Grote kuis

Standard

De living en al: netjes en proper.
Wat er allemaal verzet en veranderd is?

  • De maniakale tv is verhuisd naar een chiller plekje.
    Twee tv’s naast elkaar is een beetje teveel van’t goede, vonden wij.
  • De overvloed aan randapparaten is weg.
    Twee dvdspelers, een videorecorder, een x-box en een extra versterker: opgeruimd. 1DVD met surround system, videorecorder/player, x-box.
    Netjes onder de tvtafel.
  • CDrekken zijn verankerd.
    Tommy’s cdtjes kunnen dus niet meer omver vallen.
  • Zof gestogen.
    En spinnenkopkes ook.
    En hun respectievelijke huisjes ook.
    Ze hebben potdorie een volledig magazijn vanachter waar ze kunnen wonen!
  • Opgeruimd tout court.

Het is dus tijd dat de mama’s en de papa’s al te gaar komen kijken en eten en al.
Maar dan is natuurlijk de vraag: wie nodigen we uit? Ouders? Broers en zussen?

Als ik voor mezelf even optel, komt dat (ouders en hun kinderen) op een man of vijftien.
Alleen al bij mij!
Hoe dat kan?

Omdat ik van bij de geboorte af een bastaardje ben (dus na vereniging langs beide zijden opgescheept met twee mam’s en twee papa’s…) en mijn halfbroers en zus vorig jaar hun getal hebben uitgebreid met een adoptietje.
Dat worden dus vier broers en een zusje aan de ene kant en een broer en een zus aan de andere.
Mwoa ja, tien man.
Als ik dan mijn liefste Madame meetel (duh!) met haar familaire situatie, komen we op 15 mensen.

Mocht ik in een goede bui zijn en mezelf ook nog willen voorzien van eten, kost de grap bij een simpele broodmaaltijd met een pistolletof vier per man iets van een 48 euro.
Zonder beleg, koffie, thee of koek.
Natuurlijk wordt er iets verwacht vanuit cullinaire hoek (met koude en warme gerechten, puddings en desserts) met liefst nog een aangepast wijntje op de koop toe.

De organisatie vat morgen aan zeg ik u.
Wanneer het ding doorgaat?
Ik verdenk het eerste weekend van december met licht organisatorische stressfactoren gevuld te zijn.

Proximus MMS. DSC00050

Standard


U hebt een MMS ontvangen van het nummer 0473 52 14 93  

   Beantwoord de MMS – Creëer voor uw vriend een MMS met een foto! Klik op de knop om naar MMS On Line te gaan!
Antwoord 0473 52 14 93
 of 
Klik in uw mailbox op “Beantwoorden” om een gratis tekstberichtje van maximaal 700 tekens terug te sturen!
Dit antwoord is mogelijk tot
08-11-2006.

Proximus MMS. DSC00050

     Antwoord 0473 52 14 93

Creëer een MMS on line en beantwoord dit bericht met geluid, video en beelden!
Met de Vodafone live!-toestellen kan u MMS’en creëren, zenden en ontvangen. Voor meer informatie: www.proximus.be en kies Vodafone live!

© Copyright 2006 Proximus. All rights reserved.

Proximus is een commerciële nul

Standard

Dat ze bij Proximus (en ik verdenk elke operator er van) niet goed bij hun
hoofd zijn, had ik al een tijdje door.
Maar dat ze (zie mijn vorige post)geen deftige mms’en kunnen overbrengen
(waarom rode kruisjes? ik heb toch geen beelden doorgestuurd?!) naar een
weblog is wel heel erg triestig.

En jammer.
Want ik zag mezelf al liver verslag brengen vanop zo ongeveer elke
bijeenkomst waar ik de aanwezigheid van geets zou hebben om te bloggen.
Klootzakken, dat zijn het!

Proximus MMS. Bloggen met de gsm! De gizmo als communi

Standard


U hebt een MMS ontvangen van het nummer 0473 52 14 93  

   Beantwoord de MMS – Creëer voor uw vriend een MMS met een foto! Klik op de knop om naar MMS On Line te gaan!
Antwoord 0473 52 14 93
 of 
Klik in uw mailbox op “Beantwoorden” om een gratis tekstberichtje van maximaal 700 tekens terug te sturen!
Dit antwoord is mogelijk tot
08-11-2006.

Proximus MMS. Bloggen met de gsm! De gizmo als communi

Bloggen met de gsm! De gizmo als communicatiecenter! Wannes leert elke dag bij!

