Sinds een week neem ik paddestoelen tot mij.
Ter reiniging ende zuiv’ring van lijf leden en vooral: darmen.
Volgens de baas helpt dat tegen allerlei, maar zeker ook tegen huiduitslag.
En huiduitslag, daar wil ik niets meer mee te maken hebben.
Volgens de dokter zit er niets anders op dan mijn kop ernaast te leggen en cortisone te smeren.
Maar daar krijg ik dan weer andere plekken van, in aangezicht en aan de binnenkant van de knieholten.
Dus: paddo’s!
Iemand ervaring mee?
Mijn collega Johan, dat is ne straffe.
Echt.
Die maakte bijvoorbeeld een applicatie om puzzels te maken.
De puzzelgenerator.
Nu, een puzzelmaker, dat is niet zo heel nieuw, wel?
Awel, deze wel: die kan ook puzzels publiceren.
Voor iedereen, voor heel het web.
Puzzels dus.
Nu ook hier te vinden.
Speciaal voor de mama en de oma en de opa en moemoe en vava.
En ook: omdat het kan!
Ik bedacht me vorige week tijdens het lesgeven plots dat ik ooit ook leerde over bestandsbeheer.
Ik probeerde me te herinneren waar ik het leerde en van wie.
En gisteren, tijdens een uurtje observatiestage, wist ik het weer: Addo Stuur.
Held!
Echt: de basics (die ik nog steeds gebruik) leerde ik in zijn boek Windows voor Kinderen.
Op Windows 3.11. 17 jaar geleden.
Gekregen van Sinterklaas, de hippe vogel.
Misschien de mama dat boek eens laten terugzoeken op zolder.
Na een lange dag een laatste sprint door het huishouden getrokken en tevreden terugblikkend op de dag zet ik mij bijna in de zetel voor The Butterfly Effect op TV.
Lange dag:
Sprint door het huishouden:
Tevreden terugblikkend:
Maarvooral: de eerste picnic van’t jaar aan het water op het Eilandje met de schoonste der Vlaamsche vrouwen en pasta van de beste soort van hààr hand!
Ondergaande zon, vrouw, pasta, het Eilandje: Romantiek zè moat!
Bangelijk!
Ook: what’s next?
Dat zou ik niet op Twitter zetten. Dat klinkt veel te hard
Misschien mijn lief toch ook maar eens tot Twitter verplichten.
Ik ben de laatste weken erg in de ban van het papierloos leven.
Ik werd, zoals nog wel een hoop mensen, geïnspireerd door Niko.
Het effectief papierloze bestaan (papier lozen dus) zal nog even op zich laten wachten. Het lijkt me iets waar ik toch even tijd voor moet kunnen nemen om een werkbaar pad te bedenken. Iets voor na de zomer of iets.
Maar ook: dank u wel Twitter om het online te houden:
Created by Cartridge Save, stockists of OfficeJet ink cartridges
Gisteren werf ik geconfronteerd met een dame die afgaf “op al die sukkels die alle vijf minuten hun Facebookstatus veranderen.”
‘t Was haat met een passie.
Terwijl ik mijn ware aard lichtjes verloochende door haar niet met de grond gelijk te maken, Twitterde ik snel.
Nah.
En op Facebook eh!
Ha!
#sukkel ?
Ik moet toegeven: hetis al een tijd geleden.
Ik was toen vol vuur en passie voor de Chiro en tegen het establishment. Er zijn zware woorden gevallen, ‘t was bijna ruzie zelfs.
Gelukkig toonden we (het establishment en de Chiro) onszelf toen op tv van onze schoonste kant.
En hoewel het onderwerp toen eerder beladen was (afbraak van lokalen doet altijd afbreuk aan de kwaliteit van het gesprek) vind ik de gemaakte reportage echt wel goed.
Afgezien van het blikkerige geluid.
Voor de duidelijkheid: de geïnterviewde in blauw hemd is ondergetekende, de man in het zwarte pak is de burgemeester.
Kwestie van geen vergissingen in uw hoofd te plaatsen.
Datum van de reportage: ergens eind 2005 🙂
Wij gaan naar zee.
Naar de haven in Blankenberge.
Een boot zoeken met een kapitein en daarna kiezen we het zeegat.
#arrrrrr!
Er moest vandaag een les voorbereid worden. Het is van moeten maar niet echt tegen een deadline. En geloof me, dan lukt het niet. Helemaal. Niet.
Het was dan ook te mooi weer om binnen te zitten. Ik was vandaag op het jaagpad langs de Schelde, op de Meir en daar rond. En ook een beetje binnen, achter een paar laptops. Tijdverschijtend.
Bah.
En dan komt alles goed, eh. Toch?
Die ochtend in onze wandelgang.
Ook: http://ishetalweekend.be/
Ik vertrok gisteren blijgemutst naar het werk.
Dinsdag moet u weten, is mijn favoriete werkdag, samen met donderdag, doch dit geheel ter zijde.
De deur lieten we open want er zou een man komen met een individuele watermeter. Die laatste moest door de eerste worden geïnstalleerd zodat we vanaf na de installatie geen water van de buren meer zouden moeten betalen.
Sommige van onze buren hebben namelijk, u gelooft het amper, een exotische tuin op het dak gemaakt.
En zo’n tuin, dat heeft dorst. 400l per dag, ik zweer het aa!
Nu, wij blij natuurlijk.
Waterrekening naar beneden, liquide middelen naar boven.
Altijd goed voor grootuitgevers als wij.
Wij dus alle twee naar ons respectievelijke werk.
So far, so good. Dinsdag, weet u wel.
Na een stevige dag (met stage in de namiddag) arbeiden, teen ik de trap op naar ons stekje.
Een eigen huis, een plek onder de zon.
De deur is nog van slot, exact zoals ze ‘s morgens werd achtergelaten en het voelt raar.
De keukendeur is dicht: goed gedaan waterman!
Even zoeken naar de watermeter levert al snel resultaat op.
Een gat in de keuken!
KLOOTZAK!
En niet mooi afgewerkt of recht gezaagd of iets.
Ah nee, een loodgieter is geen schrijnwerker.
Miljaar.
Onze keuken wordt plots een bouwwerf.
Was de keuken volgens de schatter weinig waard, dan is ze nu volledig afgeschreven.
De syndicus die alles regelde was vandaag, woensdag, doofstom.
Radiostilte.
Stilte voor de storm?
Hij zal een staartje krijgen, ‘t kulleke.
Met Sinterklaas kreeg ik van broer Sander (the brokeback brother) een Fietspomp in de schoot geworpen.
Een maand geleden kocht ik mezelf een fiets.
Ik ben blij dat het in die volgorde is, want de huidige situatie vereist het eerste om het tweede op te lossen.
Dank je wel Sander!
Na een eerste kennismaking met het onderwijs enkele weken geleden in het Klein Seminarie, wordt er deze week gestart met de volwassen versie. Gedurende enkele weken kunnen de mensen bij LBC me in levende lijven ervaren.
Ik ben eerlijk gezegd wel benieuwd: ander systeem, ander publiek. Andere uren ook. En vooral: andere locatie.
Waar ik de voorbije stage telkens naar Hoogstraten vloog voor de taak, fiets ik nu rustig tussen werk en stage. Middenin de stad en vlakbij huis en werk. Respectievelijk 3 en 15 minuten. Da’s anders dan 30 – 45 minuten gestresseerd autorijden met kans op file.
Ik heb dan ook goede verwachtingen de komende weken, ondanks de druk die het met zich zal meebrengen. Lesvoorbereidingen maken écht zichzelf niet.