Vandaag moet er nog eens gewassen worden.
Kwestie van elke dag propere dingen aan te kunnen doen.
Nadeel van wassen is dat er dan ook gestreken moet worden.
Een avondje met het heet ijzer in de weer en worstelen met hemden…
Ik kijk er al naar uit.
Gelukkig zijn er ook lichtpuntjes.
Nieuwe cd van Bart Peeters en Admiral Freebee in de stereo en gaan.
Genieten en afzien tegelijk.
Klinkt als masochisme me dunkt…
Een begrafenis is iets waar ik niet zo graag heen ga.
Ik ga er dan gelukkig ook niet al te dikwijls heen.
Kwestie van niet teveel mensen uit de naaste omgeving te verliezen uit dit leven.
Hoewel het jaar 2006 al wel een stevige snelbouwsteen heeft bijgedragen.
De winter bracht het droeve nieuws van Jo, een meisje uit ons jeugdhuis. Te pletter tegen een boom. De vrolijke lente werd overschaduwd door het heengaan van onze proost, emeritus Jan van Deijck. En nu, nu kortgeleden, heeft mijn vier jaar geleden aangetrouwde grootvader het tijdelijke voor het eeuwige verruild.
De brave man was in de fleur van zijn oude leven, gelukkig als een veulen en vrank en vrij als een pasgetrouwde man. Helder van geest, rad van tong en snel van gedacht.
Dat was Staf.
Tot hij eind augustus van zijn onderbeen werd gevezen. Omdat het bloed zelfs niet kroop waar het voorheen ook al niet gaan kon.
Vol goede moed sprong hij weer recht van de operatietafel, bestelde een speciale rolstoel en dacht erover om een aangepaste voiture aan te schaffen. Een bolide met twee pedalen, automatische versnellingsbak en GPS. Want ze hadden hem nog niet klein. Nog lang niet!
En toen was het stil. Want er groeide een kanker van jewelste tussen zijn galblaas en lever. Van vrolijke frans naar gele Staf in enkele weken. Een groot man werd plots gekleineerd door zijn eigen lichaam dat niet meer verder wilde. Een grote trotse eik die aan de binnenkant wordt verteerd door termieten en houtwormen.
Een echte kanker die niet te behandelen was. Eentje die uitgezaaid was als de Vietcon van weleer. Een kanker die zo groot als een huis moest worden om onze grootvader, vader, broer en man weg te nemen.
Een helse strijd in enorm veel ziekenhuizen die uiteindelijk moest eindigen in een palliatief centrum in Turnhout. Geen snelle, pijnloze dood voor een held. Zo ook nu niet. Geen genade van onze lieve heer. Onze lieve heer die voor één keer (hoewel niet de eerste keer dit jaar) mijn gebeden niet te horen krijgt. Onze lieve heer die één van zijn trouwe schaapjes volledig los liet.
Onze lieve heer die er allicht goede bedoelingen op na houdt maar nu (wééral) de pedante klootzak uithangt in mijn leven.
En volgende zaterdag wordt Staf, grootvader – groot vader – grote broer – groot man, begraven. Nog geen ter aarde bestelling want die vindt pas de maandag eerstvolgende plaats, maar een eredienst voor familie, vrienden, kennissen en genodigden.
En daar, op die eredienst, mag ik hem toespreken.
Met een tekst die vertelt over hem.
Een voorgelezen lofzang.
En ik weet niet of ik het ga kunnen.
Of ik mijn gemoed op haar plaats kan houden als ik daar voor een Kerk rouwende en snotterende mensen sta. Als ik mezelf daar een stukje blootgeef met een tekst waarvan ik weet dat ik er pas mensen mee kan raken als ik mijn eigen verdriet eerlijk en open beschrijf.
We zullen zien.
En onze best doen.
Want voor Staf is alleen het beste goed genoeg.
Niet slecht denk ik dan!
En nu: te bed met een boekje!
Van’t weekend de lakens nog eens fris gewassen (Dash Marseille rules!) en een extra donsdekentje mee tussen de overtrek gestoken.
En dan! Raam ver open, frisse wind binnen, een koude neus bij het opstaan en heerlijk geslapen!