     Antwoord 0473 52 14 93

Creëer een MMS on line en beantwoord dit bericht met geluid, video en beelden!
Met de Vodafone live!-toestellen kan u MMS’en creëren, zenden en ontvangen. Voor meer informatie: www.proximus.be en kies Vodafone live!

© Copyright 2006 Proximus. All rights reserved.

Sneeuwpret

Standard

Vorige woensdag werd er met het jeugdhuis gegleden in het Duitse Bottrop.
Dolle pret: skiën of strijkplanken, eten, drinken, busreis: 53euro!
Daar kan je niet voor gefopt zijn denk ik dan.
Dat er een trage en lichtjes enerverende lift het huishouden regelt neem je er maar wat graag bij.

Binnen enkele jaren moeten we echter helemaal niet meer naar het Ruhrgebied voor een dagje sneeuwplezier. In ons eigen Belgenlandje komt een skipiste van heb ik jou daar!
Snowgames wordt de grootste van Europa!

Ja.
Cool eh?!

Bloggen via e-mail.

Standard

Nu zijn we erg goed op weg denk ik.
Plannen rijpen, vruchten groeien.
Kansen moeten dra gegrepen worden.
870 foto’s moeten verder gesorteerd worden, verdeeld worden en opgehangen
ingeplakt of verknipt worden.
Pinten dienen leeggedronken te zijn voor de laatste bus (al een gelukske
dat die pas tegen den drieën d’er door komt!).

Feest voor de armen, dansen met de benen: 11.11.11 is een schoon initiatief!

Standard

E-mail aan mijn moeder

Mutti!

Om u allen een beetje op de hoogte te houden van mijn reilen en zeilen dit weekend: een overzicht!

  • Vrijdagavond
    • Ik hoop tegen een uur of zes thuis te zijn (in Meer) zodat ik even de knieën onder tafel kan schuiven voor een hapje en een drankje.
    • Hierna rij ik naar de madame om samen naar De Matroesjka’s te kijken en de foto’s te sorteren (en te bekijken natuurlijk!).
  • Zaterdag
    • Zaterdag begint vroeg met een blitsbezoekje aan Merjan om dan te vervolgen met een vlaaienslag door het hele dorp.
      Pret gegarandeerd tot een uur of twaalf.
    • Na een verkwikkende lunch (laat ons er van uit gaan dat die aan jullie tafel zal plaatsvinden) wordt er normaal gezien van voetbal gedaan in de gevangenis.
      Uur en tegenstander zijn op het moment van schrijven nog lichtjes onzeker, maar wederom: pret gegarandeerd!
    • De avond zal waarschijnlijk iets zijn voor het goede doel met een jeugdhuis , een bus en een veiling.
  • Zondag
    • Zondagochtend om half tien wordt er van acht gegeven in het Charlottapad voor de grootva. Een stevig ontbijt, een lekkere brunch en een uitgebreide lunch zullen ons daar naar alle waarschijnlijkheid te beurt vallen. Ik meen me te herinneren dat u daar ook aanwezig zal zijn.
    • In de namiddag keer ik de kempen de symbolische rug toe en vlieg ik laag terug naar Antwerpen die Schöne om onderdeel te worden van de kuisploeg.
    • Mocht dat op tijd afgerond zijn (wat niet zo zal zijn) staat er ook nog een blitzbezoekje aan de Boekenbeurs op het programma.

Mochten er enige vragen rijzen, dan weet u me wel te vinden.

Tot vanavond!

Met vriendelijke groeten,

Wannes De Loore, uw oudste zoon

Vrije dag

Standard

vandaag was een vrije dag.
Na een stevige skidag in Botropp gisteren, was het vandaag alle rust wat een man zich wensen kan.
Opstaan, wat zaakjes regelen en dan naar Brussel met de Madame.
Naar DOD voor nieuwe schoenen.
En om eens te kijken voor wat extra kleren.

De rest van de dag door Brussel gedalkt (Grote markt! Nieuwstraat! Munt! Petit Ceinture!) en dan terug in de richting van de beschaving.
Het plan om nog naar de Boekenbeurs te gaan is daar helaas afgesprongen wegens dufheid in het hoofd en lood in de schoenen. Iets voor zondag dus.

En morgen: dagske werken, foto’s uitsorteren (870 meneer) en Alex Agnew aan het werk zien op Canvas. Want dat is en blijft een beetje het idool voor mezelf.

Misschien dat onze gelijkenis daar wel wat mee te maken heeft…

Standard

Leasin’ Cars

Mijn eerste job was (en is) een schot in de roos.

Werkzeker, contract voor onbepaalde duur, gezellige sector, goede job.

En: een auto.

Een deftig leasewagentje was mijn deel vorig jaar in november.

