Elke keer als ik in Antwerpen kom (toch een keer of vier per week) mis ik de stad. Met een vleugje nostalgie denk ik dan terug aan de tijd van vorig jaar. Door de natgeregende straten dweilen zonder doel, kerstcadeautjes zoeken die ik toch nooit kon kopen (wat nu wel anders is, sinds ik grootverdiener ben!) en af en toe iets lekkers drinken in de één of andere kroeg.
Maar altijd, weer of geen weer, warm of koud, nat of droog, altijd was er mijn kot. Mijn plaatsje in die anonieme stad. Mijn eigen eilandje waar ik veilig was voor alle gevaren die de stad herbergt.
Het was er warm, droog, gezellig (niet altijd even netjes, maar wél gezellig) en er was ook meestal wel wat voedzaams te vinden. Gezond nee, lekker ja.

Maar vooral, het was mijn plaatsje. Mijn stukje privé, mijn eigen kamertje. De enige plaats ter wereld waar ik echt kon doen en laten wat ik wou. Daar had niemand iets in te ruttetutten. Mijn hok waarin ik in alle vrijheid en blijheid mijn gangen ging. Tot bepaalde grenzen natuurlijk: geen (over)last bezorgen aan anderen, op geen enkel vlak. Daarom probeerde ik de radio niet te hard te zetten, mijn wekker af te zetten (en niet op snooz!) en niet té veel scheten te laten. Dat lukte natuurlijk niet altijd, maar we (de medebewoners en ik dus) kwamen tot een redelijke consensus. Het was leefbaar voor iedereen. Fijn dus.

Maar dat eigen hokje mis ik nu. Sinds ik terug thuis woon (sinds goed en wel augustus 2005) heb ik eigenlijk niet zo heel veel aanpassingsproblemen gehad. Tot deze week. Eigenlijk tot vandaag. Vandaag wilde ik niet naar huis. Echt niet. Alles was goed om nog maar even in Antwerpen te blijven.
“Naturlijk wil je helpen met de afwas. En met opruimen. En ik breng je graag nog even weg.”
En dan komt het moment dat de laatste kilometers toch moeten aangevat worden. Niet dat het ver is (Antwerpen Meer is iets van een 25 minuten zonder file) maar het is gewoon nóg een afstandje erbij. Naar een gemeenschappelijke ruimte. Fijn en zo om mensen te zien (lieve en goede en fijne mensen en al) maar toch: geen plekje voor mezelf. Geen eigen kamer (nooit gehad, behalve op kot) geen eigen bureau of werkkamer,…:alles delen.

En dat is niet fijn. Echt niet plezant. En ja hoor, ik kan wel iets huren. Een studiootje of een appartement. Alleen? Nee, dat  heb ik op kot al gehad. Ik wil samen met andere mensen een huis delen. Ergens. Het kan me niet schelen waar. Ergens waar ik thuis ben als nu, maar waar ik óók een eigen kamer heb.

Iemand zin?

Kerstcadeautjes, het is elk jaar opnieuw een merde.

Ik moet er nog wat hebben, maar ik vind er pot-vol-snottepietjes geen tijd voor. Vandaag ging ik eens iets proberen te forceren, zijn alle winkels dicht om 18u! En om on-line iets te kopen is het ook te laat. Morgen poging twee.

En dan maar niet gaan voetballen. Ik moet trouwens nog wat theorietjes lezen ook tegen volgende week…

Vandaag van kerstborreling gedaan op’t werk. Goe gerief daar: lekkere broodjes, lekkere drankjes, fijne (kerst)cadeautjes. Alleen: Wannes was te moe. Na het mini-doorzak-feestje van gisteren slechts een uur of vier geslapen, vandaag tegen de vijven een klopke gekregen en daarnet om half acht van hetzelfde laken een pak (gesteld dat ik een pak zou willen maken van laken natuurlijk).

Snel (max 120) naar huis gereden in de feestbollide en nu naar bed.
Morgen een nieuwe dag, pakjes koopdag. Want kerst komt nu echt wel dichtbij…

Na een lange reis eindelijk van Luxemburg de beschaving weer ingerold gisterenavond tegen half 8 of iets. En dan maar dadelijk naar Steven’s kot gegaan om wat bij te babbelen. Eventjes wachten op een reactie van Olivier (de man van Lier, weet u wel) en de Kassa4 was (weer zoals vroeger, vorig jaar dus) the place to be.
Gezellig zoals we het gewoon waren van het vorige schooljaar en ook (ook zoals altijd) veel te kort. Maar ja, als een mens ‘s ochtends vroeg werken moet én eerst nog een half uurtje te bollen heeft voor hij in zijn sponde weet te duikelen, dan kan hij het natuurlijk niet zo lang rekken.
Nog eventjes langsgeweest bij Hanne, maar die was druksruksruk bezig met allerlei zaken die niet zo goed lukten. Stilletjes wegsluipen was dus de boodschap…

Ach, het was al bij al een fijne avond!