Het drieseizoensdekbed van de Ikea: i’m lovin’ it!
En vanavond: op tijd onder de (synthetische) wol!
Gisteren ten voordele van de arme(re) kindjes uit de derde wereld een stevig feetsje gebouwd.
Vooral na den drieën was het stevig fout! Krukken die als springveer gebruikt werden en mensen die vooral met de schouders dansten…
Bertje was er ook trouwens!
De zoete geur van het weekend sijpelt mijn neusgaten binnen en dwingt me alleste laten vallen.
Een stevig gevuld doch weinig verplichtend weekend staat voor de deur!
Vanavond wordt er naar de Ikea gereden voor enkele noodzakelijke aankopen die de organisatie van onze domus zullen verbeteren.
Opbergrekken, postbakjes, een schone hangplant,…
Daarna wordt er stevig gedineerd in de resto gelijknamig naarde winkel om tegen een uur of acht stevig te kuisen en te vijzen. Dat het een lieve lust zal zijn!
Morgen met de madame de stad in (de deur uit dus) om werk te zoeken. Ze werkt de komende week nog in een chocoladefabriekje in Nederland, maar wil toch graag terug naar dé stad. Suggesties zijn altijd welkom!
Er moeten ook verse stappers aan m’n voeten komen, want elke dag met wandelschoenen de bank binnenlopen roept naar het schijnt ook wel vragen op.
Om half twee treden we dan met de Helden in de weide voor een spannend voetbaltreffen tegen een meer dan noemenswaardige tegenstander: De Vikings! Waarschijnlijk zullen we vooral de derde helft stevig spelen, want dan weer gezien kan worden als opwarmertje voor de geplande avondactiviteit.
Vreten en zuipen voor het goede doel!
Chili con carne en Bal Total voor 3voor11 in De Mussenakker.
Gezellige boel ongetwijfeld.
Zondag een middagmaaltje bij de mama en ‘s namiddags verdere infrastructuurwerken in de Villa van Klapdorp!
Heerlijk ofwa?!
Bij tijd en wijlen doet zich een situatie voor die niemand gezellig vindt. Het soort situaties dat iedereen liever links laat liggen, een afkeer van heeft en waar iedereen zich het liefst voor afsluit.
En toch moeten we allemaal een paar keer door zulk een situatie heen.
Willens nillens.
En nu zijn wij het die ermee zitten.
Dat we er niet meer omheen kunnen.
Dat het verre van OK is, maar dat het mischien zo wel het beste zal zijn.
Niet voor ons, want dat zou maar wat al te selfish zijn.
Maar voor de persoon in kwestie is het zowieso beter dat alles rustig, snel en pijnloos verloopt.
Het doet altijd pijn om afscheid te nemen van iemand die je nauw aan het hart ligt.
Wel, om op de comment van Rikea te antwoorden: volgens mij kan je meer spijt hebben van iets wat je niet hebt beleefd, dan van iets dat je wel (doch per accident niet zo goed) hebt meegemaakt.
Je kan bijvoorbeeld spijt hebben van een familiefeestje waar je was, maar waar die ene tante en nonkel wééral heel de middag hebben liggen ruziemaken over de kinderen.
Als je dan de volgende keer besluit om niet meer mee te gaan en je opa sterft, kan je je dat nooit meer vergeven…
Dus ben ik ervan overtuigd dat het echt wel best is om Ja! te zeggen tegen de positieve dingen uit het leven.
Een beetje moeite doen om ergens te geraken, om iemand een plezier te doen of zomaar om iemand nog eens te zien.
Ja! is volgens mij de sleutel om de verzuring om te draaien.
En daar zijn we allemaal wel voor, niet?
Mijn Ja! boek is ondertussen eindelijk uitgelezen en of ik er lesjes uit heb getrokken.
Ja meneer, zeer zeker!
Of ik vanaf nu ook op alles Ja! zla zeggen?
Ja, zij het lichtjes genuanceerd.
Want Ja! zeggen is meer dan doen wat iemand vraagt.
De clue van het boek is uiteindelijk dat je Ja! moet zeggen tegen de positieve kant van het leven.
Want Ja! tegen oorlog, is eigenlijk Nee! tegen vrede.
