Wijn met passie: Borovitza

Standard

Ik ben een wijnliefhebber.
Niet meer, maar zeker ook niet minder.

Ik hou mezelf het recht voor om wijn onder te verdelen in vier kwadranten:

  • rood
  • wit
  • lekker
  • bagger

Kwestie van de dingen eenvoudig te houden.
Meestal lukt dat ook, op een uitzondering na.
Witte wijn verdwijnt vaker in de baggerzone dan rode en bij die rode is er ook een heel gedeelte dat dan weer maar nipt de quotering “lekker” verdient. Drinkbaar is al veel.

Tot voor kort was ik goed af met deze verdeling.
Eenvoudig en recht door zee.
Maar.
Wat met excellente wijntjes? Wijntjes waar de passie van afdruipt?
Neem nu alles wat uit de stal van Borovitza komt.

Rood én wit.
Gemaakt in het noorden van Bulgarije, in een streek waar andere wijnboeren niet komen.
Verbouwd op veldjes waar je alleen maar met een “three times antique Russian military truck” kan komen. Wijngaarden geplant en ontworpen door een top wijnboer.
Wijn waar je de grond en de passie doorsmaakt.
Wijn die ik als amateur, daar ben ik zeker van, uit tien anderen kan uithalen.

Onlangs op een wijnproeverij van Bottleneck een praatje gemaakt met de wijnboer in kwestie.
Ogy Tzentanov, een man met een guitig accent en meer verhalen dan tijd, vertelde maar wat graag over het ontstaan van Borovitza als wijndomein.
Over de wijnranken die het communistische regime aan de bewoners liet, zodat ze er trots op konden zijn en zelf ook nog wijn konden maken. Hoe ze onlangs een wijnveld huurden van een oude dame om er dan de Gamza Granny van te maken.
Hoe ze telkens iemand bij een proeverij een slok Dux wil uitspuwen boos worden en zeggen dat het een spuugklodder van vijf dollar is.

De man vertelde met een ongeëvenaarde passie over wijn zoals Johan Boskamp een aanvalssituatie van het voetbal analyseert. Een eigenzinnige man met een eigenzinnige kijk op wijn en zaken doen. En dat sluit perfect aan bij mijn smaak.
Yum!