Vandaag is er iemand van een (niet nader te noemen wegens geen voor de borststuiterij te willen ontketenen) politieke partij langsgeweest. Hij had mij in februari aan het werk gezien bij Ombudsman toen we problemen met onze lokalen hadden (die nog steeds niet zijn opgelost, maar dat is voor een andere keer) en dacht dat ik wel bij zijn partij zou passen. Want dat ze eigenlijk wel op zoek zijn naar jong bloed.
Natuurlijk strelen zo’n zaken het ego altijd wel een beetje. Als je gevraagd wordt voor het één of het ander, en als dat ene dan nog een fijn doel (de gemeenschap) voor ogen heeft nog iets meer, dan ben je een beetje trots op jezelf. Nu, ik denk er nog niet over om in de politiek te gaan. Of misschien onmiddellijk als El Presidente van Meer. Dat misschien nog net.

Waarom niet? Om verschillende redenen en wel de volgende als belangrijksten:

• Geen enkele politieke partij (hetzij liberaal, socialistisch, christelijk, communistisch, milieubewust dan wel rechts georiënteerd) sluit volledig aan bij mijn gedachtengoed. Ik breng mijn stem uit omdat ik voor democratie ben, ik maak een bewuste keuze (partijbladen lezen, info opsnorren her en der) zodat ik met een gerust hart mijn dingetje aanduid op het schermpje.
  Maar of ik daarom ook voor die partij zou willen met mijn foto langs de nationale wegen staan? Nee bedankt! (ik heb trouwens nog niet zo vaak voor dezelfde partij gekozen…)
• Als publieke figuur in ons dorp met de Chiro als grootste uithangbord kan ik het niet maken om een duidelijk uitgesproken politieke voorkeur naar buiten te brengen. Er zijn in een dorp als het onze (en zo zijn er tig andere overal te lande) altijd meer mensen tegen je voorkeur dan ervoor. En dat is iets dat ik in de komende jaren (lokalenproblematiek et al) kan missen als kiespijn. Want wat mensen ook mogen beweren van “ik kan de mens en de politicus volledig loskoppelen”, ik weet dat er zo maar heel weinig zijn. Want zelf kan ik dat ook maar heel af en toe.
• Politiek me wel interesseert, maar nu ook niet mijn hele verdere leven mag achtervolgen.
• Ik er verdorie ook geen tijd voor heb. En er ook geen tijd voor wil maken. Nah. En ja ik weet dat er niet veel tijd inkruipt en dat je zelf kiest hoeveel uren je er aan wil besteden. Maar dat hebben ze van andere dingen ook al eens gezegd…

En dus is mijn voorlopige antwoord: politiek, nee dank u!

Daarstraks naar huis gecard met de Fiësta. Tegen half zes en camions die elkaar voorbij steken: geen fijne combinatie. Volgens mij trouwens ook een illegale combinatie: tussen (ik meen mijn te herinneren) 16u en 19u of iets is dat schijnt verboden. Hollandse chauffeurs hebben blijkbaar andere regels, met hun muiltjes. Tsss.

MSN ligt er trouwens uit…

 

oxy·mo·ron (het ~, ~s)
1 stijlfiguur die een enge verbinding van twee tegenovergestelde begrippen bevat [bv.: een jeugdige grijsaard, het nut van het nutteloze]
(volgens Van Dale)

Tegengekomen bij het lezen op Stickyminds.com.

Vandaag voor de allereerste keer in mijn professionele loopbaan verkeerd gereden.
Een kruispunt op de Singel gemist, de Craeybekcxtunnel in en dan naar Reet. Totaal foute boel dus. Ongeveer een veertigtal minuutjes onderwege geweest om vanuit de Antwerpense binnenstad ter plaatse te geraken. Dju toch.

En toch is een GPS voor sissi’s! Nah.

Het is verdorie godgeklaagt. Voetbal is een feest. M’n oor ja. Verliezen met (en ja hoor, lachen is toegestaan) acht tegen nul. Een mens zou zich voor minder slecht durven voelen.
Gelukkig kwam ik toen hier uit. En dat ik die $1,096.53 graag nu direct in ontvangst wil nemen!

En die stijging! Heerlijk gevoel, dat dan weer wel.

Een aantal weken geleden nog eens wat opgeruimd op mijn kamer. En dat het nodig was.

Toen ik in juli mijn kot (*snif*) verliet, werd alles op een redelijk onprofessionele manier in dozen gekijld. En in het “kot” gezet. Alles wat tot voor 30 juni vier jaar lang mijn natuurlijke habitat bepaalde, werd op enkele dagen tijd weggestopt in een donker hoekje, achter allerlei rommel. Behalve de dingen die ik dacht nodig te hebben. Die werden op mijn bureau gezet. En daar stonden ze vorige maand nog…
De moeder des huizes was van oordeel dat mensen die 22 zijn eigenlijk wel het besef mogen hebben van orde en netheid op een beschaafdelijk niveau (ja hoor, met eau!).

