Vandaag eventjes streng op de vingers getikt door Lies Rahm.
Zij wees me erop dat het Rahm was in plaats van Raem…
Ik had mezelf een half jaartje geleden blijkbaar vergist toen ik haar de kracht van Google wou demonstreren. Zoiets als Coveliers en zij geslacht.
Eén van de dagen komt er dus een nieuwe demo.
Met Rahm. Want die wordt ook niet echt gesmaakt door google. Een beetje juice kan wonderen doen. Maarreuhm, waarom ook haar wrekgever haar naam verkeerd in google laat drijven is me een raadsel…

Zo voelde ik me zaterdgavond rond 19:00u. Compleet kapot, voeten afgestorven tot aan de enkel, pezen overbelast en beginnend aan een ontsteking, ietwat draaierig en ook gewoon doodop.
Om 19:14u, toen ik aan mijn laatste 500m begon, nam een ander gevoel het over: euforie, blijdschap, trots! Vleugels groeiden uit mijn bleinen, het kopke kwam recht en het applaus werd in ontvangst genomen!
Dank jullie wel, mensne van Bornem, voor zulk een fijn ontvangst!

Want het was zwaar.
De eerste 39km, tot aan brouwerij Moortgat (alwaar den Duvel Rijpt), vielen goed mee. Niettegenstaande dat er toen ook al lichamelijke ongemakken vastgesteld werden, zat de moraal nog altijd goed. Helaas zo slim geweest niet van de ontelbaar goudblonde bekers te proeven en de Duvel voor één keer niet zijn goesting te geven.
Stevig verdergestapt tot aan de Palm waar er (om half 8 ‘s morgens) een bord pasta en kip te wachten stond. Hier zaten we op 52km en werd elke stap al wat moeilijker (voor mij toch, Bart had er allemaal niet zo’n moeite mee, zo leek het).

Vanaf kilometer 65 tot kilometer 90 hing mijn hoofd ongeveer tussen mijn knieën. Moraal zwaar onder nul, pijn in elk been en elke voet, dorst, moe. En vooral hét moe. Voor mij hoefde het niet meer, ik wou allang stoppen. Dacht ik.
Want om te stoppen moest je eerst bij een controlepost geraken en daar onder een bordje “Opgevers naar Bornam” doorlopen.
Sorry, maar ik wil niet dat ze mij een opgever noemen eh!

Dus dan maar wat voort zekers?
De laatste tien kilometer besloot Bart te lopen. De jongen heeft er verdorie nog een schone tijd van kunnen maken!
Ik heb de laatste tien rustig op’t gemakske gedaan (wegens niet anders te kunnen) en kwam wat later aan.

Aangekomen en naar’t Rode Kruis voor een blarenonderzoek en wat massage. De brave EHBO’er heeft er zo ongeveer anderhalf uur zijn handen vol mee gehad: een blein of zeven en een dijk van een stijve kuit. Gisteren bleek dan (bij een tweede massage) dat de pezen waarschijlijk een ietwat ontstoken zouden zijn. Vandaag nog steeds pijn, maar minder.

Of ik het volgend jaar weer doe?
Geen idee.
Misschien wel. Maar momenteel doet alles nog te pijn om dat weer te doen.
En ze zeggen wel dat de pijn overgaat en de overwinning blijft natuurlijk.

Trots?
Jazeker!

En hopla!
Tinternet is al een tijdje klaar, maar nu is ook de computer in de koekestad up and running!
Nu van de week het mini netwerkske nog ineenflansen, de stereo aan het geheel knallen en KLEIR ZOW!

Morgen de Dodentocht eens proberen.
Of ik er klaar voor ben? Als’k morgen er ni klaar voor ben, dan nooit ni.
Of ik het haal? Dat hangt af van vanalles: weer, karakter, fysische ongemakken en gezelschap.

En anders hebben we tenminste geprobeerd eh.

Het is gedaan.
Met vanalles tegelijk.

• Kamp eindigde in schoonheid. Fijne laatste avond die tot het ochtendgloren duurde.
• Schoon weer werd vervangen door miezerige buien van melancholische regendruppels.
• Schoon leven werd vervangen door knoeften knoeften knoeften.
• Een eens werkende PC werd vervangen door een zoemend krel. Zelfs het opstart “tuutje” doet ‘ie niet meer. Snif.
  Naar’t schijnt alleen de voeding, maar mogelijkheden legio: RAM, bios, moederbord, harde schijf,… Vanavond wordt er naar gekeken door de computerdotor himself.
• Thuiswonen is sinds gisteren “samenwonen oep een appartement in’t Stad”. Ik ben er nog maar een paar uur geweest sindsdien, maar ‘t was er al wel plezant!

En ja hoor, morgenavond wederom weekend en dus verder verhuizen…

Had ik al gezegd dat ik weinig tijd heb voor leuke dingen?

De camion zit vol, de banden zijn opgepompt en de Isostar staat koel te worden…

Ik ben er als het ware klaar voor!
Tien dagen otte sfeer met spelletjes en onnozeliteiten en al: K-A-M-P!

tot in augustus!

