ubuntunized…

Eerst de kernel, dan de drivers.
En dan: Mounting root file system…
Duurt eventjes….

We zullen maar denken dat we goed bezig zijn zeker?

Volmondig ja!
Master en slave vergeten, ge moet het maar durven.
Elke pc bevat gewoon het betere SM-werk met een Master en een Slave.
Vaak ook nog met een Secondary Master en dito slaaf voor als de primaries het niet aankunnen.

Maar natuurlijk moeten die bij wissel van de wacht ook fysiek van rol veranderen.
Kwestie van duidelijk te zijn in de communicatie naar elkaar.
Dus sebiet de Jacks maar eens versteken.
Eerst installeren van Ubuntu, 6.06 LTS jazeker(!) en dan alles af, stekker eruit, schijven wisselen en terug opnieuw proberen.
En hopen en bidden en al.

Elke keer opnieuw is’t afwachten wat het gaat worden om op het einde te besluiten dat het eigenlijk wel eens tijd wordt voor een duidelijke cursus.
Of manual?
Of geld betalen aan de pro’s?
Nah.

Dat et proper is, disk boot faillure.
Stoppen, afstappen, wisselen en opnieuw!

Linuxbakdata is bijna allemaal overgepompt naar extra HD.
Windoos begint een echt microschoftbaksken te worden.
Creative Suite DVD heeft majar krassen en weigert dienst.
Schijven van de Linuxbak worden sebiet geformatteerd.

Nu nog een centrale schijf tussen de pc’s maken.
Weet er iemand hoe?!

Met Office 2003.
Dan volgen nog Creative Suite en Dreamweaver op de ene bak en Ubuntu (na format c:) op de andere.
Een drukke avond als het ware!

En dan alles nog tunen zoals het nu draait op de toekomstige Linuxdoos…

…moeten er back ups genomen worden van de foto’s en al!
Gisteren op het barbecuefeest foto’s genomen, iso extreem te hoog wegens weinig licht (en een flits is ruim hatelijk op zo’n feesten) en weinig goede foto’s.
Natuurlijk, de sfeer wordt afgebeeld, maar of er iemand is die daar om zou malen.

Nog veel te leren, denkt deze jongen dan.
Pff, nog zoveel te leren.
Kan ik überhaupt wel iets?!

Een mens kan zich al eens vergissen.
Gisteren vol goeie moed naar een feestje vertrokken met de Madam en haar huisgenoten.
Kledij casual, het zou een gezellige barbecue worden met de familie en later op de avond zouden er ook nog wat vrienden van de gastheer en zijn dame komen.

Aangekomen bleek het net iets meer dan een vleesbakkerij te zijn: in een zaaltje (oervlaams, achter een cafeetje) stonden lange dissen opgesteld met in het midden een buffettafel waarop tegen half zeven “wel wat voedsel verscheen”. Er werd buiten van net-niet-aangebrand vlees gedaan, dat werd binnen gehaald en mocht dan verorberd worden. Groentjes, aardappelsla, brood en saus. En ribbekes!

Enorm lekker allemaal, veel ook. Veel ribbekes ook. En extreem lekker!
Nu, er begon al wat te dagen bij mij.
Niet echt een gewoon familiefeestje, dat mocht wel duidelijk zijn.
Na het eten en het dessert kwam de ware toedracht.

Raf en Roosje zijn tien jaar samen en aangezien ze dat nog heel lang van plan zijn te blijven, wilden ze een feestje doen. Maar als je een bloeiende familie hebt, een sociaal leven van jeugdbewegingen en veel vrienden tout court, spreken we niet meer over een feestje, maar over een Feest. Driehonderd genodigden, openingsdans en vermenigvuldigen: het was gezellig!

Mezelf kostelijk geamusseerd, een collega leren kennen én gebobt.
D-o-l-l-e pret!

Dat dit een heerlijk weekend is, moet niet meer gezegd.
Alleen in de ouderlijke stulp en allemaal dingen doen die plezant zijn.
Gisteren vergadering met een stevige uitloop op café, daarna uitslapen en naar de winkel.
Nog wat was doen en het gras afrijden.
Dan barbecue en feestje met de Madamen haar familie.
Morgen uitslapen, Chiro en back to the City.

En ondertussen nog wat surfen, zeveren via MSN en Skype en nadenken over het leven.
Heerlijk gewoonweg…

Maar nu: strijken!
Een eerste ervaring…

Momenteel heb ik twee pc’s te mijner beschikking;
Een goede en een heel goede.
De goede bezig ik nu een jaar of vier bijna elke dag, de andere is nogal nieuw.
En nu sta ik voor een hartverscheurende keuze: welke wordt de daily one?

De oude getrouwe, met alle data en programma’s en instellingen die ik al jaren gewend ben?
Of kies ik resoluut de kaart van de verjonging? Van de snelheid en de performance?
Durf ik het aan om een nieuw maagdelijk systeem weer volledig te tunen naar mijn normen?
Wil ik echt weer alle misère op een hoop?
Alle zever met cdroms, installaties en passwords?
Moet ik mezelf echt weer door die taaie koek werken?

JA!

Ik moet vooruit en niet te lang blijven stilstaan.
Ik moet mezelf verplichten om nog eens bezig te zijn met orde en netheid in schijfstructuur en al.
Een propere pc met propere programma’s en vers gerief.
Zodat ik de andere bak eens netjes kan opkuisen.
En Ubuntu erop kan gooien en mezelf wat kan onderdompelen in de wondere wereld van Linus Torvals en zijn kernel.
Kwestie van de twee bakken aan een strakke performance te houden:

• Windhoos op een superbeest met twee processors, een videokaart van heb-ik-jou-daar en harde schijven met tig gigabytes eraan.
• Ubuntu op een deftige bak met iets van een 160gig aan opslagcapaciteit en een performance waar menig linuxserverbak (486, weet u wel) een stevige stap achterwaarts maakt.

