Nog eventjes en we gaan genieten van de beste show op het westelijke halfrond: Allegria!
Manmanman.
En goesting!
En enthousiast!

Gelijk een klein kind!

…Bertje lustig verder blogt, kwam ik de laatste dagen niet verder dan eraan te denken.

En dan te bedenken dat ik:

• zaterdag een zalig feestje heb beleefd op onze nakermis
• zondag ben gaan stemmen
• zondagavond naar een Groen! feestje ben geweest
• enorm gelukkig was met de verkiezingsuitslag in Antwerpen stad (de districten mogen ze van mij volledig vergeten)
• mij vanaf nu volledig ga voorbereiden op morgenavond: Cirque du Soleil

Pfff.
Gelukkig heb ik Google Calendar terug ontdekt (en die werkt ook op’t werk!). En ook gezien dat ze daar gratis sms’en sturen als je dat instelt als reminder. Vrij zalig ofwa?

Sinds dit weekend is mijn agenda overvol denk ik.
Te vol voor vanalles in elk geval.
Neem nu een dag als vandaag.

Vol goede moed om 06:15 naar de dagtaak vertrokken, met nog meer moed eraan begonnen.
Fijne doch lange dag met redelijk wat afwisseling en gezellige troubles.
Het laagje suspens was sterk aanwezig binnen het test- en randgebeuren!

Naar huis geknald en daar te 18:25 aangekomen (iets meer dan twaalf uur van huis, jawel!) om een geweldige maaltijd te vinden. (dank u Tommy!).
Tegen zeven uur besloten om toch maar niet naar Dries Buytaert’s uiteenzetting op het kviv te gaan. Niet tegenstaande ik drupal een enorm fascinerend iets vind, had ik toch geen zin.
Dan maar wat opgeruimd op m’n bureau en de radio aan de pc gehangen zodat er van een ware mp3muziekgolf gesproken wordt in ons Klapdorp.

Dolle pret OFWA?!

Zalige antipasti…. 

Zonet de ijskast uitgekuist.
‘t Moet, want morgen komt de huisbaas er iets aan maken;
Het deurtje van’t vriesvak is al meer dan een jaar kapot en dus zit dat bakje vol ijs en druipt dat als de deur opengaat.

‘t Was vettig.
De bus ketchup begon spontaan een klapke tegen mij, de pot mosterd moest ik eruit weken en ‘k heb Tommy’s scherpste mes nodig gehad om de ijslaag weg te steken.
En daar leggen wij meestal ons eten in eh!

Dat we ranzige zwijnen zijn bij tijd en wijlen.
Maar dat dat gaat veranderen;
Morgen de rest van de keuken, dan de tuin, de badkamer en de hal.
En de living;
En sebiet m’n eigen kot aan kot werken.

Oh man, vierentwintig uur is echt heerlijk weinig!

Zotte sfeer in mijn GSM-aura: Nonkel Punk belde met een moeilijke vraag.
De lieve man gaat zich zaterdag eerstkomende namelijk in de echt verbinden met Tante Mireille. Na zeventien jaar en nog wat dagen gaan ze op 07/10/2006 (wie ziet de toevalstreffer?!) eindelijk de samenlevingskano omruilen voor een heuse huwelijksboot.

Nonkel Roel belde net om een aantal zaken te vragen.
Waar ik woon bijvoorbeeld.
En of ik zaterdag toch wel zeker kwam.
En dat het in Hamme te doen was.
En of ik een betrouwbaar persoon ben.

Betrouwbaar?
Ik was al snel geneigd om met de snelheid van het licht een korte doch eerlijke JA NATUURLIJK! te roepen, maar ik wist mij te bedwingen.
Ik ben namelijk (al veel te lang) in Ja! Van Danny Wallace bezig…en denk dus wel twee keer na voor ik mezelf in een onbekende situatie stort.

Waarom hij dat belangrijk vond?
Omdat hij zich afvroeg of ik een goede getuige zou zijn op zijn trouwerij…
Euhm, tja.
Ik heb hem dan maar gezegd dat ik dat met heel veel pelzier wil doen.
En dat het verdorie een eer is!

‘t Is niet de eerste keer dat ze me zoiets vragen.
Nonkel Seppe, de grote lap-peter van mezelf, vroeg het me ook toen hij enkele jaren geleden het huwelijksfeest uit de kast haalde.
En mijn lieve kleine petenicht Lidemij dan!

En of ik een btrouwbaar persoon ben!

