…en zat…

Marino Punk.
Zalig feestje toen! 

Qumana.
Goed programmeke, fijn en gratis.
Zolang het werkt!
Al een keertje gehad (toen de 2.0 beta) en nu de 3.0 (wederom beta).

Installeren, configureren, bloggen.
Easy and smart!
Not.

Nu start ik het ding, een splash screen komt tevorschijn en dan: leemte…
Webbased again.
Forced to.

Gisteren in extremis de afspraak met Bruno toch nog gehaald: 3u te laat…
Maar schappelijk als hij is, maakte hij daar geen punt van.
De lens lag klaar, in de originele verpakking: zelfs het plasticske zat er terug rond!

Dan terug geknald naar de beschaving, de schelde onderdoor en rustig verder getufd naar de Noorderkempen.
Daar gewoon in m’n bed gekropen, vandaag vijf uur in een zwembad gedobberd en dan vanavond een beetje geprobeerd met de lens.

Results at Flickr.

Ik stond net in de decathlon om mezelf te voorzien van allerlei nieuws om het gure weer in de Highlands te doorstaan;
Een regenjas, een fleecevest, onderhemdjes, een kampeerhanddoek, een bestekset, een koplamp en twee broeken.
Alles samen voor een enorm veel te hoog bedrag.

Gezwind naar de kassa, met een zwaai de bankkaart bovenhalen en nog wat geld extra vragen om de lens mee te betalen.

“onbekende kaart”

Als ge het al hebt meegemaakt: you know the feeling.
Redelijk rottig.
Maandag opnieuw proberen…

Plots begint het te dagen.
Plots kom het besef.
Nog tien nachtjes slapen en we vertrekken naar Schotland!

Met z’n drieën gaan we de West Highlandway afstappen, het noorden bekijken en whisky drinken.
Nog tien nachtjes slapen impliceert natuurlijk ook dat er stilaan mag begonnen worden met het inpakken. Want een expeditie als de deze vraagt wel wat voorbereiding.

Een goede rugzak en slaapzak (en bivvybag!) en slaapmatje en tent staan “pakkes klaar”.
De juiste schoenen ook en m’n survivalknife ook.
Maar de juiste kleding (broek, onderkleding, regenjas) moeten nog gekocht worden.
Liefst zou ik gewoon naar de Kampeerder of AS Adventure gaan en mezelf daar volledig hullen in Haglöffs en Jack Wolfskin. En Windstopper gerief.

Helaas zal de spaarrekening dat niet echt aankunnen.
Decathlon’s Quechua zal het moeten doen.
Een goede regenjas, wandelbroek en adventure broek en kompas.
En dan nog kaarten en kookgerief en een koplamp.
En, gezien bij AS Adventure, een metalen net voor rond de rugzak tegen dieven en ander gespuis.

En een plaatske voor m’n fototas.
Een fototas die vanaf vanavond wordt aangevuld met een verse portie glas.
‘t Moet nog afgehaald worden in Gent, bij Bruno.
Dat gaat weer wel raar zijn: IRL bloggers ontmoeten is altijd een gekke belevenis!

Ach, het weekend kan al niet meer kapot: plannen te over!

In blogland is alles nogal flou.
Mensen kiezen hun eigen plaats, vullen die met eigen ideeën en komen op de proppen met eigen grenzen.
Mij niet gelaten.
Als we de Big Brother hoer (en pakt da ni persoonlijk eh!) van het belgische blogmos nemen, Michel Vuijlsteke, dan lijkt het wel alsof hij alles aan ieders neus hangt.
Van zijn perikelen met de kinderen, tot de beesten in zijn hof over zijn bevallende vrouw en tot het werk toe.

Leuk om lezen en je leert meneer Michel precies ook een beetje persoonlijk kennen.
Naïviteit is me echter niet echt aangeboren, dus lees ik het allemaal met een korrel zout in de ogen.
Hij trekt zijn grenzen. Hij bakent, niet voor iedereen even duidelijk, zijn terrein af;

Michael uit Merksem vertelt ook zijn leven. Met zijn zoon, zijn ex-vrouw en zijn werk. En alle pleziertjes en ongemakken die hij daarbij ervaart. Eveneens gelezen met wat zout en goed bevonden.
Tot ik een tijdje geleden de brief aan zijn ex-vrouw las.
Toen moest ik even slikken.
Maar: persoonlijke keuzes hier in blogosfeer.

