort (drie weken of iets) een weekendje kamperen in de Ardeense bossen en dan, dan moet het ding ook mee. Maar België kennende, zal een plensbui ons ook dan niet gespaard blijven.

Daarom ben ik dus op zoek naar een deftig “zakske” dat dan ook maar meteen waterdicht of benaderend waterdicht is. En dat praktischer is dan een rugzak (want die heb ik dan al om). Een “holster” lijkt me ruim OK. Eventueel met zo’n belachelijke doch noodzakelijke all wheater cap.

Iemand experiences met zo’n holster?
Want ik kan me voorstellen dat het voor de rest van de wereld wel heel duidelijk is waarmee je op dat moment rondloopt: een superslimkodakske van dun Aldi zal’t wel ni zijn zekers?!

2 mei.
Eén dag na de ophokplicht en ik heb het al weer vlaggen: zoveel kiekens op de weg!

Vandaag familiefeestje.
Niet zomaar een familiefeest: Staf Vos werd gevierd! De brave man wordt morgen 85 jaar!
Reden voor een feest me dunkt!
(geen foto’s wegens geheel en al geen goesting mijnentwege)

De situatie van dit familiefeest is niet wat men als eenvoudig zou kunnen bestempelen.
Vooral de familiesamenstelling dan.
Maar laat ik u dat vooral niet onthouden!

Er waren eens twee families.
Familie Vos en familie De Loore.
Schoon, doch zonder volledig stamhoofdskoppel: de familie Vos had haar Moeder-Overste reeds ten hemel gebeden, de familie De Loore stelde het sinds (helaas) vele jaren (twintig als ik me niet vergis) zonder Oer-Vader.
De CEO’s van beide gezinnen (tot kleinkinderen toe!) hadden het aangename geluk dat ze elkaar al vele jaren kenden. Pret en verdriet: ze hadden het al samen gedeeld.

Op een schone dag ergens in een klein verleden, vonden Zefa Raeymaekers – De Loore en Staf Vos elkaar in een kerk in het Antwerpse. Twee schone ringen van goud en witgoud verbonden hen in de echt! Een groots feest dat een begin was van een nieuw samengesteld gezin!
En wat voor een gezin. Zang en dans en woorden en speeches en fotografia: al te gaar vandaag.

Gezellig, zo’n feest voor een aangetrouwde opa. Met langs mijn zijde drie van mijn halfbroers, mijn Chinese adoptiezus, mijn stiefmoeder, mijn vader, mijn nonkels en tantes en een heleboel Vossen van wie ik slechts enkelen van naam ken!

Heerlijk!

Jeroen ziet het allemaal niet meer zitten. Een leven zonder partner is niet hèt Mekka van geluk. Een goede job, veel vrienden, goedgevulde vrijetijdsbesteding, een gezellige relatie, een eigen huis en veel geld én tijd om dat geld uit te geven: dàt is het ideale!

Nah. Ook dat heeft zijn scherpe kantjes.

