Bijna acht maanden

Truusje luusje.
Bijna acht maanden geleden, bijna acht maanden gegaan.
Het was al tof eh, tot nu?
Doorslapen en nachtbraken, veel eten en veel niet eten, spelen en spetsen in bad.
Gij wordt echt al keigroot.
En toch, ben je “nog maar” acht maanden.
Bijna, dan nog.

Nee, echt al wel groot, als je mee aan tafel zit en komkommerschijfjes molesteert. Hoewel ook dat nu veel beter gaat, met die twee vlijmscherpe tandjes van je. Nu gaat er soms een korstje brood in die mond van jou. En stukjes blauwe bes.
Drinken van een beker ZONDER TEUTJE.

Oh, en dan je gespeel.
Voor een half uur of langer mooi rechtop zittend spelen op je speelmat. Af en toe eens opkijken of we nog in de buurt zijn en dan verder spelen. En brabbelen en vertellen.Of speelgoed van je neefje afpakken. Of achter de bal aangaan. Kruipen durf ik het niet te noemen, maar je geraakt wel waar je wil zijn. En je hebt wat je wilt hebben. Zoals een baard om ‘s nachts aan te trekken.

Yo pa, hier is uwen baard.
Ik trek eraan.
Voor een uur.
Nu kan je niet slapen eh!

Jep, kleine meisjes worden groot.

En blijven ook klein.
Zeker als je zielig kweelt wanneer je snottebellen worden afgeveegd. ik snap dat je liever hebt dat die worden uitgezogen, maar daar kan de omgeving niet altijd even goed tegen. Wij wel eh.
Of die keren dat je midden in de nacht wakker werd en niet meer wilde slapen in je eigen kamer. Weet je wel, die kamer met mooi behang en een pracht van een antiek bedje. Of wanneer je in het grote bed ligt, dan ben je echt heel klein.
Gelukkig maar.

Want eerlijk, Truusje luusje potloodgat, jij bent het liefste schattigste grappigste musje van de hele wereld. Ons kleine helle musje.
Van bijna acht maanden begot.
Blijf nog maar even klein.

The Cloakroom

De afgelopen maanden waren er van familietreffen. En familietreffen om familietreffen te regelen. Veel met familie bijeen, dus.
En dan wordt er al eens gebabbeld.
Jep, ik kom in dat soort nesten. Sociaal gebabbel.
Zeer aangenaam, u moet dat ook eens proberen.

Soit.
Over kleren, en waar ge dat dan als man koopt.
Ah, komt de schoonbroer af. Ik heb dat eens geprobeerd via The Cloakroom.
Euhm? Say what?
The Cloakroom?

Wat uitleg en een trappist verder zakt het weg in mijn gedachten.
De avond wordt nacht en ochtend en hoppa: onderbewustzijn.
Wanneer ik de volgende dag mijn Facebook timeline check, krijg ik plots “The Cloakroom” in ‘t snuitje.
Onder. Bewustzijn.

Even een profiel aanmaken en ju. Denk je dan.
Want allee, als de schoonbroer dat kan, kan ik dat ook.
*Facebook-Sign-Up klikt*
Ik geef een profiel op, duid wat maten aan en denk dat ik klaar ben.
Komt goed uit, want de batterij van de laptop is bijna op.

Kunnen we even bellen?

Of we even kunnen bellen, vraagt de mevrouw aan de lijn.
Blijkt Carmen te zijn, mijn persoonlijke styliste en shopper.
Ze heeft nog wat vragen rond welk zwart ik nu mooier vind, hoe strak een hemd mag zijn en of ik nog een jas nodig heb.

Twintig minuten later is mijn box bijna klaar, zegt ze.
Het zit al in haar hoofd.
En of ze via Facebook mag connecteren. Om foto’s te checken en om bereikbaarder te zijn. Bellen en mailen mag overigens ook altijd.
Handig.

Moeilijke vragen

Stel je het babbeltje niet te eenvoudig voor. Het gaat uiteindelijk over stijl en mode en bewustzijn. En hoe ik daar mee omga.
Euhm.
Ja.
Niet dus.

Of toch een beetje.
Vooral: basic. Een jeans en een trui.
Zwarte trui, eventueel gekleurde broek.
Sneakers.