En vrede is positief, dus is Ja! tegen oorlog verkeerd…
En dan nog: de vraag van vandaag!
Is weten beter dan niet weten?
Is het met andere woorden beter om te weten wat je aan het missen bent (dat je datgene wat je aan het missen bent dus ooit al minstens één keer hebt beleefd) of besef je beter niet wat er aan je neus voorbij gaat?
Pompompompompompompompom
Vanavond wordt de Ikea van Wilrijk aangedaan.
Nieuwe schabben/rekken voor in ons berghok aka “het Magazijn”.
Want er moet echt eens wat orde in geschept worden: halfvolle en halflege dozen die over en onder en op elkaar liggen met vanalles erin dat zich geen eigen plaatsje kon aanmeten binnen de becshikbare woonwereld van onze casa.
En er zit veel in hoor: keukengerief, boormachines, tweede ijskast, droogkast, diepvries, “rommel die nog niet weg mag”,…
Dit weekend wordt dat deeltje van de togo proper en wel opgekuist en heringericht.
En dan kan de “rommel die nog niet weg mag” uit de living ook naar daar verhuizen.
En dan kan “de plant” in de living komen wonen.
Maar dan moet er eerst daar ook eens een stof collecte gehouden worden.
En dan en dan en dan….
Is het dan officieel druk in onze villa?
Google helpt me uit de nood.
Again dus.
Vandaag google’s docs ontdekt en daar gezien dat we dat ook als blogtool kunnen gebruiken.
Schoon en proper.
Alleen moeten de ingesteldheden wel in orde zijn!
En nu zijn ze dat…
Mijn GSM.
5 minuten bellen en de batterij houdt het voor bekeken.
Gebeld worden en niet kunnen opnemen omdat de opnametoets eruit bungelt.
Een berichtje aka sms proberen te sturen zonder GH of I omdat deze toets geblokkeerd is.
Aaaaaah!
Afhankelijk van een ding!
Bijna net zo erg als in schotland zitten met alleen qwerty klavieren in de buurt…
En eigenlijk wist ik dat dat eraan zat te komen.
Na drie jaar mag een intensief gebruikt goed op pensioen…
En dat is dus vandaag.
Vandaag is er een vers lulijzer gekocht.
Geen Nokia zoals de vorige, maar een Sony-Ericsson.
Nu dus vooledig bezig om blauwtand en de fotokodak te ontdekken…
Mijn tienerzusje!
Nog maar eens proficiat Lisanne!
Manman.
Even cool als klein: de tien gratis Moo kaartjes zijn gisteren toegkomen!
Mini-naamkaartjes ofwa?
Echt heerlijke hebbedingetjes. Een duidelijk doel heb ik er nog niet voor, maar ze zullen zeer zeker nog eens worden aangekocht. Oh ja!
Na enkele jaren in allerhande media gepresenteerd te zijn als dé sensatie van het moment, vonden ook wij het nodig naar Alegria te gaan gaan kijken.
Allereerst nog wat stress omdat de Madame met de auto reed en zij de éénrichtingsstraatjes in ons Klapdorp niet zo goed kent, maar dan toch aan de snelle rit begonnen.
Want wat de verkeersinfo ook moge beweren, Antwerpen – Brussel is een deftige verbinding om 19u en later.
Tour&Taxis als einddoel, Totaltankstation als eerste tussenstop. Of ze de weg wilden uitleggen. Ja graag, monsieur.
Uiteindelijk bleek het tout droit te zijn, met hier en daar een bochtje…
Schoon gebouw (ideaal voor een bedrijfsfeestje!) met massa’s parkeerplaatsen.
Ggierige pinnen als we zijn (ja hoor, beiden uit de grensstreek) deden wij niet mee aan betalend parkeren en smeten we de voiture aan de kant waar dat nog net mocht. Of net niet meer. De grens is ons niet altijd even duidelijk.
Naar binnen, plaatske zoeken en beseffen dat we zeer proper op tijd zijn. Konden we de zaal/tent/menigte al eens deftig bekijken. En ontdekken dat er een fukkin paal recht voor ons stond. Nu ja, schuin links, maar wel uitzichtblokkerend.
