smart

Standard

Gisteren kreeg ik de nog maar eens naar mijn hoofd (vragender dan verwijtend) dat ik niet al mijn geheimpjes van het internet deel. Nu ja. Ik ga er vaak ook aan voorbij als dagdagelijks: voor mij zijn het vanzelfsprekendheden geworden. Logisch, toch? Niet dus. Daarom: de wondere wereld van de internet geheimpjes!

M is de nieuwe www

vele websites die je normaal bezoekt op het internet met hun www.-kopf er nog aan, hebben ook een mobiele tegenhanger. Als je dan met je smartfoon naar die website surft, krijg je soms al automagisch het juiste formaat voorgeschoteld. Soms loont het echter om te surfen naar http://m.dewebsite.be/ of http://i.dewebsite.be/

Read later

het kan gebeuren dat je op het internet een dol artikel tegenkomt. Vaak zijn dat lange artikels die wel wat tijd vergen. Het durft al eens voorvallen dat je dat artikel liever uitscheurt en later eens leest. Helaas is het internet niet uitscheurbaar…

Maar!
Dankzij een veelheid aan devices die met het internet verbonden zijn, openen zich deuren.
Deurtjes, eigenlijk, want niet iedereen ziet ze, blijkbaar.
Soit.

Ik lees veel via Instapaper.
Een accountje aanmaken, een link naar je bladwijzerbalk slepen en klaar.
En het beste van al: dat brengt alles naar mijn telefoon: Instafetch Lite.

Neem een blaadje papier en noteer…

Evernote is je digitale kladblok.
Zowel op het internet, op elke computer de je gebruikt als, hou u vast, op uw smartphone.
Cross platform en al.

RSS? RSS!

Het afschuimen van steeds dezelfde websites kost tijd. Waarom niet alle inhoud op één plaats laten verzamelen? Waarom het werk niet door een ander laten doen, zodat je je kan concentreren op de inhoud?
Elke zichzelf respecterende website met veranderende content heeft dat.
Blogs, nieuwssites,…

Hoe het werkt?
Ik gebruik het met Google Reader, maar er zijn ook andere toepassingen. (google)
Probeer het vooral even uit.

Nog vragen?
Nog tips?

Familietrekje

Standard

Men zegt wel eens dat iedereen in een bepaalde familie dezelfde trekjes heeft.
Door de band genomen heet dat dan een familietrekje.
Moeilijker moet dat niet zijn.

Wij hebben dat ook.

Als’t is om te helpen, dan doen wij dat met plezier.
Als’t is om om zeep te helpen, dan dan doen we dat nog liever.
En als’t is om te kl*ten, dan moet je’t zelfs niet vragen!

The Magic Jacker Show

Standard

Dat ik een grote familie heb, dat weet iedereen.
Logisch ook, want ik vertel daar graag over: mijn familie is bangelijk!

Maar tegenwoordig beginnen de kleintjes van weleer zich serieus in de wereld te gooien.
Er zijn er die dat dat gooien heel letterlijk nemen (Sander met zijn gebroken en reeds herstellende rug) of die zich een spreekwoordelijke breuk heffen:

Dat zijn er twee.

Maar nu blijkt dat er ook kleine neefjes van grote meneer aan’t spelen zijn.
Librecht doet iets met videobeelden, toneel en belachelijk veel (goede) humor.
Ze baseerden zich lichtjes op In de Gloria en deden er dan hun ding mee.

Mijn familie maat, die is goed bezig zeg ik u!

Zeilen met de Zao

Standard

Het was een jaar of zeven geleden denk ik, dat ik nog in een zeilboot had gestaan.
Zaterdag kwam daar (gelukkig) eindelijk verandering in.
echt, zeilen is heel plezant.

Vertrokken om 08:00, aangekomen tegen 18:00.
Van Linkerover naar Hoedekenskerke over de Schelde.
Iedereen mocht eens sturen, iedereen mocht eens blij zijn.

De catering was bangelijk, de sfeer nog beter en het weer was het weer.
Dankzij de goede zeilpakken moesten we ons er geen bal van aantrekken dat het waaide, regende en koud was.
We hebben zelfs zeehonden gezien in Hoedekenskerke!
(alleen was ik mijn zoomlens vergeten…)

foto’s op Flickr

DSC_6933DSC_6825DSC_6814DSC_6834DSC_6837DSC_6892DSC_6891DSC_6890DSC_6885DSC_6882DSC_6808DSC_6810DSC_6813DSC_6897DSC_6907DSC_6916DSC_6920DSC_6955DSC_6865DSC_6858

Ik had mijn GPS aangezet om de tocht te tracken.
Daarna geüpload naar OpenStreetMap
En ook ingeladen in Google Earth.
Ruim cool, eigenlijk.

Broke back brother

Standard

Zaterdagnacht goed verschoten: was mijn klein broertje (nu nog wat kleiner) uit een boom getuimeld.
De kerel volgde vorig jaar een cursus tot begeleider van een touwenparcours.
Zaterdagnamiddag ging hij samen met enkele chiroleden en een tweede begeleider de hoogte in.

Prachtig weer, spanning en sensatie alom.
Iedereen voelde zich, terecht, veilig bij de goede zorgen en kordate aanwijzingen van Sander en Kurt.
Echt een geweldige activiteit.

Tot Sander een rappel doet.
Eén van de laatsten, want het was eigenlijk afgelopen.
Hij laat zich vallen, rappelt als het ware, en wil enkele meters voor de grond remmen.

En daar slaat het noodlot toe: de karabijnhaak plooit (!) open.
Sander viel dus van negen meter naar beneden.
Landt op zijn voeten, maar breekt een werel.

Ziekenwagen, schep, goede verplegers en geweldige zorgen later is het verdict duidelijk: Een tijdje te bed.
Gelukkig valt het al bij al nogal mee.
Geen leven lang in een rolstoel.
Geen leven lag als een plant.

Wel, en da’s echt dikke kak, geen verlof in Schotland.
Hij zal dus volgend jaar nog een keer moeten pogen een echte man te worden.
Nu moet hij eerst maar beter worden.
Prioriteiten en al.