Eindejaar, what a blast

Standard

Amai, wat een week was deze week.
Tot nu toe, want het is nog maar donderdag. Nee, echt.
Maandag het gezin uitbreiden, de oudste dochter op een paar uurtjes na een paar dagen niet zien tot ik ze op de spoed kan gaan vergezellen.
Niks ergs, achteraf gezien, maar koortsstuipen zijn niet zo gezellig.
Nu, het gescheurde gezin in de nacht die daarop volgt ook niet.

Intussen is de koorts weg en het gezin herenigd.
Het enige dat telt.
Oudjaar is hier het grootste feest dat je je kan voorstellen: wij vieren.
Nah.

En alle vrouwen om half tien in dromenland.
Boem.
Paukenslag.
Ik ben gelukkig.
Voor 2016 meer van dat familiegeluk.

En da we nog veul meuge meuge!

Standing Netflix desk, oudjaar style

Standing Netflix desk, oudjaar style

Welkom Babette

Standard

De kerstvakantie nam een fijne start.
Gezellig thuis met drie, quality time. Alle aandacht voor het enig-kind.
Enig, nog voor even, want elk moment kon daar een klein zusje bijkomen.
En hopla, daar ben je dan.

Met je bijna drie-en-een-halve kilo, tien vingers en tien tenen.
Een koppel heldere kijkers en zachte babyhaartjes.
We hebben ook op jou moeten wachten. Niet erg, want dat zijn we gewoon, dat we een beetje geduld moeten hebben met die dames van De Loore. En blij, dat ook, want jij Babetje, bent meer dan welkom.

Een huis dat weer gevuld wordt met de heerlijke geur van roosjes, met kreetjes van honger en dorst.
‘s Morgens, ‘s avonds en ‘s nachts.
Maakt niet uit.
Wij zijn er de hele tijd.
Alle drie.
Voor jou.

Welkom, lieve Babette.

image

Dag twee

image

Skinning like there's no tomorrow

Kerstverlof

Standard

‘t Is al echt verlof geweest van de week.
Echt kerstvakantie.
Niks gepland, niks moeten doen.
Wachten, dat wel, op nummer twee. Maar verder?
Niks.
Rust en focus.

Op wat echt belangrijk is.
Truus, als nog-even-enig-kind.
Charlotte, als nog-even-zwanger-en-dan-weer-mama.
Mezelf, als nog-even-en-danvader-van-twee-met-drie-vrouwen-in-huis.
Focus.

Alle dagen gaan sporten, want dat gaat er  de komende weken wat over schieten.
Alle dagen al heel de dag met Truus gespeeld, want dat gaat de de komende weken ook wat minder zijn.
Alle dagen samen, met het gezin, gegeten.
Heerlijk.

Zo van die kleine dingen?
Samen ‘s middags warm eten kunnen eten?
En gezellig blijven zitten?
Dat is verlof, voor mij.

‘s Morgens op tijd op staan om te gaan sporten en dan een hele lange dag hebben.
Opstaan voor de rest wakker wordt, om de krant te lezen, koffie te slurpen en wat te schrijven.
Na te denken over de nabije en minder nabije toekomst.
Focus.

Het zal hard veranderen, morgen of zo.
Of overmorgen.
Of vandaag.
Heel hard.

En da’s niet erg.
Want wij zijn met z’n allen nog gewoon een week of drie thuis.
Om niks te doen dan met mekaar bezig te zijn.
Bezig te zijn met kleine dingen.
Verlof, quoi.

Automatisatie, maar dan makkelijk

Standard

Voor ons project van Run for Life moesten mensen kunnen inschrijven. Ze moeten inschrijven, een mailtje krijgen en de ploegkapitein moet dan betalen.

Niet zo moeilijk, maar ook niet super eenvoudig.

tl;dr

Dankzij Google Forms, Google Spreadsheets en Zapier krijgt iedere ploeg van Run for Life nu een mailtje wanneer ze inschrijven.

Full story

Er moest dus een oplossing bedacht worden die snel op te zetten is, makkelijk aan te passen en nog makkelijker te consulteren.

Een makkelijk formulier, een overzicht in een spreadsheet en een automatische mail met betalingsgegevens.

Dat kan met een zelfgebouwd formulier via Contact Form 7 of Gravity Forms, maar daar heb ik het geduld niet voor. Om daarin een formulier te bouwen dat ook meerdere opties (ik wil meelopen, komen helpen of alleen maar spaghetti eten) herbergt, ben ik een paar uur zoet.

Dan maar via Google Forms zodat alles ook meteen in een mooi overzicht komt. Twee vliegen in één klap.
Maar dan de bevestigingsmails. Dat ontbreekt in Google Forms. Dacht ik.

Hallo Zapier.