Het leuke aan opruimen is dat je dan nog eens wat terugvindt. In mijn geval was het een boekenbon van De Standaard boekhandel. Vervaldatum: 11 december. Fjieuw. Net op tijd. En vandaag gaan verzilveren. Een geweldig gevoel, geld besteden aan redelijk nuttige dingen. Boeken dus.
Euhm, Wannes en boeken. Shit, foute combinatie. Echt waar.

Ik heb nooit een idee waar te kijken, waar te beginnen. Ik ben er ook niet mee bezig, met boeken en lezen. Echt niet. En ik weet wel dat het not done is om te zeggen dat je niet leest en dat boeken kopen niet je favoriete bezigheid dan wel grootst oorzaak van financiële escapades is. En ‘t is niet dat het me niet interesseert, maar ik kan er precies geen tijd voor vrij maken.
Het is een beetje als met films. Als ik naar een film kijk vind ik die goed of slecht. Acteurs spelen goed of doen hun job niet. Maar vraag me niet wie de stem van Puss in boots vertolkt in Shrek. I don’t give an apeshit.
Wie wat schrijft in dit kleine landje, laat staan de hele wereld, interesseert me ook maar matig. Ik kan bijvoorbeeld gweldig genieten van een goed boek (een bundel papier die ik persoonlijk goed vind dus) maar vraag me niet naar de naam van de kat van de zus van de auteur (m/v).

En ik wil wel een eigen bibliotheek bouwen in een kamertje, maar daar heb ik momenteel het geld niet voor. En de ruimte evenmin. Mensen die hun boeken en films netjes catalogeren, bespreken en “starren”: chapeau (jepjep, weeral eau!). Bruno maakt bijvoorbeeld van elke maand een overzichtje van de nieuwe aankopen van films en boeken. En van Michel weet ik dat hij van streepjescode doet met zijn boeken (of dat toch graag zou doen). Netjes, proper en dingen.

De boekenbon vinden was dus eigenlijk een gelukje met een geattacheerd probleempje: leuk, vijftig euro nuttig besteden. Maar besteden aan welke boeken? Wat koopt een man van 22 die niet al te veel weet heeft van boeken en literatuur in het algemeen? Licht opsteken op het web? Zou kunnen. Misschien had ik Bruno’s quotering kunnen volgen. Of iets. Maar dat heb ik niet gedaan. Ik ben naar de winkel gereden om boeken te kopen. Goed of slecht, dat is een persoonlijke kwestie.

Nah. Ik zie wel. Lezen in de file…
Of misschien de audio versie eens ergens opduikelen.
Zoals die van de Lord of the Rings. 2.5GB mp3-luisterplezier.

Gisteren was een rare dag.

Rond een uur of drie in de namiddag kreeg ik een mailtje van een zekere Tom Hendrickx. De brave kerel mag vandaag op gesprek (round two) bij mijn huidige werkgever. Hij wou wat info over het bedrijf in kwestie en zocht zich het apezuur op Google. Per toeval kwam hij op die manier op mijn weblog uit, bedacht zich geen moment en vuurde de prangende vragen e-mailgewijs af. Een snelle reactie van mezelf leverde een tweede mailtje van de heer Hendrickx op. Dat hij veel info over testen had gevonden op mijn weblog. Onder meer het Sigma (pdf, 166kb) verhaal van Jens Pas.

Ik was nog maar net met de benen onder tafel geschoven na wat in het milieu een “werkdag” genoemd wordt, toen mijn gsm rammelde. Niet zo gek, want na zessen gebeurt dat wel meer. Dat de oproeper (m/v) met een voor mijn toestel onbekend nummer belde, verontruste me wél enigszins. Nu, geen paniek en gewoon oppakken.
Het bleek een jongedame te zijn die begon met de melding: “ge kent me zeker niet.” Tja, weinig aan te doen dan zeker? En dat ze mee mocht doen met een examen van de stad Antwerpen voor communicatiedeskundige. En dat ze via een zoekmachine had ontdekt dat ik daar ook aan had meegedaan. En wat dat dan eigenlijk allemaal inhield. En ja hoor, ik wou haar maar wat graag te woord staan. De juffrouw dan ook maar wat tips en gelukwensen meegegeven, kwestie van de goedhartigheid die ik hier steeds ten berde breng *ahum* ook in de reële wereld toe te passen.

Moraal van het verhaal? 1 december was een speciale donderdag in 2005!