Dat ben ik.
Vannacht tegen een onzedig uur in mijn nest gekropen om er enkele uren later weer uit te rollen. Om tien uur was er een vergadering gepland, had ik om 01:00u of iets gehoord. En dat ik er bij moest zijn.

Niet het fijnste nieuws om te vernemen, zeker niet als er een uitslaapsessie op het programma stond. Om 10u dan maar gaan vergaderen. Over het kippenfestijn. En dat er ook iets van dessertbuffet zal zijn! Met chocomousse, tiramisu, cake en rijstpap.

Tegen half twee dan maar naar de Chiro getrokken om er te ontdekken dat er slchts één lid was opgedaagd. Jammer, maar begrijpelijk: examens voor de jongelui. Met z’n drieën dan het lokaal maar opgeruimd en warme chocomelk gedronken. Gezellig.
Daarna dan terug huiswaarts gekeerd tegen de vijven om een pistoleetje te verorberen. Lekker en dan een doucheke. En nu doodmoe.

Maar nog een handleiding van de Ikea zoeken op het internet…

Dat de Hollanders het niet begrepen hebben.
Freya Van Den Bossche gaat naar Nederland en maakt daar zo ongeveer alles uit voor kleinburgerlijk, truttig en wat nog meer. Ze haalt zich de toorn van half de Belgische én Nederlandse politiek over zich en verontschuldigt zich. “Wat ik heb gezegd was misschien verkeerd, ik heb er spijt van maar het is nu eenmaal gezegd.” Het zou wel heel gemakklijk zijn mocht ze er zo vanaf komen.

Nee, in België rijst de media dan torenhoog op haar achterste enkels om een vernietigende klap te geven aan al die omhooggevallen politici met La Freya als eerste. En waarom dan niet meteen nog wat beleidsmakers meesleuren?
Gazet Van Antwerpen vandaag bijvoorbeeld. De redactie van de “gazet van’t stad” is naar Valkenswaard getrokken. Jaja, Valkenswaard. Net over de grens, daar wonen ook “traditioneel grofgebekte Noorderburen”. Aan deze “Cheeseheads” liet Geert Op ‘t Einde foto’s zien van André Flahaut, Freya Van Den Bosche en Guy Verhofstadt. En of ze daar eens iets over kwijt wilden.

Nu ja, mooi initiatief natuurlijk, zo’n spontane recht op antwoord. Maar de Nederlanders hadden de mogelijkheden van hun macht niet echt door me dunkt. Flahaut als minister van frieten bestempelen is nu niet de grootste belediging die je kan maken. En dat Guy Verhofstadt de Belgische Balkenende is, maar dan de trendy versie, is zelfs een regelrecht compliment. De brave man straalt dezer dagen dan ook iets harder dan vroeger met zijn Gucci bril (Coveliers hierover:  ‘Wat baat een nieuwe bril als de uil niet zien wil?’ ).

Over onze lieve doch “groot bakkes” Freya gaat het dan van “Schoon vrouwke” en “ze laat blijkbaar ook graag wat zien. Kijk eens wat een laaghangende trui”. In de pers ging het schofferen iets verder. Het bij ons als platvloers te omschrijven: “lekker rondgeneukt in het Amsterdamse studentenmilieu” tot het eerder onzinnige en ronduit belachelijke citaat over Guy Verhofstadt: “Ik zou mijn chauffeur nooit vragen drie keer over kop te gaan om mijn regering te redden”.

Nee, dat laatste zou Balkenende waarschijnlijk nooit doen. Hij zou nog liever Hagrid Rubeus, Professor Alastor Dwaaloog of Professor Filius ter hulp roepen…

En ach, onze Freya.  Ze mag in haar rol van vice-president geen stoute dingen zeggen. ‘t Is toch een kapoentje eh! De linkse rebel. Oh ja, ik vind het als grensbewoner alleen maar fijn dat er binnenkort nog eens wat grensconflicten zullen zijn!

