Het internet wordt door enorm veel wezens bevolkt.
Wij, de ene soort, proberen in vrede te leven met hen, de andere soort.

En dat lukt aardig.
Tot er op een bepaald moment een rilling door de maatschappij der internauten gaat: er is weer een spekschieter op pad!

Spekschieters, dat zijn een beetje de eenzaten en neuroten van cyberspace.
Mensen die zichzelf op een bepaalde manier verheven vinden boven een ander.
Die over alles ongetwijfeld een dikke vette mening hebben, maar die eigenlijk liefst vanuit het duister van hun slaapkamertje-met-bureau-en-voetballertjes-op-het-behang opereren.
Hun acties beperken zich dan meestal tot het schieten der spek en minachting naar andere, zich ver onder hen bevindende levensvormen.

Dit keer zijn er enkele levensbloggers het doelwit, waaronder ikzelf.
Ook boskabout en Imke Dielen worden geviseerd en bijgevolg geschoffeerd.
Tackle op de man, want da’s spectaculairder.

Wann.es: Life, the universe and everything.
Echt, alles.
Vooral over mezelf en mijn kleine bubble op deze planeet, maar ook wat ik tegenkom op het web.

Lees: hij schrijft over dingen waar 1345676 andere bloggers ook al een post over hebben gemaakt. Ik mag hopen dat het een erg kleine bubble is. Met erg weinig zuurstof.

Proper dat, mij geen zuurstof wensen.
Me dunkt dat laagdrempelig vertier overal hoort te zijn en dat het niet zo evident is om dezer dagen échte kwaliteit uit het net te vissen.
Jammer dat het nog steeds makkelijker is om door het leven te gaan als spekschieter dan als oplossing.

Want wie of wat houdt u tegen om iets deftigs te brengen?
Waarom moet er in eerste klasse gespeeld worden om van voetbal een fijn spel te maken?
Mogen wieleramateurs zich op zondag niet amuseren wanneer u en menig ander nog onder de lakens liggen? Ook al halen ze geen prijzengeld maar een trappistje aan het einde van de rit?
Wie zijde gij gotverdoeme om mij een virtuele stamp in de toekomst van dit land te geven?
Eh?

Nu ja, ik heb geen zuurstof tekort in elk geval: mijn Antwerpse nek zorgt er wel voor dat de bubble groot genoeg is en blijft.

Schrijven maat, dat lucht op.