Van 21 juli tot 31 juli.
Zon en tenten en worst en bergen ajuin…

Brieven zijn altijd welkom:

Chirojongens Meer
Wannes De Loore
Vorststraat 130
3271 Okselhaar – Zichem

Jajaja, Okselhaar….

Sebiet de matras gaan halen.
Huge and comfy!
180*220…
Of zou dat wat overdreven zijn?

Van de week om half twaalf plots een smsmsms van een vriendin/klasgenoot/werkgroepbuddy van het vorige schooljaar. Of alles nog wel goed was en wat er eigenlijk van mij geworden was.
Werken, studeren, lummelen of doodziek zijn waren de mogelijke antwoorden.
‘s Anderendaags in alle vroegte (kwart voor zes of iets daaromtrent (of daaromtrend?)) een smsmsms teruggefaxt en vandaag een mail in de e-postbus.

Zij werkt in de eventsector, volgt een avondopleiding grafische vormgeving en is goed bezig.
Ik slijt mijn dagen al zittend achter een pc (met ontelbare beperkingen!) of al zittend in de auto.
Of ik goed bezig ben laat ik in het midden, maar dat dit niet mijn droomleventje is weet ik maar al te goed.

Natuurlijk zal dit ooit wel eens veranderen, maar dit is gewoon een ruim comfortabele situatie: brood op de plank, voiture onder de poep, bijscholing in Office, e-mail en diplomatie én netwerking.
Door al de randactiviteiten van mijn leven (Chiro onder andere) is er niet echt tijd voor iets anders. Af en toe eist de Madam ook haar stukje (terecht) quality time op en de verschillende families willen ook hun part van de koek. Drukdrukdruk.

En dan bel ik met een kotgenootje (in de auto natuurlijk) en hoor dat ze doodziek is. Moe, totaal op, leeg. Na een slepende klierkoorts komt ze terug op het werk, midden in de solden, werkt een dag of vijf aan 200% en valt bijna voor dood neer…
Minstens twee maanden bed liggen, rusten en slapen.
En ze kan écht niet meer.
Naar de winkel: slapen.
Naar de fnac: slapen.
Ontbijten en douchen: slapen.
Films kijken: slapen.

En ik durf dan af en toe wel eens te bedenken dat ik soms moe ben…
Maar ik kan nog wel verder. Ik kan nog wel íéts doen.

…in een glas water!

Maandag matras gaan halen, matras niet aangekomen in de winkel.
Dinsdag kast gaan kopen, kastdeuren te groot voor klein draaitrapje.
Woensdag kastdeur gaan ruilen, bijna te kleine kastdeur meegegkregen. Nu geen…
Donderdag bed geleverd, bijna verkeerd geleverd (Nou, mijjn naaviegaatsie geeft dit adres aan: Groenplaats tegenover Klapdorp…)
Bed uiteindelijk wel geleverd.
Vrijdag matras binnegekomen, morgen halen.

Eind goed al goed?
Hopelijk, want mijn pc geeft steeds vaker op onvoorziene momenten de brui aan het werken. Een bij deze hitte niet zo normale freeze is niet je dat. Eens zal ik rust en tijd en geld vinden om alles te fixen, proper te maken en opnieuw te installeren.
Of niet. Want de Standaard prijst websoftware ruim hoog naar het zwerk…

Dan maar alles online zeker?

Feest omdat onze opa’s en opoe’s ooit de fransozen hebben buitengezwierd.
Guldensporenslag en bloedvergieten en al.
En daarom vieren wij feest.
En daarom mag ik morgen op’t werk niet binnen.
‘t Is proper dat.

Dus verhuizen we morgen (again) maar wat naar Antwerpen die schone Scheldestad.
En een kast kopen, want degene die er stond heb ik uit elkaar gedraaid en redelijk begaaid op de zolder gekeild.
Morgen dus.

En nu? Nu stqqt ;ijn toestenbord plots in qwerty,,, Kutco;puters8

Ik heb het gewoon enorm te druk gehad deze week. Echt overdreven druk.
Een uur of 10 werken per dag voor de boterhammen met choco, een uur of zes bezig zijn met de Chiro en ondertussen nog wat verhuizen.
Probeer dan maar eens wat te slapen…

Nu, werken is als het ware onoverkomelijk.
Er moet nu eenmaal geld zijn voor brood op de plank en bier in het glas;
Dat dat dan zo veel moet zijn op een dag ligt voor een groot stuk aan de afstand tussen thuis en werk. Een kilometertje of 100 in de vroegte en dezelfde weg ook nog eens terug: van een lange afstandsrelatie gesproken…

Gelukkig wordt het afstandseuvel in de vroege toekomst verlicht. De afstand Antwerpen Leuven is een pak gemakkelijker te overbruggen dan Meer-Leuven. Maar dus moet er nu verhuisd worden.
En er moet snel verhuisd worden, want binnen een dag of tien vertrekken we op kamp!