Da’s altijd mode, just?

Het pakket

Een paar dagen later staat de doos op het opgegeven adres.
Coole doos, vol met nieuwe kleren.
Massa’s nieuwe kleren.
Broeken, hemden, truien.
Sokken.

Een glas whisky erbij (ey, ‘t zijn “the holidays” eh) en passen en proberen. De living wordt een defilé en terwijl de vrouw switcht tussen Grey’s Anatomy en mijn anatomie wordt er gewikt en gewogen.

De maten zijn al juist, de stijl nagenoeg ook.
Een paar stuks die niet nodig zijn omdat ik er zo nog een boel heb of omdat ze niet bij mij passen.
Wel een nieuwe broek en drie verse truien.

En den overschot?

Niet voor de kiekens, zoals meestal.
De niet gekozen kleren worden gewoon teruggestuurd.
Opgehaald eigenlijk. Even een aanvraag doen bij UPS en de volgende dag wordt het opgehaald.
Super. Easy.

Reken ook dat ik nog altijd niets betaald heb.
Ah nee, want ik was vergeten mijn credit card op te geven. Maar hey, da’s geen punt. Betalen via overschrijving is prima.

Die afhandeling gebeurt door Afterpay. Er komt een mailtje om te vertellen dat de doos is teruggekomen en dat er een factuur zal volgen.
Perfect, dat was de deal, toch?

Twee dagen later een rekening van Afterpay.
Graag te voldoen.
Consider it done.
Snel en eenvoudig.

Conclusie

Ik ga dat nog doen.
Tegen de lente nog eens wat vers gerief.
Of pak mei. Tegen de verjaardag van de dochter.

Doorgeven wat ik nodig heb, passen en proberen en klaar.
De nieuwe economie, ik ben daar voor.
Check zeker eens wat Carmen van The Cloakroom voor jou kan doen.
(ja, via die link. Dan krijg ik daar 25 euro voor ;-)

2015, een jaar vol goede voornemens

Lijstjes met goede voornemens zijn eigenlijk een heel eenzijdige opsomming van wat we meer of minder gaan doen. Bij mij niet anders.
Als ik terugkijk op het afgelopen jaar is er wel wat veranderd.

Ik sta vroeger op. Bijna altijd voor half zeven uit de veren, ook als ik niet om zeven uur ga sporten.
In het weekend bijna altijd om acht uur. Of om half negen.
Daar heeft het ritme van Truus mee te maken, maar toch: uit uw nest komen moet je nog altijd zelf doen.

Ik drink meer water.
Twee liter, bovenop de sloten koffie, is geen aardigheid.
Ik sport bovendien weer aan een aardige frequentie en ik probeer mijn houding meermaals daags te corrigeren zodat ik mooi recht sta.

Maar.
Prioriteiten stellen elke dag lukt me niet.
Door de aard van’t beestje, het reactieve vermogen van geest of omdat de aarde net verkeerd ten opzichte van Uranus cirkelt. Excuses dat het een naam heeft.
Dat komt dus dit jaar opnieuw op de lijst.

Verder wil ik blijven early birden, liters water drinken en moet ik meer kettlebellswings doen.
En de beste papa van de wereld zijn. Dat vooral.
Dus: de lijst voor 2015

  • Wunderlist nu eens echt gebruiken. Prioriteiten, lijstjes, allerlei.
  • dagelijks een rustmoment inbouwen: een half uurtje reflectie en planning. Meditatiemomentje? Of is dat een brug te ver?
  • 3-4 keer per week gaan crossfitten en zo aan de 150 sportmomenten komen
  • meer gaan lopen (en terugkomen)
  • meer boeken lezen (maar aangezien ik meer met de trein ga rijden…)
  • meer schrijven

Be present. Make love. Make tea. 
Avoid small talk. Embrace conversation. 
Buy a plant, water it. Make your bed. 
Make someone else’s bed. Have a smart mouth, 
and quick wit. Run. Make art. Create. 
Swim in the ocean. Swim in the rain. 
Take chances. Ask questions. Make mistakes. 
Learn. Know your worth. Love fiercely. 
Forgive quickly. 
Let go of what doesn’t make you happy. 
Grow.

via

2014, een terugblik

2014 Is sowieso het jaar waarin Truus geboren werd. Period.
Het jaar waarin ik papa werd en het kleine spookje na zeven maanden rondkreffelt als een volleerd welpje. Met grommen en roepen incluis.