Technorati over La Freya

Dat was de week wel zeer tot heden. Werk en buiten het werk ook nog eens vanalles.
Het werk is hier niet van toepassing, extraprofessionele activiteiten daarentegen…

Zo was er woensdag het etentje met de mensjes (lees: vrouwen) van het kot in de Bervoetstraat. Na veel te lange tijd niets van elkaar gehoord te hebben (buiten wat msn of skype of sms) was er eindelijk een afspreek mogelijkheid: eten! Bea, Lien en Anneleen hadden spaghetti gemaakt met een heerlijke saus (garlick in tomatoes and more). Gasten van dienst waren Sara met zonder haar, Evelien met veel kunstigheden en Wannes. Op een later uur kwam Bob ook nog langs.
Van een blij weerzien gesproken! Gebabbeld en gezeverd zoals weleer met veel herinneringen en gelach. Helaas moest ik nog naar het verre Meer met de Feest in plaats van twee trappen hoger. Echt jammer en echt, eerlijk waar: ik mis dat kot verdoeme hard!

Donderdag was een Hanne avondje. Eventjes toch. Hanne ophalen op kot, materiaal in de Feest en Hanne laten rijden. Dat laatste was misschien niet de beste oplossing (voor mijn hartje dan toch) maar, zoals steeds, zijn we heerlijk aangekomen in Minderhout. En dan maar op tijd in mijn bed gekropen wegens om 05.45u al terug op.

Ach, bijna weekend met een zware quiz vanavond en morgen een gigantisch heftige strijd. In de gevangenis!

Wat zondag niet lukte, ging vandaag wonderwel: 6km in 26minuten! Te voet, wel te verstaan. Een heerlijk gevoel van sportieve vermoeidheid kwam over mij: als op wolken gleed ik over het asfalt en het beton. Kilometers malend naderde ik mijn point of no return: stoppen of breken. En gebroken dat ik heb! Heerlijk toch. Na twintig minuten eigenlijk niet meer verder kunnen en tóch nog een paar meter extra willen doen. En nog wat . Ahaa, als twintig lukt, kunnen dertig ook zeker. En misschien zelfs wel vijftig? Of nog een minuut?
En dan komt dat verlossende gedeelte: de tweede adem! Hopla!

Alleen zijn m’n achillespezen nu wel pijnlijk stijf. Of gescheurd. Pijn in elk geval. Reflexspray dan maar na het stortbad. Stortbad. Heerlijk woord.

Net als kakafonie trouwens. Of booty….

 @Michel: een hoofdanimator is iemand die geleerd heeft om met jongeren om te gaan. hij heeft dat dan geleerd door cursus te volgen (een weekend of twee drie weg met leeftijdsgenoten) en door stage te doen die hij zelf mag beoordelen… Je moet enkel de moeite doen om die weekendjes te laten betalen door de gemeente waar je woont (een mailtje sturen en een attest van deelname laten binnenbrengen is meestal wel voldoende). En ja, je kan ook iets doen met poppen… maar daar is het stukje interactiviteit dan weer wel wat minder.
(communicatie via trackback van comments…)

Gisteren eindlijk mijn brevet van Hoofdanimator ontvangen. na bijna een jaar wachten viel het langverwachte rode kaartje eindelijk in de brievenbus. Bloed zweet en tranen heeft dat ding gekost, veel subsidies zal het opleveren.
Nee, niet voor mezelf. Enkel voor “de gemeenschap”.
Jep, van een groot hart gesproken…

Net bij Hans Mestrum een stukje gelezen over de web2.0 software.
Maar dadelijk die kalender geprobeerd, wat events ingegeven en na drie dingen een error op mijn bord gekregen. Jammer, want ik wou eigenlijk wel zo’n kalenderding. Voor de familie en dingen.
Misschien dat ik ooit eens ergens een sympathieke webbouwer tegenkom die voor ij een weblogmachien wil bouwen met wat kalender functions derin en zo.

Dat zou echt de max zijn. En dan echt met Outlook (Outlook Webbased offcourse) synchroniseren (die dat dan ook perfect met mijn smartphone (aankoop dringt zich op) babbelt zoals het hoort. Wow, wilde plannen en alles, daar hoort een Nieuwjaar bij! En wat zie ik nu net op mijn kalender? Dat dat niet lang meer duurt! Zaalig!

Maar dus een webbased kalender voor de hele familie en vrendenkring: het zou een verademing zijn voor mensen als Michel en Sandra. Kunnen ze misschien eindelijk eens deftig afspreken… (waarschijnlijk hebben ze al wel zoiets, maar durven ze het niet publiek maken of iets… en terecht! Een betje privacy gunnen we hen natuurlijk nog wel)

Vrijdagavond
16.45u Formeel babbeltje met vader Stijn op zijn bureautje. Het ding ligt op nog geen vijf minuten, dus da’s ideaal als iedereen in de file staat.