De beste oplossing vind ik zelf het bloggen van fijne en minder fijne dingen uit het leven, zolang het niet te persoonlijk wordt. Van dat moment af kan schrijven weleens opluchten, maar is een volledige beschrijving van de feiten niet echt nodig of zelfs kwetsend.
Bruno Bollaert leerde me zo de faction ontdekken.
Heerlijk vind ik dat: je weet dat het niet volledig waar is, maar de bedoeling is net zo duidelijk en even klaar. Zoals in Big Fish. Of zoals ik een tijdje terug.
Laat de lezer maar in het ongewisse.
Gebruikt ie z’n fantasie nog eens!

Faction rules big time

Powered by Qumana

…to getting things done.

PC tunen (netbanking, fotocapturing, office instellingen, sneltoetsen) kost wederom teveel tijd naar m’n zin.
Wel leuk, maar niet als er niet zoveel tijd is.

Nieuwe lens gekocht.
Van Bruno.
Ik moet ze enkel nog betalen en gaan afhalen…
Waarschijnlijk nu zatedrag.   
Tripje Gent, feestje aan mijn broek als het ware!

Back-up schijf syncroniseren met de gewone pc…
Foto’s nemen nogal wat tijd in beslag.
En sebiet de muzeikjes nog…

Powered by Qumana

Schoon is die stad.
Houden doe ik ervan.
Enorm veel.
Thuiskomen en gaan wandelen tussen de mensen.
Mensen van allerlei slag, mensen uit allerlei culturen.

Vandaag gezien (en bijgebleven)

• Huilende tiener aan de GSM
• Zwarte moeder, witte baby, mokkapapa
• Prostituees (a lot!) in onze straat
• Friturist die goeiedag zwaait
• Skater met Scapa Sport en papieren zakje van Vero Moda

Antwerpen, Ik Hou Van U!

Powered by Qumana

Sloppel gij web, sloppel gij wereld.
Sloppel gij schat en sloppel gij Mr President.
Sloppel allemaal en droom maar wat zachts en zoets.

God zegen en beware U!

Powered by Qumana

Beloven, beloven.
Altijd weer een beetje druk opleggen.
Dat is ook wel nodig dezer dagen.
Vandaag bijvoorbeeld.

Squashen, eten, pc-les aan Tommy en dan nog iets voor mezelf doen.
En ondertussen nog wat sociale contacten onderhouden met de gebruikelijke manieren. LinkedIn bijvoorbeeld.
Vandaag de papa toegevoegd.
Sociaal zijn onder familie: ‘t is nodig.

Zoals ook vandaag.
Vanochtend vroeg met Seppe gebeld.
Dat het niet zo goed gaat met grootva Staf.
En zodoende ook met grootmoe niet zo geweldig.
Even Skype doorgeboord van Antwerpen naar Retie, maar morgen nog een poging wagen.

Perikelen, ‘t is me wat…

Powered by Qumana

En zo is er weer een blogloze dag voorbij…
Morgen wel.
Ik beloof het.

Powered by Qumana

Zoals het hoort heeft elk Vlaams dorp een zomers festival.
We nemen twee opleggers (van die platte wagens voor achter een caniom), zetten die naast elkaar en dat noemen we een podium.
We nemen een toog met tapkranen die pilskensbier voortbrengen, we huren wat lokale dan wel internationale groepen in en we laten de zon schijnen…

Wij van de Mussenakker hebben dat ook: Akkerpop!
Zalig gezellig, met een tent tegen de regen en een frituur en twee podia en redelijk wat groepjes en enorm veel plezier!

Nu vandaag in Meer, aan’t klooster!
Ik zal er zijn en als ge “Kakafonische hardcore is echt wel fijn en dansbaar” zegt tegen mij, krijgt ge een pilsbierken uit de tapkraan!

Een hoop opgeruimd, uitgesorteerd en in dozen gestopt.
Dozen op de kast, volgende week kastdeurgordijn hangen.
En verder dozen wegsteken.
En gordijnen voor de ramen hangen.
En een vliegenraam knutselen.
En meer schabben hangen/maken.

En dan is de slaapkamer in orde…

In real time wordt er IRL opgeruimd.
Nix digitaal, nix computer.
Echt met dozen leegmaken, sorteren en alles netjes wegzetten.
En vooral: veel weggooien.

En pintjes drinken, dat ook weer wel…