• een goede job in het Leuvense: dagelijks 200km’s in een gemiddelde tijdspanne van 3u (met uitschieters van een uur of vier à vijf)
• dezelfde fijne job die met reistijd iets van een 12 à 13 uur van de schamele dagelijkse vierentwintig afsnoept.
• veel vrienden uit verschillende hoeken van het land, uit verschillende categoriëen. Deze vrienden willen allemaal wel eens gaan eten, iets gaan drinken, samen eens goed lachen en zeveren.
  schoon zenne, maar de laatste twee maanden heb ik zo ongeveer gemiddeld twee keer per week op restaurant gezeten, een dag of drie enkele uren in een rokerige (doch gezellige) kroeg doorgebracht en een avondje of twee ergens bij iemand thuis.
• goedgevulde vrijetijdsbesteding: Chiro vreet elke week minstens tien uur van mijn beperkte “vrije tijd”. Soms is dat zelfs nog een pak meer (feestweekenden, kampvoorbereidingsweekend).
  Dan hebben we ook nog de voetbal met zijn wekelijks karater ten zaterdagnamiddag. Met een zeer belangrijke “derde helft” natuurlijk (die ik dit seizoen helaas meermaals heb moeten laten vallen).
  Ook het webloggen en vooral het lezen van die krengen is een avondlijke bezigheid (staat weblogs lezen nu al gelijk aan boeken lezen?!) waar ik me ook stevig in kan verlaten. In dat laatste zou ik zelfs nog wat meer tijd willen steken (met een echt weblogsysteem voor mezelf en niet zo’n wannabee-blogspot ding).
• een gezellige relatie: dit is wel iets cools. Maar net als coke: super tricky! Je kan je handen (laten we het proper houden) er serieus aan verbranden. Want stel dat alle bovengenoemde puntjes ook opgaan voor de andere kant van de relatie. Qua urenbesteding dan, de inhoud is vrijelijk te kiezen.
  Dan concentreert de relatie zich dus op enkele uren van de dag (of van de week/weekend, mits niet geheel en al samenwonend zijnde). Een concentratie die enkel mogelijk is dankzij goed plannen en agendamatige afstemming. Niet zo evident voor iemand (laat staan twee iemenden) die lak hebben aan agenda. Of, zoals ikzelve, agendadeling. Ik zal niet gemakkelijk mijn agenda overschrijven (jawel, papieren agendas’ por favor) op een voor iedereen zichtbaar medium. En zo ook voor de wederhelft van mijn relatie.
  De Madame in kwestie heeft het bovendien zo enorm druk met eindwerken, eindjury’s en het eidne der tijden, dat ik er maar al te vaak naast kom te staan.
  Ook wel (eerlijk is eerlijk) door mijn overvolle “vrije tijd”.
• een eigen huis: binnenkort een appartement huren in de schone binnenstad. Met twee medebewoners. Twee mannen. Drie mannen onder één dak dus.
  Nee, niet met de Madame (die er wel menig uur zal slijten, onthou mijn woorden!) maar met “maten”. KWestie van de Madame rustig naar school en desgevallend het buitenland te laten gaan.
• veel geld én de tijd om dat geld uit te geven: Sinds ik in november2005 van de studerende tot de werkende klasse ben bevorderd (what’s in a name) kan ik mezelf wel tot de geldbezitters rekenen. Geen miljonair, maar ook geen landloper. Er is dus wel degelijk geld om uit tegeven. In vergelijking met mijn studententijd zelfs énorm véél geld.
  Tijd is echter iets anders. Vele restaurant en cafébezoeken zorgden tot nog toe een zeer groffe hap uit het budget en ook de “derde helft” stond wekelijks garant voor een financiële aderlating. Af en toe eens een weekendje weg (en dus per definitie op hotel) kon ook rekenen op een dikke duit in het spreekwoordelijke zakje.

Klinkt redelijk positief me dunkt: economie én de HoReCa worden mede rechtgehouden door mezelf. Maar is de “vrije tijd” die daar gespendeerd wordt wel zo kwaliteitsvol? Wordt die tijd wel evenredig verdeeld? Wordt er met andere woorden een deftige verhouding gezocht tussen relatie, vrienden en hobby? Ik denk van niet. Want als ik alles een gewicht van belangrijkheid zou meegeven, zou ik tot andere verhoudingen komen. Dan zou mijn “vrije tijd” er geheel en al anders uit komen te zien.
Mijn insziens is een degelijke planning (calendar matching) een stap in de goede richting. Misschien. Want dan komt er nog een factor van afstand en reisduur bij. En van kosten. En van “emotionele druk”.

Versta me niet verkeerd: ik bén gelukkig in hoe mijn situatie nu is. Maar dat sluit niet uit dat er verdorie nog veel verbeterd kan worden. En met veel bedoel ik écht véél.
Dus Jeroen: bezint eer ge begint, doch met mate…

De creativiteitstest van Vacature gedaan. En hoewel ik e ervan bewust ben dat deze score niet echt volledig objectief is, gaat me hier en daar toch een lichtje branden. En dat ik dat lichtje maar eens moet uitvergroten tot een halogeenspot van 1200W.

