Vaccination gone bad

Standard

Gisteren met het hele gezin op stap naar het Tropisch Instituut. Aangezien we in de niet-meer-zo-heel-verre-toekomst een stevige trio trip aanvatten, leek het ons wijs om alvst wat voorzorgsmaatregelen te nemen in de vorm van vaccinaties.

Hepatitis A en B, Tyfus, Polio.
Mijn trip van een paar jaar geleden stond garant voor een immuniteit voor hep A/B, voor polio ben ik ook al levenslang ingeënt.
Mijn lief had op’t werk al wat dingen gekregen, maar kreeg desalnietemin drie spuitjes.
Ik moest enkel de buiktyfusprik opnieuw ondergaan, wat me wel ok leek: klein prikje en verder niks.

Tot ik een half uur later wat at.
Instant mottig.
Maar geen erg: dat kan nu eenmaal gebeuren.
Tot ik rond zes uur de eerste keer wat opliggend eten opgaf.
Straf.

Thuis aangekomen mezelf naar de zetel gesleept om daarna, via een omweg langs de toiletpot, op bed te eindigen.
Doodziek, sprak de hypochonder in mij.
“Wa plattekes”, zei mijn lief bij thuiskomst.
Tot ik een derde en finale keer mijn maag leegschudde.
Ik herkende het gevoel ergens van… 

Niets kunnen eten, vervelend liggen woelen op de zetel en dan maar in bed verder geslapen.
Tot vanochtend 9u.
Fris! Vrolijk!
Klaar om te gaan werken!
Tot ik hijgend in de douche stond: volledig leeg.

Toch maar niet gaan werken dan.
Thuisblijven, slapen en rusten, sprak de baas.

Naar de winkel gesukkeld, twee bananen gegeten en wonder boven wonder bleven die binnen.
Maar het had toch niet veel meer moeten zijn, voel ik.

Nu gaat het beter, dank u.
Maar nog niet goed.
Beter is niet altijd goed.
Helaas.

2 thoughts on “Vaccination gone bad

Leave a Reply

Your email address will not be published.