25 januari, dag des oordeels

Standard

Ik wist al langer dan vandaag dat het een speciale dag zou zijn.
25 januari 2008 is niet alleen de dag waarop ik als mezelf reeds een kwart eeuw het leven van mijn medemens aangenamer maak, het is ook voor mijn jongste broertje de dag dat hij onze familie officieel zal betreden.

De ongetwijfeld lieve jongen (ik weet dat natuurlijk niet zeker want ik heb hem nog nooit gezien) verschijnt vandaag namelijk voor de rechtbank in zijn thuisland Ethiopie. Lencho zal vanaf heden per rechterlijk besluit tot het geslacht der De Loore horen. Ik denk dat we samen kunnen vaststellen dat dat zowat het beste is dat hem tot nu overkomen is.
Al heb ik er geen flauw idee van wat er voordien allemal in zijn kleine leventje is omgegaan. Met een half jaar en wat maanden in Ethiopie zou dat weleens redelijk traumatisch kunnen zijn.

Doch vanaf een van de komende weken woont de sloeber in Belgie en wordt hij een Hamburger zoals de ene helft van mijn ietwat complexe gezinssituatie. En vanaf dan is hij ook mijn volledige broer, net als mijn andere broers en mijn twee (schatten van) zusjes.
En dat is voor veel mensen nogal onduidelijk. Hoe kan je nu een halfbroer als volledige bloedbroeder beschouwen? Hoe kan je een adoptiezusje uit China en een adoptiebroertje uit Ethiopie nu als broer en zus nemen?

Wel lieve mensen, in een wereld met mensen met een groot hart is dat perfect mogelijk. En toevallig heb ik een enorm groot hart met een heel grote zaal voor familie. Daar wordt geen onderscheid gemaakt tussen halfbroers en halfzussen, stiefouders en bloedeigen ouders. Nee, daar doen we niet aan mee. Al was het maar omdat ik anders geen enkele broer of zus zou hebben. En maar “gewoon” een moeder en een vader.

Nee, ik ben wel te vinden voor deze speciale en me dunkt vrij unieke familie setting. Ik weet alleen niet hoe ik dat ooit aan mijn onze eigen kinderen (moest ik ergens een deugdelijke wederhelft vinden) moet uitleggen. Ik denk dat ik maar eens een duidelijke genealogische stamboom ineen moet flansen met hulp van hier of daar. Ik weet dat er van de ene kant iets redelijk deftigs bestaat (terug tot in 17xx of zoiets) en aan de andere kant bestaat er ook iets half. En die moeten dan gecombineerd worden met de zogenoemde stieffamilies om uiteindelijk vanaf een soort van man-vrouw-verbintenis van mezelf met een oestrogeen gedreven schoonheid (zowel langs de buitenkant, doch vooral van innerlijk belang) samen gevoegd te worden. Ziet u het mentale plaatje?

En dan is het nog te hopen dat ik echt in een unieke situatie leef en dat vrouwlief niet van hetelfde hout familiepijlen heeft gemaakt. Want dan wordt het voor de bengels echt wel te moeilijk: vier oma’s en opa’s, acht (16!) overgrootouders,… Ziet u dat plaatje al wanneer er familie uitbreiding komt in mijn eigen tak?

Een mens vraagt zich soms af…