 Je score op de creativiteitsindex geeft weer of je graag creatief bezig bent

Je behaalde een hoge score op de creativiteitsindex. Brainstorming- en improvisatiesessies, conceptualisatiefasen in projecten, strategische herdefiniëringen en dergelijke meer zijn je lievelingsterrein. Je bent waarschijnlijk minder geschikt voor repititief werk dat volharding vereist. Wellicht hou je van een ondernemende werkomgeving, waarin je de speelruimte hebt om bestaande patronen te doorbreken. Je wordt door je collega’s geprezen voor je talent om snel alternatieve oplossingen en opportuniteiten te creëren. Creatievelingen zijn echter niet altijd de meest georganiseerde medewerkers, dus let op dat je ideeën haalbaar en realiseerbaar blijven.

Cool!

Sinds ik in The Idea Machine aan het lezen ben, groeien er als was het organisch, ideeën in mijn hoofd. En echt goede dingen. Denk ik.
De hele dag gonst het in mijn hoofd, de hele dag ontdek ik nieuwe dingen waarmee ik me wil bezighouden. A constant stream of serious and raw thoughts…

Probleem: te weinig flexibele manieren om alles neer te schrijven. Enkel de pc in de woonkamer (en de meeste ideeën ontstaan nu net niet daar) of kladschriftjes. Maar kladschriftjes zijn dan ook weer zo non-digitaal wat het opslaan, aanpassen en delen dan weer wat moeilijker maakt.

Zou er een oplossing zitten in de aanschaf van een laptop? Of een PDA? En wat voor iets dan? Want ik ken er “nul de botten” van. Wie doet (ietsjes) beter?

Wat een man leren kan:

• Wok à volonté is ongelooflijk plezant en goed. Wel vettig, afhaal-chinees-achtig en super gewesteriseerd. Maar plezant.
• Tepanyaki is eten dat wordt klaargemaakt op een enoorme bakplaat. En dat eten is dan ook heel lekker en minder vettig dan de bovengenoemde wok.
• Joggen is verdorie vermoeiend. Tegen de wind in en al nog meer.
• Om veel volk te hebben om een honkbaltornooi te gaan winnen moet er veel rondgebeld worden
• Nieuwe lenzen zijn het beste wat er is
• Relaties kunnen na zes jaar en 22 dagen nogal eens voor spanningen zorgen
• De zon schijnt harder in de bochten (waar het dan meestal ook wel harder regent)
• Zeveren en lullen kan i als geen ander!

En dat allemaal op een zaterdag in april!

Men kan zeggen wat men wil van de Noorderkempen, dat ze kunnen feesten staat als een paal boven het water. Ook gisteren in Leuven.
De VZW Iedereen Tevree organiseerde een Noordkempischfeest met Simon Standaard, The Money en Jiving Sister Fanny.

Plezant en al en dansen en grote glazen bier en veel schoon vrouwen (hoewel sommigen nog “zo groen als snot” waren) en plezier en al. En ik was er bij! Volledig uit d’n haak!
Dat hebben ze op’t werk vandaag ook wel gemerkt: pas tegen den elven binnendruppelen, ogen nog op half zeven en net iets meer onnozeliteiten dan anders in mijn broekzak.

En om 18u volgde mijn verdict: feestjes door de week zijn niet zo goed voor het lijf. Zeker geen feestje tot vier uur met net dat ietsje teveel drank…

Dat niet iedereen op dezelfde manier omgaat met communicatie en media: het weze duidelijk!
Zo ook net weer.

Gisteren negatief geantwoord op de vraag om mee te gaan lopen (feestje en al) en de suggestie gedaan om vandaag iets sportief te doen. Voorstel: 20u.
Geen bericht is affirmatief bericht, dus in lycra-paksken gewrongen en sportschoeisel aangemeten.
Voor de zekerheid (gelukkig) maar een bevestigings smsmsms gedrukt en dan een “sorry, vergeten iets terug te sturen”.

Daar neem ik geen genoegen mee!
Volgende keer loop ik u d’eraf!
Gotverdomme nog aan toe.

En nu: lopen!

Gedimme.
Na vorige vrijdag heb ik een aantal weblogs aan mijn feedreader toegevoegd.
Nieuwe mensen, mensen die ik al kende maar had afgezet (‘xcussie) en mensen die me vooralsnog onbekend zijn.
Zo wilde ik mevrouw Klaproos ook toevoegen.