Dju toch.
Dan betaald een mens het duurste ticket en zetten ze’m weg achter zo’n gedrocht van een noodzakelijk kwaad. In the end viel het nogal mee, maar de eerste frustratie was een feit…
Her en der in de tent liep al wat gek volk (clowns, ondefinieerbare wezens, een gebochelde directeur) rond. Wat fratskes met het publiek, een beetje pre-entertainment. Leuk en dol, vooral voor kinderen en vrouwen. Zij waren namelijk het middelpunt: met venten kunt ge al eens iets onnozel doen, tegen de rest zijn we dan maar lief en vriendelijk. of toch zoiets.
Lichten uit en een klein, lief en schattig clowntje (“Ooooh”) komt aan de mensen vertellend at ze geen foto’s mogen trekken en niet mogen bellen. En dat we welkom zijn. En dat het spektakel gaat beginnen!
Elke act in een vertelselke draaien kan ik niet. Té overweldigend, te snel, te té.
Acrobaten die in duizelingwekkende vaart over een trampoline razen, indianen die met vuur spelen, een meisje dat iets vaag doet met hoepels, pipo’s die pipograppen vertellen, trapezewerk, iets met grote rekkers, moto-is-niet-echt, slangenvrouwtjes (de gezette man naast mij wordt zowaar een beetje stil…) en een dijk van een soundtrack. Live. Denk ik.
De acrobatie vond ik in het eerste deel zeker het beste. Vooral de mannen en vrouwen die op een, in de vloer ingebouwde, trampoline sprongetjes maken dat het een lieve lust is. Salto, schroef, overslag vooruit dan wel achteruit: they just do it. In stijl. Ook het verlaten van de springmat: stylish!
Dan een afwisselingetje met wat clowns die échte clownsgrappen uithalen. Clichés en oude koebeesten, maar jongens zo grappig! Een bed dat een zeilboot wordt, papieren vliegtuigjes die elkaar bekampen: hi-la-risch!
Ook een super act: de moto die niet is.
Alles donker, zaklamp vooraan, iets rood van licht achteraan en een tape met motorgeluidjes. En dan lichten aan en iedereen gieren als een nest hyena’s. Super gewoonweg!
Twee mensen in de trapeze die daar een streepje zwierezwaai doen en ondertussen wat zonder handen ondersteboven hangen dat het een lieve lust is. Stil word ik er van.
Een kerel in de rekkers (twee bunji-elastiekjes aan de polsen) die boven de voorste rijen vliegt, een spierbundel die op één arm opeen stokje gaat staan: echte kunstenaars zijn het!
Een mevrouw die begint met een lintje aan een stokje en dan overstapt op de hoepels. Een stuk of zeven die allemaal op een andere plaats op haar lichaam draaien. Been naast het hoofd en een hoepel aan de voet. Zotjes!
En dan hoepels gooien en aanpakken alsof het niets is.
En dan: pauze.
Cola aan 4.5 euro (ja maar, wel met een souvenir cup eh meneer!) en popcorn aan een muntstuk of vier. Frustratie twee dus. Hoewel. Geld moet rollen en dat doet het dan ook gretig. Dertig minuten schof, dertig minuten te lang eigenlijk. Een show moet doorgaan. Ten allen tijden. Ook in tijden van honger en dorst.
En dan gaat er een grote scheepshoorn: dat we weer verder kunnen met de trein.
Nog meer, nog sneller en nog cooler.
En dan, veel te plots eigenlijk, wordt er een net gehangen.
En iedereen die ooit in een deftig circus is geweest, weet wat dat betekent: the end is near.
Nog wat kleerkasten de touwen in (en aan rekstokken en vrije vallen en al) en aan een schommel en aan elkaar en met veel kalk aan de handjes. Ik zat zelf al met serieuze zweetpollen. pfff. Goed zot en goed sjiek.
Geld waard?
ja.
Geld meer dan waard?
ja.
Maar wel moeilijk naar waarde te schatten.
Want 60 euro blijft wel veel natuurlijk.
Maar toch!
Het was heerlijk! Dank u Cirque du Soleil!
En ook aan de Madame: u was wederom enorm geweldig!