Sic boy

Standard

Het houdt geen steek: zo sta je achter je bureau, zo hang je brakend over de porseleinen pony. Drie uur na de maaltijd onverteerd (en begot nog lekker ook) voedsel door uw strot geramd krijgen is geen favoriete bezigheid. Dan nog liever afwassen, om maar iets te noemen.

Maar gisteren was het dus op.
Het lijf zei nee. Niet verteren, niet bewegen.
Zweten, dat wel. Maar koorts maken: ho maar.
Vannacht om half vier een excellente (aan de hoge kant zelfs voor de koele kikker die ik ben) 37.2 opgemeten, maar verder niet aantoonbaar ziek.
Zolang je het niet ziet.

De spiegel was vanmorgen gelukkig nog wat beslagen na de douche en ik moest me haasten om op tijd voor een dutje de zetel te halen, maar anders was hij gebarsten. Zo’n lijk.
Kleine oogjes, kleine wallen en de derde koortsblaas in vier weken.

Stress van het leven zeg ik u.
Stress van huizen kopen en verkopen.
Stress van bankzaken, stress van werken.
Stress van een broer die holderdebolder naar Argentiniƫ gaat om dan onderweg zijn fiets kortstondig uit het oog te verliezen.

Stress.
Kan dat eigenlijk, lichamelijk ziek worden van stress?