En voor dat kamp moesten er de voorbije week huisbezoeken gedaan worden. Bij alle kindjes (15-16 jaar oud) even langsgaan en geld ontvangen. Want een gratis kamp, kunnen zelfs wij niet beloven. Nu ja, voor honderd euro kan je niet gefopt zijn natuurlijk, maar toch.
En om de kost van het kamp in de portemonnee van de kindjes (van onze eigen groep dan) wat te drukken, hebben we een barbecueke gedaan.
Voor de vriendjes en vriendinnetjes en de mama’s en de papa’s en de rest van de buren.
185 inschrijvingen, 185 mensen die eten en drinken als echte bourgondiërs.
Het was heerlijk, maar nu is’t genoeg geweest.

Nu: slapen, rusten en boterhammen met choco eten gelijk ne grote!

Ik had het voorspeld!
De zomer is er en hij gaat niet meer weg!
30 graden en gaan, het is een luxe die niet voor iedereen is weggelegd. Eskimo’s zijn daar bijvoorbeeld niet zo content mee. (hoewel er uitzonderingen zijn natuurlijk)

Maar met de warmte stijgt ook het aantal extra professionele taakjes.
Verhuizen bijvoorbeeld.
En kamp voorbereiden.
En het thuisfront netjes opruimen en proper achterlaten.
En ondertussen ook nog een BBQ’ke organiseren om de kas van de kindjes te spekken.

Manmanman: 35 graden en rondlopen gelijk nen onnozele zot!
Yep, that’s us…

Gisteren goed feestje op Graspop.
Jammer van Axl Rose en zijn jazzke, want die stelden verdorie zwaar teleur.
Gelukkig hebben we er dan zelf nog maar verder een metaalfeest van gemaakt met de security…

En die vonden dat iets minder. Hehehe.

…is geslaagd !
Een propere, vers gestoomde en hygiënisch gediplomeerde Bachelor in de Interieur Vormgeving in huis! Wat een zalige opluchting toen haar foto op het metersgrote scherm verscheen!

Ja, op het scherm. Elke afstuderende student werd geportretteerd in een presentatie…

• Schoon? Nee. (die foto wel, offcourse)
• Praktisch? Nee. De slideshow was “automatisch”, dus de eerste foto was al weg voor de naam gelezen kon worden. Paper back up? Nah.
• Netjes? Nee. De onderscheidden dudes en dudettes mochten vooraan een boek afhalen: chaos alom!

Nee, structureel en constructief is niet echt de beste kant voor de school van de Madam. Toch zeker niet op haar departement. Communicatie die spaak loopt, regelingen die niet duidelijk zijn, docenten die elkaar tegenspreken (“is dat nu een clustervak of niet?” “Euhm, geen idee…”) en chaos overal. Van de presentatie tot de receptie tot de barbeque.

En neem het me niet kwalijk, maar da’s de schuld van al die arty-farty-we-are-the best-and-you-suck-big-time-klojo’s. Heel leuk allemaal om te doen wat je leuk vindt, maar als je gasten vraagt is een drum’n’bass-beatboxgroepje niet echt op z’n plaats. Om de eerder al genoemde presentatie op te luisteren.

Nee, van professionalisme hebben ze daar geen kaas gegeten.
Gelukkig dat de Madam haar diploma’ke in handen heeft.
Proficiat meisje!

Gisteren de Madam gaan halen van haar vliegvogel.
Werken tot een uur of halvervijve, eten bij de broers-van-me-met-een-chinese-zus en dan tegen tien ter zevene vertrekken.
140 km volgens de GPS, geen files, volle tank gehaald en fijn zonnetje.
Niets kon me tegenhouden. De weg in het eerste stuk gevonden zonder GPS (duh) en het laatste stuk ook. Richtingaanwijzers zijn ook in Wallonië aanwezig.

En de regen had zich ook net voorbij Brussel verstopt. In het Zoniënwoud dan nog. Striemende regen en geen GPS-verbinding meer. Maar wel: een volle tank en nog maar 70 kilometer te gaan!
Zonder al te grote brokken aangekomen aan de Chaussée des Fusillés (ja, schoon buurt daar naast het hol van de bende van Nijvel) met Charleroi Airport. Ook wel Brussels South genoemd. Omdat het ten zuiden van Brussel ligt. ‘t Zijn commercanten meneer, daar in de Walen.

Eventjes wachten en daar stond de Madam! Gepakt en gezakt, vriendinnen er rond, moe maar tevreden. Instappen, parking betalen, en terug naar de beschaving. Hoewel!

De ring in Brussel was een beetje versperd door wegenwerken (Wemmel en die kanten), dan verder over de R0 langs de oprit naar de E19 passeren (wegenwerken in de nacht, weetuwel) en door naar de E40-E314. Want een vriendin van de Madam moest nog naar huis. En ik, grootmoedigheid zelve, bracht haar dan maar. Naar Mol. En dan van Mol naar Minderhout.

Slapen en terug weg na amper vijf uur tegen de matras gelegen te hebben…
Ja hoor, ik voel me best nog wel lekker!

En die GPS? Die wees de weg als een reisduif in Civrain…