Maar 2014 was nog wel meer.
Kijkt u even mee over mijn schouder?

2014 Was het jaar dat we de kracht van AirBnB in Londen ervoeren als enorm positief.

Nog positief dit jaar: de service van Telenet. Toen we onze bestelde film moesten afbreken omdat mevrouwtje Truus geboren werd, kregen we de film terugbetaald. Schoon, heel schoon.

We namen met spijt in het hart ook afscheid van een hoop groten.
Vava.
Luk De Vos.
Jean-Luc Dehaene.
May Tilburgs.
Koningin Fabiola.
Robin Williams.
En nog een hele rist iconen die het tijdelijke voor het eeuwige verruilden.
Helaas iets dat in 2015 niet zal veranderen.

2014 Is ook het jaar waarin mijn professioneel kalme zee een stevig briesje kreeg. Net geen witte koppen op de golven, maar wel genoeg om een zwakke maag tot braken te brengen. Ik ging van voltijds naar tweemaal halftijds en voel me daar, na een half jaar, goed bij.
Bij het regime, in elk geval.
De inhoud moet nog wat gefinetund worden, maar ook dat komt goed in 2015, zoveel is zeker.

2014 Was het jaar waarin we een paar keer zeer goed gingen eten (bij Graanmarkt 13 bijvoorbeeld). En dat wil ik meer.
Onze tijd samen is sowieso wat teruggelopen, laten we er dan wel betere momenten van maken. Niet per se super duur, wel super lekker.

Het is ook het jaar waarin enorm veel actie wordt gevoerd voor Ringland. Het is gelukkig al zover dat de crowdfunding goals gehaald werden. Laat 2015 het jaar zijn dat er een positieve beslissing wordt genomen. Dat de politiek maar eens wat ballen kweekt, gotverdoeme!

Afgelopen jaar kwam Sander ook terug. Na zeven maanden de hippie uit te hangen in Zuid en Midden Amerika, stond de goede kerel plots terug op Vlaamse grond. Een zalige reis, veel geleerd en naar wat ik merk, best wel wat veranderd. Ten goede. Nog beter, eigenlijk.
All the best bro!

Ook voor de andere broers (the brothers from another mother), niks dan goeds. Werk. Een werkende rug. Een diploma. Een lief.
Het jaar waarin de (ex-)sterkste man van België iets begint met de sterkste vrouw van België, moet worden genoteerd in de annalen.
Dat de ruggen het dit jaar beter doen.
Dat de ziekenhuisbacterie wordt overwonnen.

Voor de zusjes en die kleinste rekel: niets dan goeds.
Feesten en speelgoed en diploma en plezier.
Juij!

Op sportief vlak kijk ik terug op een heuvelachtig parcours.
Met de komst van ons derde gezinslid was het af en toe wat hectisch, maar viell het uiteindelijk beter mee dan gedacht. Het was vooral toen mevrouw naar de crèche ging dta sporten naar een laag pitje zakte. De partner throwdown was een geweldige ervaring (vierdes, trouwens) en plots lukte het me om (bijna) 20 pull ups te doen. Doet u beter?

Nog in 2014 ontdekte ik meditatie.
Via calm.com lukte het me af en toe om de stekker uit te trekken.
Reset.
Kwam via Lift.do en komt voor dit jaar op de Goede Voornemens lijst.

Verder was er weinig speciaals, eigenlijk.
En ik hoop dat dat ook voor 2015 zo gaat zijn: niet te veel speciaals maar wel woelige baren en een strakke wind. Vooral ‘s morgens.

BabyMonitor

Afgelopen weekend, ergens te velde. Wij op een feest, met de baby erbij.
De hele auto volgestouwd met alles en nog veel meer. Behalve de babyfoon.

Ik weet niet hoe dat dat op uw feesten is, maar bij ons durft dat al eens geanimeerd te zijn. Met gebabbel, gelach, geroep, bestekgekletter en het occasionele brekend glas.