Deze wondertool zorgt ervoor dat je verschillende webtools met elkaar kan verbinden. Zodat je e-mails kan sturen naar een e-mailadres in een spreadsheet, bijvoorbeeld. En dat dat elke keer kan, wanneer er een nieuwe regel wordt bijgeschreven. En dat je de andere velden van die regel ook kan gebruiken om je e-mail op te vullen.

Ik was enorm content, die avond dat ik maar een half uurtje tijd had en dat het wél af moest. Dank u internet. Dank u Zapier.

Eindejaarslijstjes

Standard

Terwijl de hele westerse wereld zich tegoed doet aan eindejaarslijstjes en uitkijkt naar kadootjes, gevulde kalkoen en faux gras, doen wij dat niet.

Wij hebben alle kerstfeesten, nieuwjaarsfeesten en alles daartussen afgezegd. Of onder voorbehoud toegezegd.

Want echt waar Josefien, wat Mariah Carey zegt.

Snieklaas

Standard

Gelukkig zijn de meisjes bij ons wel braaf geweest. Nu nog hopen dat Snieklaas ons huisje niet voorbijrijdt van’t weekend…

Het vaderschap

Standard

We zijn intussen 17 maanden ver in het vaderschap.
Nog geen noemenswaardige burnouts of incidenten geweest, behalve dan met de anesthesist van dienst bij het plaatsen van de buisjes. En met één van de oma’s die mijn oudste prinses een “vuil dink” noemde.
Doede. Ni. Ongestraft.

Nee. Het viel echt al goed mee, tot hier geraken.
Next up wordt een stevige horde.
Prinses nummer twee. Nog zes weken, give or take.
Piepklein boeleke, grote zus en meer feest.

Dat maakt ook dat er keuzes gemaakt worden.
Halftijds gewerkt gaat worden.
Misschien zelfs minder gesport gaat worden.
Want het gaat druk worden.

Heel druk.
Las ik toevallig vandaag nog een stuk over.
Over vaders die huishoudens redden en al.
Hier wordt het huishouden in elk geval niet alleen door het vaderschap gered, tot nu toe.

Wij zijn samen een stevig ouderschap, met op tijd en stond een dikke middelvinger aan alles wat nog moet.
Moet gebeuren. Moet voor de rest. Iedereen is welkom, maar er zal wel eens wat speelgoed of vuile dan wel propere was slingeren. Poetsen is voor de poetsvrouw en de afwas, da’s voor het afwasmachien. Samen in de zetel hangen en niets doen is soms net iets belangrijker.
Nah.

Winteruur shwinteruur

Standard

We rommelen wat af. Elke dag rommelt het in de actualiteit onder de -isten: journalisten, terroristen, activisten, sportivisten, vakbontisten,… De regering is een zootje en het weer is gewoon wisselvallig. Mja.

En dan doen we nog een beetje zout extra in de maatschappelijke wonde. Het winteruur. Wat rapper donker. Wat somberder. Want anders is de winter niet deprimerend genoeg.

Ik moet er niet van weten. Als ze nu eens één ding echt mogen afschaffen van mij (naast incompetentie, op enigerlei vlak) dan is het dat winteruur.

Of het Zomeruur, da’s minstens even laakbaar. En daar zijn heel wat mensen tegen. Frank Deboosere, bijvoorbeeld.

Mijn voorstel: laat verschillende economische sectoren ‘s zomers zelf beslissen of ze al dan niet vroeger willen beginnen. Op die manier spreid je de files. Dat zou pas een echte besparing zijn. 

You go Frank!

Mark Coenen over de eeuwige jeugd

Standard

En nog: Dankzij de wonderlijke indeling van onze hersenen in een linker- en rechterhelft, beschikt eenieder van ons over een ingebouwde boekhouder en een ingebouwde zatte nonkel. (…) De linkerhelft fileert genadeloos wat niet nuttig is en geeft voorrang aan wat bekend is. De rechterhelft wil de hele tijd op café.

Pompoenpuree

Standard

Na de komkommertijd is het vollenbak tijd voor pompoenen. Grote oranje, verse pompoenen. Niet goedkoop in de winkel, gratis te krijg bij verschillende groene vingers.
En ja, je kan daar meer mee doen dan soep koken. Mijn favoriet: pompoen puree.

Je kiest een mooi stuk pompoen. Wij gebruiken voor twee een kwartje. Alles schillen, proper maken en in blokjes snijden.
Beetje water in de pot, iets van een 250ml en koken.
Ik doe daar een bouillon blokje bij en laat dan alles zijn gang gaan tot de pompoen gaar is.
Alles van het vuur en stoempen.
Bijna klaar.

De grote truuk?
Mousseline. Jep, pakjespuree.
Ik ben daar groot mee geworden en eet dat nog steeds heel graag.