Met tankkaart en onbeperkt in de privékilometers.

Weekendje Parijs en dagjes naar de zee: geen enkel probleem!

Het leuke van leasewagens is dat ze vervangen worden bij brokken.

Toen ik in september eventjes tot de griekse autobeginselen werd gedwongen, was mijn geliefde Ford Feest plots een wrak.

Ondanks de zever en rompslomp die ik er toen twee dagen mee heb gehad, was ik vrij snel opnieuw voorzien van een bolide.

Een vervangwagen gehuurd op korte termijn.

Een maand dus.

Die maand liep vorig weekend af met als gevolg dat ik het ding moest inruilen.

Een Renault Modus werd geruild voor de grote broer, een renault Mégane.

Afgezien van het extreme futuristische uiterlijk (smaken en kleuren, pfff) en het starten met een kaart, rijdt het ding als een mes door boter.

Heerlijk!

Stabiel, optrekken en remmen, zesde versnelling voor laag verbruik en al: jummie!

Tegen het einde van deze maand zal de definitieve bak er zijn dacht de mevrouw van personeelszaken.

En of ik de Mégane dan nog wel wou ruilen.

Ruilen voor, zoals dat hoort bij juniors, een Ford Fiësta.

En dat ik daar misschien wel niet zoveel zin in zou hebben.

Maar zegt ze, je krijgt wel het nieuwe model met een 1.6TDI motortje erin.

En dat dat bijna even goed is als die Mégane.

En met een sleutel in plaats van een startknop (cfr Windows! Ik hoop mijn eerste Blue Screen nog wel even uit te stellen eigenlijk…).

Long story short: in drie maanden zal ik dus met 4 verschillende bijna nieuwe wagens gereden hebben.

En dat, dat is toch ook weer wat waard denk ik dan!

fotoprints

Standard

Ik wou vandaag een paar honderd fotootjes bestellen bij foto.com. Geen probleem, leek me;
Zondagavond, rustig op de interweg en dus geen file.
Mwoa ja, drie uurtjes uploaden zo scheen de teller aan te geven.
In de laatste rechte lijn van 46 minuten liep er ergens iets jammerlijk verkeerd…

Om de één of andere bizarre reden liep plotseling ergens het commando “boot the fuck now!” en zo geschiedde…
De hele bak werd herstart.
Verdoeme.
Twee uur en counting aan upload stream naar de zak.
Dank u peecee!

Verdju…

De laatste druppels

Standard

Vanmiddag de misviering oor Staf meegemaakt met de tekst en de aanwezigheid van mezelf en de Madame. Daarna een feestelijk maal met de familie en beste vrienden van ‘s mans eega en hemzelf. En toen naar huis.

Een heleboel stress die van de schouders viel.
Druk die verminderde.
Vermoeidheid die doorstootte…

De voorbije week was er een van leven.
Weinig slapen en veel piekeren.
Nadenken over wat is en wat was.
Nadenken over goed en kwaad, spijt en schuld.

Kan je iemand persoonlijk de schuld geven van iets?
Kan je iemand verwijten de oorzaak van een catastrofe te zijn?
En wat als die catastrofe zich al een hele tijd sluimerend op de achtergrond in stilte bezighield?
En de actie van de te beschuldigen persoon slechts de laatste druppel was?
Zijn dan niet alle deelnemers aan de catastrofale situatie even schuldig?
Want zou anders die laatste druppel wel de laatste geweest zijn?!

Zorgen en hoofdbrekers.
En ondertussen ook nog graag proberen te zien.
Een verdomd moeilijke opgave voor een man van amper 23 winters…

Staf

Standard

Blijkbaar zijn er nu al een aantal mensen die graag onze tekst ter nagedachtenis van Staf (pdf, 35kb) willen.
Morgen neem ik zowieso een aantal exemplaren van de tekst mee, maar teneinde geen volledig bos vol te kopiëren, zet ik het ook online.
Ik zeg duidelijke onze tekst, want het is een coöperatieve actie geweest van Youri en mezelf.
Merci Youri!

Staf

We leerden je kennen als grootvader.
Aangetrouwde grootvader, maar ook zoveel meer.
Jij en moeke, samen beleefden jullie een schone tijd, en jullie geluk ging ook over op ons.
Vier fijne jaren die abrupt zouden eindigen.
Vier levenslustige jaren die wel een eeuwigheid geleden lijken.

Mooie tijden die in het verdriet van vandaag lijken te verdwijnen.
Maar wees gerust!
De mooie momenten leven voor altijd voort.
We zullen ons jullie altijd herinneren als moeke en Staf.
Als oudste nieuw samengestelde gezin.
En in die herinneringen leef je ten volle verder.
Ten volle leven, zoals je dat zo goed kan.