Baby in bed, maar wij als zorgzame ouders, willen het kind wel graag horen huilen zodat we in actie kunnen komen en troostende liedjes kunnen kelen. Maar. Geen. Babyfoon. …

There is an app for that.

En zo bleek. Meerdere apps. Gezien mijn vrouw een iPhone heeft en ikzelf een androïde bepotel, moest het iets universeels zijn. En gevonden!

App op de ene gsm, die detecteert of er teveel lawaai is en dan de andere gsm belt. Simple comme bonjour.

https://play.google.com/store/apps/details?id=de.SmartDyne.Full.BabyMonitor

Het grote baardonderhoud

Na de “Grote Ochtendlijke Reinigingswind” het belangrijkste moment van de dag.
Het temmen van de baard.
Het in de plooi trekken van de weerbarstige gezichtsbeharing.
Het voor de dag komen wat passelijk maken.

De getrimde baard

Een baard van gelijke lengte onderhouden is zeer eenvoudig.
Zelf te bepalen hoe lang of hoe kort, van een millimeter of 3 tot een dikke twee cenntimeter.
Persoonlijk vind ik dit het beste wanneer de baard niet langer is dan een centimeter, anders wordt het hoofd enorm rond.

Nee, dan strak en afgelijnd.
Bij deze exemplaren valt het nog wel mee van werk. Exact hetzelfde als het maaien van de gazon. De gezichtspelouse is echt zeer makkelijk stijlvol te houden:

  • eens per 2 weken trimmen met de tondeuse, alles op dezelfde stand
  • de kantjes straktrekken met een “krabberke” of een scheermes
  • af en toe de baard eens wassen met shampoo en conditioner

De baard in model

Een gemodelleerde baard is een ander paar mouwen.
Hiervoor is professionele hulp nodig en dagelijks wat licht onderhoudswerk.

Kleine kanttekening: om een deftige baard te laten groeien, is vooral veel geduld nodig.
Vergelijk het met het laten groeien van een nieuw kapsel: die vervelende, belachelijk ogende tussenperioden, die heb je ook bij een baard.
Bah.
Daarom een brotip: laat een baard in model, in model.
Doe niet wat ik wel (meermaals) deed en trim het gewas. Je krijgt er spijt van.

De baardenkapper

Het in model gieten van een baard is niet iedereen gegeven.
Er zijn naar men zegt mensen die dat dat bij zichzelf kunnen, maar ik kan het niet.
Ik ga daarvoor steevast langs bij een echte herenkapper, met verstand van baarden.
In het Antwerpse: Chaplin’s Barbershop, Brabo’s Hand of Sir Richard. Bij De Cliént lopen vast ook goede baardenkappers rond, maar daar ben ik zelf nog niet geweest.
Mijn voorkeur: Sir Richard. Online afspraak boeken, snel en goed geknipt. En een tas koffie.

Het te kiezen model hangt vooral af van het gezicht en de schedelvorm, maar ook van de goesting.
De lengte: hoe langer hoe beter.
Size matters.
MOAR BEARDS!

Wat je wel zelf kan: kantjes straktrekken.
Met een “krabberke” of een scheermes.

Het dagelijkse ritueel

Ik heb verschillende opties, die ik afwisselend gebruik.
Van gemakkelijk naar arbeidsintensiever komt het neer op volgende mogelijkheden:

Spoelen met koud water

Niet moeilijker dan dat het klinkt: kraan open, baard erbij, veelvuldig water aanbrengen.
Hoe kouder hoe beter. Ben je ineens goed wakker.
Mijn go to solution bij weinig tijd, ‘s morgens vroeg voor het sporten of op een lamme-tamme-weekenddag.

Baardolie

Er zijn in de handel verschillende baardolies te krijgen. Allemaal nogal duur, vind ik. Goed en welriekend, zeker. Maar toch. Zelf ga ik sinds kort voor pure jojoba olie met één of meerdere essentiële oliën gemengd. Myrtle, cypress, peppermint.
Fris, fruitig, goedkoop.
Vooral geschikt voor een zachte welriekende baard, minder geschikt om alles in de plooi te leggen.