Ik keek wat rond op haar weblog maar vond nergens een linksken klein naar een rssfeedtje fijn… Ik vroeg of ze mij wat kon helpen (door te zeggen waar het ding staat, door de link door te mailen,…) Maar zij moest me tot mijn (niet al te gehele stomme) verbazing het antwoord schuldig blijven…

Daarom: is er iemand die weet hoe je een feedreader skyblog-rss’jes voert?

Hij steekt me verdorie voorbij!
Bij google dan toch…
En toch: als mensen me zoeken en ze kennen enkel m’n voornaam: goe bezig dan!
Bij de eerste tien van circa 42.500 pagina’s (in’t engels!).
Proper, toch?

Al bij al was het een fijne namiddag.
Samen met de Jelle wat door Brussel “dalken” met het fototoestel in de hand.
Een lange en vermoeiende namiddag wel: 11u opgetsaan, eten en wassen en met de auto naar Berchem. Voiture aan de kant gezet en een speciaal kaartje gekocht.

Trein naar Brussel (stampvol, jawel) en vanaf dan de massa maar gevolgd. Op elke straathoek stond een hoopje smurfen (ook hier en daar een “Schtroumf”, we zaten in Brussel, hein) om iedereen op het rechte pad te houden. Dat was niet zo’n probleem, want kuddedieren als we zijn, liepen we allemaal juist.

Een uurtje wachten in de Pachecolaan om dan, na herhaaldelijk applaus voor de ouders en de vrienden van Joe, te vertrekken. Veel volk dat er allemaal om dezelfde reden was. (hoewel de vrt daar toch een onderscheid in wil maken)

Er moest echter ook gewerkt worden. De mensen van de verschillende media renden van hot naar heir om een duidelijk beeld te schetsen van wat er gaande was. Op elke hoek stond er een camera, overal vlogen samsons-met-een-stok-in-hun-hol over de hoofden voor goede geluidsopnamen.
Zo ook op het einde. Pa van Holsbeeck deed zijn laatste zegje voor de camera’s en wij kwamen aan toen het daar gedaan was. Net te laat dus.
Of net op tijd: want wij liepen we daar tegen het lijf?

De Glenn!
De brave jongen  moest voor school (journalistiek, Plantijn) een nieuwsitempje schieten. Op zondag jawel. Morgen dus maar uitslapen (de slampamper!) zij de man. Tsss.
Ze hadden hier trouwens net een supergelukje: hun tape was net op toen het hele schouwspel net gedaan was!
Hoerenchance.

Een stille mars.
Het was een, min of meer, stille mars.
Sereen en gelaten zoals de ouders van Joe van Holsbeeck het wilden.
Nu ja, gelaten. Af en toe een warm applaus voor de ouders en zijn vrienden.
Al bij al was het zelfs gezellig te noemen: goed weer, veel volk, waterzakjes van de civiele bescherming. De mensen die er waren (80.000 of daaromtrent) waren blij dat ze er waren. Elk een druppel op de hete plaat die geweld heet. Een plaat die enkel maar heter wordt als we allemaal apathisch blijven voor alles wat er rondom ons gebeurt.

Volgens sommige criticasters haalt een mars van dit formaat niets uit. Is het een leuk uitje om onze zieltjes te wassen en om een beetje “well done” over te komen bij de vrienden.
Wel, dat zou kunnen. Het kan gemakkelijk dat er na vandaag evenveel zinloze geweldplegingen blijven zijn. Of dat het juist stijgt. Dat kan.

Maar evengoed kan het niet! Het is perfect mogelijk dat er na vandaag wél veranderingen plaatsvinden. Dat de mp3-slachters wel gevat worden. Dat er vanaf heden met een gerust hart, iPod en D70 de metro genomen kan worden. Dat kan ook.

Wat er precies zal gebeuren, weet niemand. Er is niemand die zoiets kan voorspellen. En net daarom moeten we met z’n allen een signaal geven. Een stop-signaal. Dat het gedaan moet zijn. Dat er eens moet nagedacht worden over hoe we samen afbreuk doen aan een schone en gezellige maatschappij.

Daarom moeten we op straat komen.
Want het is gotverdomme wel heel gemakkelijk om te roepen dat het toch niets zal uithalen om daarna met een plof neer te zijgen op een zonovergoten terrasje met een koude Duvel voor de neus. Want dat, dat heeft natuurlijk wel zin.