17.30u Hanne ophalen op haar kot. Met valies en computer en rommel de fordfeest in en naar de beschaving tegen een slordige 75km/u gemiddeld. Weinig tot geen file, dat wel, maar toch wat zotten die langs rechts voorbijsteken.
Een paar frietjes “pitsen” bij de familie Jacobs en dan naar huis.

19.30u voorbereidinen treffen voor de quizvergadering van 20.30u. Er moet nog wat geprint worden, er moeten nog vragen gemaakt worden: half negen is er sneller dan iedereen kon denken.

20.45u. Vergaderen over de dorpsquiz. Er begint zowaar vorm in te komen. Nu nog wat schwung en we kunnen rocken op 4 februari van volgend jaar!

00.00u Hanne opzoeken op een (!) Bingo-avond. Samen zu Hause dan maar.

Zaterdag
08.15u Hanne brengt me terug naar Meer waar een snel ontbijt me opwacht.

09.00u BartB staat al klaar aan de voordeur. Om funderingskes te leggen. Om 09.15 starten we dan uiteindelijk en tegen half tien zijn we al met drie. Als om tien uur dan nummer vier (de betonmeester) aankomt, kan er beton gemaakt worden. Een dijk van een fundering voor onze aankondigingsplaat! Ik wordt helaas weggeroepn om een zware discussie te voeren over politiek en dat zet me wat aan het nadenken. (leter meer hierover)
Moeder Lieve zorgt voor chocomelk en pepernoeten en da sfeer is opperbest. Als het ding dan om half twaalf klaar is, komen er nog twee gasten bij. De kindjes waren gaan veldrijden in Berendrecht en hadden maar wat graag een kopje warme soep gehad. Moeder Lieve haalde wederom haar gouden hart boven en maakte zowar twee liter groentesoep warm alsook een tweede portie warme chocomelk.

12.45u Tijd om te voetballen. Als we staan te wachten op de rest van de ploeg zien we in de verte een auto slippen, tegen een boom knallen, een paal van een busstopplaats meesleuren en een lantaarnpaal rammen om daarna in de gracht te verdwijnen. Ter hulp gesneld en toen pas gezien dat het onze keeper betrof. Zelden zo hard geschrokken.
Gelukkig had de jongeman zelf weinig schade (hoofdwonde, maar niets ernstigs) de auto daarentegen was een pakketjes schroot geworden. Nog eventjes op de ambulance gewacht en dan toch maar gaan voetballen. En gewonnen!
Na de wedstrijd gehoord dat de keeper al terug weg mocht uit het ziekenhuis, dus reden te meer om blij te zijn en een gezellig cafeetje op te zoeken voor de beroemde “derde helft”.

16.30u richting oma gereden voor een laat Sinterklaasfeest. Net op tijd om nog mee aan tafel te schuiven en om een fijn cadeau (10dvd’s met schokkend wereldnieuws) uit te pakken.

20.30u De Neveneffecten vanop de video bekeken. Hilarisch! Eskimo’s zijn fuckers!

21.15u Richting Mussenakker voor een gezellige avond onder vriende. Tot een uur of drie en dan te bed. En slapen. Heerlijk.

Zondag
11.00u boven water gekropen en dadelijk gaan joggen. Niet zo’n geweldig idee, want de vijf kilometer lijkt mijlen te ver. Vanavond een nieuwe poging.
Heel de dag stijve en pijnlijke benen en rug.

14.00u Achter de computer gekropen om nog maatr eens werk te maken van de quiz en de kloosterkwestie. Goeie moed en zondagmiddag: een perfecte combinatie!

19.30u Hanne naar Antwerpen gebracht en bij haar een beetje van TV gapen gedaan. Rustig en eindelijk nog eens met twee. Wat soms moet een mens iets doen aan zijn relatie. Verbeteren en quality time en dingen. En dat laatste is er tegenwoordig wat minder wegens drukdrukdruk en ver uit elkaar (nu ja, toch 40km of iets) wonen tijdens de week. Maar ooit komt er een einde aan.

23.00u Thuis, slapen en hopen dat de wekker om 06.00u netjes afgaat om te gaan werken. En een fijne week voor de boeg!

Dat er een dislaimer op mijn website staat. Een redelijk lange zelfs. Of ik weet wat er in staat? Nope. Kan me geen ene moer schelen ook. Nah.

Vandaag trouwens weeral 5km gelopen. Gisteren acht. Of ik goed bezig ben? Ik denk het wel.
Redelijk.
En zo.
Net een aanzoek gehad van een meisje om bij haar te komen wonen. Jep, een ander meisje dan mijn vriendin. Op zich niets mis mee natuurlijk. En het streelt het ego… 🙂