Nog enkele uurtjes wachten en de geweldige show van Turbonegro gaat van start!
En goesting en dingen, ik heb het allemaal.
En dat het er zal krioelen van Turbojugend… (which is nice!)

nu nog wat werken!

Easy like hell!
Maar wees voorzichtig…

Iedereen vraagt me erachter: mijn wishlist voor de nakende feestdagen (Sint&Piet, Kerstmis, Nieuwjaar, verjaardag, zomaar,…). Daarom een kleine lijst hieronder.

• Alcoholtests. Niet dat ik van plan ben om mezelf compleet lam te zuipen met kerst, oud-en-nieuw of eender welke receptie, maar wel wil ik (met mijn nieuwe auto) veilig de feestperiode doorkomen. En af en toe eens genieten van een glaasje bier of wijn. Of die dingen te betrouwen zijn weet natuurlijk niemand, maar een proefje op een sommetje heb ik er nu precies toch ook niet voor over.
• Rode sokken. Als ik elke dag in pak en das ga werken, wil ik mezelf toch een beetje onderscheiden van de rest met “warm red” sokken. Wablieft? Ja hoor, warm red is onze officiële kleur…
• Een nieuwe broeksriem. Liefst iets fancy met een hoog gadget gehalte. Wel voor in mijn kostuumbroek. Misschien zoiets met zonder gesp of iets.
• De cd van het Leugenpaleis, “het ergste uit het Leugenpaleis”. Maar die krijg ik alvan hanne heeft ze me beloofd. De schat.
• …

Nog vanalles, maar daar kan ik nu niet echt opkomen.
EN verder: werken!

En we zijn vertrokken!
Vanochtend om 09.18u aangekomen in Edegem bij Sogeti België. Een rondleiding door Benoit Raeymaekers en nu een beetje “bezighouden met een pc”. Gelukkig niet voor dummies…
Dadelijk contract tekenen, auto krijgen (clio, 206 of fiësta), eten, uitleg over alles en nog wat meer en dan misschien zelfs al een opdracht!
Of toch ergens in de loop van de week. Hoop ik.

En da we bezig zijn!

UPDATE 13.30u : een donkerkleurige (grijs, blauw,…) fiësta. Nu af halen, straks details. Wel mét radio cd-speler!
En echt werken pas vanaf januari waarschijnlijk… Helaas.

Nog een volle nacht slapen. Een nacht vol slaap hopelijk. Want dat ik zenuwachtigjes word, zo stilaan. Morgen is het immers dé grote dag voor het werk: Wannes begint!

En dat er dan een auto bij komt kijken! Wat voor een ras het zal zijn, weet niemand, maar dat is ook niet zo heel belangrijk voor mezelf. Van A naar B en weer terug (cfr. De Hobbit, als het ware).

Maar vandaag eerst nog wat feest bij Fons. Dé Fonz. Vader van Hanne. En feest zal het zijn. Met een sneeuwdrapwandeling en dingen. Mijn kodakje ligt reeds klaar! En dat niet iedereen van sneeuwdrap houdt, mag duidelijk zijn.

Vooreerst het goede nieuws. Nederland is eventjes genoeg geweest. Na twee weken en een dag hebben Wim (mijn collega) en ikzelve onze cursus tot tester netjes afgemaakt. We zijn als het ware Young Professionals in de IT. YoPo’s dus. Pipo’s, maar dan jong en professioneel. En dat we experts zijn!

Het is heerlijk om ergens te komen met de verzekering van een prof achter op de schouders: “jullie zijn nu geschikt om bij een klant te komen en iets deftigs te zeggen”. En we hebben er verdorie goesting in!

Maandag om half negen worden we bij Sogeti verwacht voor de juiste toedracht van onze opdracht, contract, loon en voiture. Spannend als het ware…

Maar nu het mindere nieuws over Holland. Dat het er slecht weer was gisteren! 802km file op de weg! Geweldig! Zoveel file kunnen we in België zelfs niet herbergen!
En dan de treinen! Twee reden er nog gisterenavond. TWee treinen in een miljoenen natie! En dan nog net op tijd om 19.24u een sprongetje gewaagd van perron zeven op de internationale trein van 18.04u om om 21.47u aan te komen in Antwerpen-Berchem…
Gelukkig konden we een eindje met Danny meerijden (Dank u Danny!) voor 40km of iets. En daar hebben we slechts een 2.5uur over gedaan…

En maandag werken als de grote mensen… !HipHoi!

Het Leugenpaleis stopt… Morgen nog een laatste keer en dan nooit meer.
Tot dat er nog eens achter gevraagd wordt waarschijnlijk. Hopelijk!

Om na morgen nog wa te genieten: hier en hier…