Do the Bartman

Standard

Ik zat op de trein en ik wist eigenlijk niet waarom.
Ik was me bewust van wat het reisdoel was, Ajuinlei (wie verzint die namen?!) 1 te Gent.
Ik wist ook dat ik er Bart ging vinden.
De baas (één van de) van Netlash.

Netlash is een bedrijf dat websites maakt.
Zij denken erover na, designen wat, technieken hier en daar wat haken en ogen bij elkaar en beleggen de boterham met een laagje perfectie.
Of daar streven ze in elk geval naar.

Maar eigenlijk interesseerde me dat niet zo heel erg.
Wie zit er achter dat bedrijf?
Waarom doet ie wat ie doet?
Hoe komt hij erbij zichzelf en zijn bedrijf zo te buzzen dat ongeveer iedereen (in het kleine Vlaamsche webwereldje) even opkijkt wanneer zijn naam valt?

Ik stapte dus van de tram (na de trein komt de tram) zonder plan.
Zonder voorbereide vragen, zonder meerwaarde.
En toch had ik er ergens zin in.
Ik zou ook niet goed weten wat te zeggen tegen Bruce Springsteen of Mark Knopfler.
You rock and I like it, zou zo ongeveer alles zijn wat ik er kan van zeggen.

De adoratiefase is nog niet aanwezig, maar een zekere bewondering zeker wel.
Iemand die een bedrijf uit de grond stampt vind ik altijd geweldig.
De mensen achter motionmill.com en Netwerk zijn mijn idolen, bijvoorbeeld.
Maar Bart is net iets anders.
Een beetje gek, maar dan berekend.

Ik heb vanavond in elk geval meer dan genoeg ideeën door mijn hoofd gekregen om minstens een halfjaar mee aan de slag te gaan.
Interessant, zo luisteren.

gedesoriënteerd

Standard

Zo werd ik zonet wakker.
Denken dat het nog maar een uur of zes is, wetende dat het al tegen de zevenen aanloopt.
Denken dat het mandag is, weten dat het al dinsdag is.
Afvragen waarom het al licht is om zes uur en denken dat het met het winteruur te maken heeft.

Het zijn net iets te veel vragen op een ochtend, echt.
Ik wil liefst van alles wakker worden en klaar zijn voor de dag.
Geen vragen, gewoon klaar.
Met een doel.
Ochtendstond en iets met goud.

Een hele tijd geleden lukte dat.
Waarom het nu niet gaat, geen idee.
Karakter, vrees ik.
Maar eens wat aan werken.
“Maar eens wat aan werken.”

Stom natuurlijk om te denken dat dat de oplossing gaat zijn.
Concreet jom!
Soms denk ik dat ik zot wordt.
Soms denk ik dat ik de pot op kan.
Soms moet ik ook echt de pot op wegens actieve darmflora en – fauna.

Nee, serieus, concrete werkpunten om de dag actief te beginnen.
Mensen die om zes uur al een halve dagtaak achter de rug hebben en daarvoor maar vijf uurtjes geslapen hebben: chapeau.
Dat wil ik ook.
Meer tijd in een dag.
Tijd stelen al het ware.

Ik ben benieuwd…

Twit it

Standard

Mijn leven wordt de laatste maanden doorwoven met enkele constanten.
Er zijn constanten die zich op de werkvloer bevinden en er zijn er persoonlijke.
Zo is er de dagelijkse stress over de soep en bel ik ‘s avonds met mijn lief. (ik ben nog niet oud en dus mag ik spreken over lief).

Maar er is er eentje die mijn dagen echt volledig omarmd.
Twitter.
En ik ben dan nog geeneens bezig met het halen van zo veel mogelijk tweets, toch date ik mijn status een keertje of tien op.
En ik denk dat ik dat ga doortrekken.

Momenteel worden deze statussen ook op acebook weergegeven dankzij de twitter app van facebook.
Ik heb geprobeerd om sweetcron in beweging te krijgen, maar er s iets mis met de databases bij asmallorange. Misschien toch maar eens overstappen naar iets anders.

Maar gisteren viel de plossing zowat uit de lucht: agregado wordpresstheme.
Het is een soort van lifestream ls swetcron, maar dan een beetje anders.
In een wordpresstheme gegoten als het ware.
Dat gecombineerd met een twitterplugin die alle tweets omzet naar posts en we zij er.

Helaas vreet het ding gheugen van de server en mag ik niet zoveel eten van de hosting…
Aaaargh!

(sorry mama voor de technische zever, ik beloof dat ik volgende wek nog eens iets echt kom te vertellen)