Baardwax

Voor dagelijks gebruik kies ik voor  Murray’s Beeswax.
Zeker als de baard wat voller en weerbarstiger is, is dit perfect om alle plooien glad te strijken.
Geurloos, smaakloos en houdt de hele dag.
Ik gebruik het vaak in combinatie met één of andere baardolie.

Beard balm

Voor echte mannendagen.
Dagen dat er iets speciaals op de planning staat.
Dagen die meer awesomesauce kunnen gebruiken.
Ik ga dan steevast voor de Damn Good Soap Company’s Beard Balm.
Heerlijk zacht, creamy en stevig.
En het ruikt beestig goed!

En jij?
Hoe onderhoud jij je baard?

Run for Life: het resultaat

Er werd gelopen en gedronken en geweldig hard gelachen.
Goesting, zweet en plezier.
En geld.

Afgelopen week stond de teller op een dikke 650 euro, intussen schatten we een pak hoger.
De juiste cijfers komen pas in het begin van het nieuwe jaar binnen, MAAR!

Op basis van rondvraag en enthousiasme durven we stellen dat we naar de tweeënhalf duizend gaan.
Tjakkaa!

Dankzij de geweldige steun van Sportorders.eu kon iedereen zich laven aan 100liter First Class Nutrition Elektrolyte Agrum. En een reepke bananabread. Mannekes, op ons sloefen.

Dikke respect aan de marathonlopers, de helpers en alle andere-afstands-lopers!

U was geweldig.

Mentor

Ik ben op zoek naar een mentor.
Of meerdere mentoren.
Of misschien helemaal niet op zoek, misschien heb ik er al wel een heleboel.

Wacht.
Begin, beginnen.

Het gebeurt dat ik met een heleboel vragen zit.
Over vanalles. Het leven.
Professioneel dan wel privé.
Over balans en evenwicht. Eigenheid en rekening houden met.

Nu, als ik zelf niet direct een goed antwoord kan bedenken, loop ik aan bij anderen.
Mijn vrouw, moeder, vader, vrienden.
U kent dat wel. “Seg, ik zit met iets…”

Meestal komt er dan, door er over te babbelen, wel een oplossing.

Maar voor de wat grotere levensvragen over de toekomst en al, heb ik graag een wat diepgaander gesprek.
Niet te lang (een tas koffie of een broodje lang is meer dan voldoende) maar wel diep.
Er zijn zo een aantal mensen in mijn omgeving bij wie ik daarvoor kan gaan aankloppen. Mensen naar wie ik een mailtje stuur en vraag of ik even wat tijd mag kopen. En wanneer dat dat past.
De afgelopen weken zeiden er al een paar: ja natuurlijk, past het je *dan*?

Geweldig.
Kracht van een netwerk en van goede mensen.
Een goed netwerk, eigenlijk.

Officiële mentor

Via Jan Daghelinckx kwam ik bij de podcast van Tim Ferris uit.
In aflevering vier babbelt Tim met Ryan Holiday, een jongeling die het al ver heeft geschopt. Zo werkte hij als twentysomething als marketing director bij American Apparel. Het was een gesprek over stoïcisme en hoe dat, onder meer, de Meditations van Marcus Aurelius kunnen leiden tot een beter leven.

Op een gegeven moment haalt Ryan de spreekstok naar zich toe en brengt het gesprek (kort) op mentorschap. Hoe hij daar mee omgaat. Het meest opmerkelijke vind ik, is dat hij niet steeds naar een mentor toe stapt om te vragen “Hoe zou jij het doen?” Of “Wat is het antwoord op…?”

Want dat dacht ik altijd dat je deed met een mentor, leermeester of hoe je het ook wil noemen.
Nope.
Niet dus.

In zijn stuk op Medium haalt Omid Scheybani het volgende aan:

2) Everyone is just one coffee away from you. Ask for it.

Dit gaat dan wel over Google, maar ik merkte de afgelopen weken dat dat ook echt zo is.
Een koffie, een pintje, een falafel. Whatever.
Vragen staat vrij. Hoe concreter, hoe beter.

  • Wel: wat denk je van deze titel voor een blogpost?
  • Niet: kan je dit artikel eens nalezen en aanvullen?

Wat Ryan Holiday nog meer aanhaalt: je moet het niet steeds écht vragen.
Veel wordt al opgelost door je af te vragen: “Wat zou Mister/Misses X doen?”
Lukt alleen als je mensen goed kent, natuurlijk, maar toch.