Die laatste weken was je vaak rusteloos.
Je wilde verdergaan, verder léven.
Je was nog niet klaar om te gaan. Nog niet, want wie ‘leven’ zegt, zegt jouw naam.

Je was in de fleur van je lange bestaan, gelukkig als een jong veulen, vrank en vrij als een pasgetrouwde man. Scherp van geest, rad van tong en goed te been.
Dat was jij, zo zal je voor ons ook altijd zijn.
Maar eind juni keerde het tij, en werd je onderbeen je ontnomen, omdat het bloed niet kroop waar het voorheen zelfs niet meer gaan kon.
Als de moedige man die je bent, sprong je weer recht van de operatietafel, bestelde een speciale rolstoel en dacht erover om een aangepaste auto aan te schaffen. Een bolide met twee pedalen, automatische versnellingsbak en GPS. Je vocht met al je vele krachten; viel je, des te sneller stond je weer recht met glimlachende vechtlust! Ze hadden je nog niet klein. Nog lang niet!

Maar toen werd het stil.
Want plotseling wilde je lichaam niet meer verder.
Je vege lijf liet je in de steek.
Je kon niet anders dan het vonnis accepteren.
Geen pijnloze dood voor een held.
Geen genade.
Weken van verdriet en wanhoop wierpen hun grimmige schaduw over jouw leven.
Al wat mooi was, leek plots ver weg.
In de hoek gedreven, bundelde je met ongelooflijke volharding je krachten voor een laatste strijd.
Maar het was niet eerlijk, het pleit was al beslist. Hiertegen was zelfs jij niet opgewassen.
Stilletjes weefde de dood je einde en vond je tenslotte rust.

Maar Staf, weet dat wij je nooit vergeten.
Wees maar gerust.
De mooie momenten leven eeuwig voort.
We zullen ons jullie altijd herinneren als moeke en Staf.
Als oudste nieuw samengestelde gezin.
En in die herinneringen leef je ten volle verder.
Ten volle leven, zoals je dat zo goed kan.

Staf, bedankt voor alles.
En tot ziens.

Standard

Mensen II

Mensen uit de directe omgeving waarmee je goed overweg kan, maar die elkaar eigenlijk niet zo fijn vinden.

Niet gemakkelijk.

Ook niet als dat zich dan manifesteert in: “En zegde gij nu ook eens iets”.

Sorry.

Ik bemoei me niet met zo’n zaken.

Emotionaliteit mag en kan voor mijn part overal.

Maar niet over zulke zaken.

Vraag me niet een oordeel uit te spreken over iets waar ik niets mee te maken heb (rechtstreeks dan wel onrechtstreeks) en zeker niet als je het zelf kan oplossen door je eigen gedrag aan te passen.

Als twee mensen elkaar niet zo goed liggen, bestaat er nog altijd zoiets als professionele verdraagzaamheid.

Vandaag nog gehoord: “Je oogst wat je zaait”.

Want wie heeft er baat bij om een ander af te snauwen?

Wie wordt beter door pissig te zijn en achterbaks te roddelen?

Niemand.

Zeg het dan tenminste eerlijk en oprecht.

En verklaar dat je wel je best zal doen om de conflictsituaties tot een minimum te herleiden.

Als iemand mij een hak zet, krijgt hij (m/v!) dat recht voor de raap terug.

Een gemeende, doch meestal van korte duur, “klootzak”, “teef”, “smeerlap” (allen m/v!) is hun deel.

En daarna weer rustig verder met de verdraagzaamheid: “on with the tolerance!”

En dat die klootzakken uit de omgeving zich daar ook maar eens aan houden.

Standard

Mensen

Mensen zijn soms enorm stomme wezens.

Ondanks geciviliseerd zijn we soms gewoon bij de beesten af slecht.

Mensen doen schijnbaar niets liever dan elkaar kwetsen en pijn doen.

Fysiek, maar vooral mentaal.

Het is nu eenmaal de gemakkelijkste manier om overweg te kunnen met de eigen domheid, het eigen verdriet of de onmacht.

Maar het doet wel enorm veel zeer.

En het doet nog meer pijn om twee mensen die je graag ziet elkaar te zien koeieneren.

Waarom?

Zomaar.

Ze hebben mekaar nog geen strobreed in de weg gelegd.

En toch halen ze liefst van al het bloed onder elkaars nagels uit.

De ene om aan te vallen de andere om zich te verdedigen.

En ik?

Ik sta erbij en kijk ernaar.

Dju toch, zo machteloos.