Tom Barman, Ludo Mariman en nog wat volk.
Dat het goed en plezant was!
 

Een tweede avond kermis vieren in het dorp.
Toftof, al ben ik wel een beetje moe.
Remedie?
Biertjes en een grote koem koffie.

En morgen: 0110 in Antwerpen.

Het was lang geleleden dat ik nog eens gevoetbald had.
Toch zeker een maand of vijf.
Het was vandaag dan ook zowel een verademing als een zenuwtoer om daar nogmaals aan de gevangenis te staan.
Veel te vroeg natuurlijk, maar om drie uur mocht er eindelijk van voetbal gedaan worden.

Tegen de gevangenen, met een beetje een klein hartje toch wel.
Helaas was onze ploeg niet volledig (wat al het hele seizoen zo is) en moesten we beroep doen op de plaatselijke interimspelers.
Jan had gisteren gebeld met “Fat Tony”, de leverancier van het goedje, en vroeg of hij een stuk of vijf extra spelers kon regelen.

Vandaag bleek dat Tony zijn huiswerk wel zeer goed gemaakt had: twee blikken Portugezen opengetrokken en daar stonden we met een ploeg van 19 spelers…
En goede spelers!

Verdikke. Die Portugezen zijn echt wel goed. Vanaf nieuwjaar gaan ze met een eigen ploegje meedoen in ons competitietje en dan zullen we ons peren nogal eens zien.
Maar vandaag waren we dus allemaal dikke vrienden.

Resultaat: Helden 14 – Gevangenis 0

Gisteren voor het eerst in vijf jaar nog eens deelgenomen aan het jaarlijkse bierzuipfeest dat kermis heet.
Vorige jaren heb ik me daar wijselijk aan onttrokken.
Zoals vorig jaar: fuck it, we go hiking!

Maar dus nu wel geweest.
Resultaat?
Niets.
‘t Was plezant, er was wat volk en er waren pinten.
Niet overdreven, niet plezanter dan een andere dag met feesten en uitgaan en al.

Mijn eerste reactie was dan ook vanmorgen: “Waarom geven mensen aan zulk een middelmatig feestje hun hele vakantiegeld uit?!”
Reactie van de voorstanders: “jamaar, ‘t wordt nog plizanter.”

Tja, we zullen vanavond zien.
Nu: voetballen!

Vandaag was een dag uit duizend (alreeds!) en we zijn nog maar halfweg!
Opgestaan, auto verzet, parkeermeter vol geld gestompt en terug naar huis.
Dan wat nieuwe (gevonden) kleren gepast en wat aangedaan.
Heerlijk om zomaar op straat een doos vol quasi nieuwe, versgewassen hemden en t-shirtjes te vinden!

De spullen zien er wel wat heaumeaux uit, maar dat is hip dezer dagen zo schijnt het.
Dan naar het W&E, aka de ex-collega’s van het Winkelcentramanagement, voor een babbeltje.
Kwestie van de mensen niet volledig uit het oog te verliezen.

En de rest van de dag:

1. langs de Madame
2. thuis eten
3. nagelkloppen en kermis inzetten
4. jukebox night in De Mussenakker
5. te bed of niet te bed…

En morgen: vaneir!
Verlof is echt te cool om niet te nemen…

De foto’s staan bij Flickr zoals u gewoon bent, een live verslag kan u natuurlijk altijd gewoon verkrijgen op eenvoudig verzoek en het betalen van menige “wife beater”.

Alles gemaakt met de nieuwe lens van bij Bruno.

“Zij gaan wel en ik kan niet….”
Dat dat niet eerlijk is!
Hoewel ik wel zou kúnnen gaan, zijn er morele redenen die me tegen houden.
De verjaardag van mijn oudste zusje bijvoorbeeld.
De schat wordt op vrijdag dertien oktober potdorie dertien jaar!

Klinkt als een roep om een geluksvogel als ik om erbij te zijn!
Dus geen BlogCom voor mij.
Helaas.

Via Hans Mestrum las ik over de genereuze zet van mindjet Benelux.
Gratis Mindmap voor de goegemeente!
Een mailtje sturen is de enige moeite die je ervoor hoeft te doen.
Nu, nogal sceptisch stuurde ik een mailtje.

Om twee minuten later een reply te krijgen met downloadcode en licentienummer!
Fijn zo!

Of ik het veel ga gebruiken is nog af te wachten, maar je kan er blijkbaar ook content mee in weblogs draaien. Cool as hell!