En daar was mijn leermoment.
Denk eens hoe iemand denkt.
En verifieer dat later even.
Of ga er gewoon iets mee eten of drinken.

En eigenlijk, wist ik al heel lang hoe het moest…

Southpark, dat zit vol levenswijsheden.

My favorite recipe on IFTTT

IFTTT Recipe: When I visit the White House, tell Barack I'm out front. connects android-location to twitter
IFTTT is een geweldige website.
Het maakt het leven automatisch en gemakkelijker.
Kom je thuis? Zet de WiFi op je telefoon aan.
Ben je op je werk? Zet in je calendar hoe lang je daar bent.
Driemaal daags een sms sturen aan vrouwlief? Consider it done.

Maar het beste: laat Barack weten dat je in de buurt van zijn mansion rondloopt.
Geniaal.

Fed Up: a sugar sweet documentary

This Film Exposes the Bitter Truth About Sugar and America’s Obesity Problem

Screen-Shot-2014-04-10-at-12.32.19-PM

In Super Size Me, Americans learned about the health risks of McDonald’s. In Food, Inc., we saw the nutritional and environmental devastation brought on by industrial agriculture. Now, a new documentary promises to lay bare what Dr. David Kessler, a former Food and Drug Administration commissioner, calls “one of the greatest public health epidemics of our time”: junk food and the obesity crisis.

link

Ik hoop dat er een dag komt dat de overheid haar ogen opendoet en zich gaat bezighouden met dat wat écht belangrijk is. Gezondheid van het volk.

De film is ondertussen overal te koop.

Run for Life 2014

Voor de vierde keer ondertussen, lopen we een marathon voor een goed doel.
Dit jaar weer voor SISP, Sebastian Indian School Project. Omdat we daar geweest zijn, omdat dat een Indo-Belgisch project is en omdat dat echt werkt. Ah ja, dat hebben we gezien.

Eigenlijk was het dit jaar moeilijk om iets te organiseren.
Net verhuisd, een kindje, ander werk.
Niet eenvoudig om daar dan nog iets extra bij te nemen.
Maar na het zien van de reportage op Canvas over Kovalam Surfclub, konden we eigenlijk niet terug.
We moeten lopen.

En daarom lopen we.
Op 13 december, van Antwerpen naar Meer.
(Je kan natuurlijk ook halverwege starten, als je een marathon niet ziet zitten.)
Daar worden we opgewacht door een team masseurs en is er eten en de kerstmarkt van de KWB.
Dolle pret, dat staat vast!

Hoe je kan helpen?
Door je in te schrijven op runforlife.be
Of door te sponsoren op

“Kinderen Derde Wereld” – Brussel
IBAN BE57 0000 0399 9935
BIC BPOT BE B1
Mededeling: RUN FOR LIFE 2014

Daddy like a pro

Ons klein prinsesje is ziek.
Gele snottebellen, hoesten zonder einde, koorts.
Een zielig ziek hoopje mens dat alleen het beste nodig heeft.

Dus moet daarvoor gezorgd worden.
Niet in de crèche, ah nee. Want daar mag ze niet heen.
En dan moet er iemand komen oppassen, want de moeke en de vake moeten arbeiten.

De afgelopen dagen kwam er al een oma oppassen.
Geweldig. De allerbeste zorgen en het volledige vertrouwen.
Wij gerust, Truus blij.

Maar vandaag moet de oma ook werken.
En de andere oma’s ook.
En aangezien ik nog niet was thuisgebleven, is het vandaag mijn toer.

Maar!
Gelukkig is het kleine musje nogal moe en kan ik, dankzij de aard van mijn job, overal werken.
Ook vanuit de living, als ik daar een standing desk maak.
Win!

En dat musje?
Dat slaapt dan in de draagdoek.
Leve de draagdoek! Leve de standing desk!

Ongelukkig

Ik word daar ongelukkig van, van Syrië.
Dieptriest.
Dan wil naar huis gaan en mijn vrouw en dochter op schoot nemen en knuffelen en nooit meer loslaten.

Shit gasten.
Stop daar eens mee.

Via