Stand van zaken

Standard

De zomer, tijd om na te denken, te leven.
Terug te kijken op de dingen en op de laatste jaren.
Op de laatste barbecues, de mojito’s met dan wel zonder alcohol voor respectievelijk mezelf dan wel de moeder van onze twee al dan niet geboren dochters.

Terugkijken op de vakanties op vakantie.
Frankrijk, Spanje, Kroatië, menig citytrip.
Altijd goed weer, of het nu regende of niet.

Goe weer, da’s ne state of mind.

Terugkijken doen we graag, naar plezante dingen.
Vooruitblikken ook, naar plezante dingen.
De onaangename shit, die laten we vooral achter ons. Met af en toe een wrange nasmaak. Natuurlijk gaat het wel eens mis.
Allerlei, des mensens. We hebben wel al bijna alles meegemaakt, denk ik.
En toch kijken we blij vooruit.

Niet te ver, want daar is’t mistig.
Nee, ver vooruit, dat dromen wij.
Leven en vooruitplannen, dat is hier en nu.
Sebiet, met een tas koffie in den hof.

 

Het leven aan treinvaart

Standard

Het loopt verder, het leven. Met al zijn gemakken en hebbelijkheden. Of je nu werkt of op twee plaatsen tegelijk maar dan half, of je nu een dochter hebt of binnenkort met twee kleintjes zit. Of je nu met de fiets rondbrakt of op’t gemak de trein neemt.

Nee, dan het leven.
Houdt geen rekening met niemendal, laat je geen moment met rust en dendert voort. Ons leven in’t bijzonder.

En soms, soms sta ik daar bij stil.
Even, want dan moet ook ik verder.

Geluk

Standard

Wat is geluk, vroeg het boek. Ilja Gort, Nederlands wijnmaker in Frankrijk en verteller van vertelsels. Vraagt ie zoiets. Terwijl we op reis zijn in gotbetert Frankrijk.

En niet zomaar hollandistan aan de Middellandse Zee of de Provence-waar-het-zo-leuk-is. Nee. Midden. Frankrijk.
340 inwoners. Geen bakker maar een point de vente de pain. Of iets. Mijn Frans is nogal weggekwijnd de laatste jaren. Bijna appeljúsderransj.

Midden in Frankrijk. In een gat. Verlaten door de meeste boeren. Maar bomvol geluk.

De afgelopen week was mijn geluksweek.

Om zeven uur opstaan en ontbijten met de prinses. Dan samen naar de pointe de vente de pain. Te voet, met de prinses in fe draagrugzak. Hoeden op, zonnebril op en ju.
Kwartiertje wandelen, klapke doen met de madame van de bakker, brood en croissants en chocoladebroodjes kopen en weer terug. Samen in de zon zitten en wachten tot de andere prinses er komt bijzitten.
Tweede ontbijt nemen met het hele gezin. Blijven hangen tot de kleinste groentenpap belieft.

Awel.
Dat.
Dat is geluk.
En gelukkig zijn.

Homemade Granola

Standard

Zelf dingen maken, het komt met de jaren. Vroeger kochten wij alles kant-en-klaar. Met een berg additieven om van over te geven. Emulgatoren en vershoudbrol ook, maar vooral massa’s suiker.

Sinds enige tijd maken wij allerlei zelf.

  • Pindakaas.
  • Crème glace.
  • Granola.

Want granola, dat is lekker.

En duur, als je dat in de winkel koopt. Vooral als je weet dat het eigenlijk “gewoon” havermout is. Nu ja: havermout in de oven. Met honing, olijfolie en allerlei erin.

Easy. Peasy.

De havermout koop ik bij Albert Heijn (geen vijftig cent voor een halve kilo), de chiazaden en gojibessen bij Body&Fit shop. Notenmix komt van bij de Colruyt.

Recept

  • Drie koppen havermout
  • Halve kop olijfolie/sesamolie (of half / half, naar smaak)
  • 1/3de kop honing
  • Kaneel (optioneel)
  • Gemalen noten
  • Chiazaden (twee eetlepels)
  • Gojibessen

Havermout mengen met honing, olie en kaneel. Als het teveel plakt iets meer havermout gebruiken, als het te droog is, meer olie. Maak niet de fout die ik maakte door er teveel honing in te doen.

Alles in een ovenschotel doen en in de oven.
30 minuten op 200graden, af en toe eens omroeren.

Uit de oven halen en laten afkoelen.

Noten, chiazaden en gojibessen erbij mengen.

Alles in een pot.

Wij eten dat met volle yoghurt.
Omdat magere dan wel light producten brol zijn. Soms ook wel met Alpro Soya Yoghurt. Omdat afwisseling lekker is.

Dit recept is echt maar de basis: varieer gerust naar hartelust. Met iets lekkers. En granaatappel en bosbessen. Of banaan. Of gedroogd fruit.

Wat doe jij met je granola?
Wat is jouw superrecept?
Alle varianten zijn welkom!