Maar dat is een organisatie die tijd vraagt.
En vooral: een plan!

Wel, dat plan is in de maak, de organisatie ook en de tijd wordt lustig bij elkaar gescharreld…

En morgen?
Weekend!

Van zes tot half negen ja.
Ten dienste van de werkgever dan toch.
Altijd pleznat om u bij de omstaanders wat belangrijker te doen lijken dan dat ge zijt.
Want veel werken, da’s voor’t management eh. Of toch iets met een hoge titel en dito pree.

Dat laatste schijnt momenteel niet zo hoog te staan, wist mijn financiële manager te zeggen. Dat er anderen zijn van gelijk niveau, later begonnen, zeker niet beter die meer verdienen.
En niet zomaar wat meer eh.
Minstens honderd brute euro’s.
Reden te meer om me vandaag maar eens zwaar te laten gaan in de bieren en andere geestrijke dranken: pastis, LiebfrauMilch, Kaapse Pracht, Bornemse Trippel en als afsluiter een tequila zonneschijn. En dat ik er zo morgen nog een paar binnengiet voor ik begin te werken.

Want dat is de nieuwste sensatie voor een kerel van mijn, blijkbaar niet zo hoge, niveau: bezopen de werkvloer observeren. Zeker voor elf uur is dat goed te doen, dan “zit de prut nog wat in de weg”. Na de middag en na enkele soepjes is er meestal wel wat verbetering, ware het niet dat er in het restaurant wat bruin bier geschonken wordt. Ook tafelbier, maar ook echte stevige schuimende kragen. Een stuk of zes op een half uur, twee dagsoepen erdoor en we kunnen verder. Heerlijk.

En nu? Voetbal kijken. Op ons terras!
Vanaf morgen worden er foto’s gemaakt in Klapdorp.
Met zwarte vakjes voor de ogen en al.
In avant première: deze meneer woont hier ook…

Onze Lieve Vrouw Hemelvaart, het is een feestdag als een ander.
Alleen worden bij ons in de familie de mama’s echt eventjes in de bloemen gezet.
Lunchke bij de oma, gezellig wat babbelen over de familie en dan door naar moeke.
Fotoos bij Flickr.

Dat was me het avondje wel.
Steven komt langs voor een gezellige babbele en dito avondje met een blik bier of zes.
Zeveren en wat bijpraten, zappen, cd’s luisteren: tamme lamme apen bij elkaar als het ware.
Ten elven wordt het tijd voor wat actie dus ondernemen we wat. Lenzen in, preventieve sanitaire stop en klaar.

Steven ondertussen achter de pc gekropen met de chat zwaar open. In mijn naam weliswaar.
Hij heeft het geregeld kunnen krijgen dat we nu met de auto naar een of andere provinciegat rijden (Gent of iets?) om daar DameT op te halen. ‘t Arm schaap is een beetje in zak en as wegens te hard moeten blokken voor een onverdiende tweede zit (“want kwas kik er toch bekanst door zeker!”)

Fiësta voorgereden, afgereden en knallend langs de E17 met ACDC loeihard door de boxen. We zijn ons beiden nog van geen kwaad bewust. De smurfen zijn blijkbaar massaal uit het smurfendorp gespoeld want onderweg naar G komen we a) een flitser tegen (die een voorbijsnellende fransman fotografeert) en b) een alcoholcontrole.
Slik. Drie pintjes gedronken, goed geblazen. Geen erg. “En nog ne pretigge nacht eh meniejer!”

Zeker dat. G binnencruisen, kot zoeken, smske sturen en DameT staat in een mum van tijd buiten. Dat ze dat niet verwacht had dat wer er echt zouden staan (maar wel met slaapzak, verse kleren en volledig opgemaakt klaarstaan…) en dat ze morgen echt wel terug moest.
Fiësta voltanken, terugvliegen (wéér flitser, gelukkig geen alcoholcontrole), parkeren en de kroeg induiken.

Pilsen gelijk ne zot, dansen als een zeeman met een houten been (verdomde dodentocht) en volledig over de echtelijke schreef gaan met alles wat van het andere geslacht is.
DameT lijkt zich super te amuseren, Steven heb ik sinds drie uur niet meer gezien (volgens omstaanders met een zekere Monica weg) en tegen half vijf wordt het tijd om huiswaarts te zwalpen. Teveel gedronken, teveel gedanst en goed gelachen.
Elkaar ondersteunend een bed gevonden (MajorBed!) en vanochtend ook daar wakker geworden…

Over en weer naar G, DameT gedropt en nu alles op rijtje proberen te zetten.
Fuck maat, zo begaaid.

Eindelijk een beetje bekomen van de dodelijkste honderd.
Benen kunnen weer uit de voeten, darmflora floreert als nooit tevoren, kopke kan weer volledig rechtop.
Tijd om daar toch wat aan te doen!
Zo dadelijk arriveert Steven hier om de boel nog eens stevig op stelten te zetten.
Dolle pret, weest maar zeer gerust!

Met een trivialleke, een wauweltje of een pintje: alle kanten kan het uit.
Sebiet nog eens een telefoneerpoging doen naar de Madam. Die zit momenteel voorbij Poupehan een vakantiegevoel van jewelste te kweken.
Ik hoop van harte dat ze het schoon weer allemaal in haar sakkosj heeft gestoken, want hier is’t allemaal weg…

En dan is er nog die nieuwe Dame.
Leren kennen op kamp (of erna, ‘t zal altijd een raadsel blijven) maar u hoort er ongetwijfeld nog wel van.
Dame T. Faction comes to you!