Verrassingen houden het leven spannend

Dat smste Youri me donderdagavond.
‘t Ventje lag in een Kempisch hospitaal te liggen. En te discussiëren over voeding, naalden, spuiten en suiker. Bloedsuiker.
Na 22 “gewone” jaren, treden sinds afgelopen vrijdag de 78 “andere” jaren aan.
Onverwacht? ‘t Is te zeggen.

Youri, de man die sterker is dan alle andere mannen in heel Limburg (hij is dan ook in Antwerpen geboren), eet al een jaar of vijf zeer strikt. Strikt in die zin dat hij weet wat hij eet en weet wat er met zijn lijf zal gebeuren. Geen koolhydraten, veel vetten en veel eiwitten.
Gezond of niet is een discussie die de dieetiste graag met hem voert en waar ik me niet over uitspreek. Afgetraind en sterk, that is.

In mijn ogen in elk geval de man die, van al mijn broers, het meest met voeding, lijf en leden bezig is.
Een man die weet waarover hij spreekt als het gaat om voeding, voedingswaarde en dat in combinatie met sport.
260 kilogram deadliften is sport. Topsport.

Gelukkig is het al wel duidelijk, na twee dagen van verschieten, dat sport zeker niet is uitgesloten omwille van diabetes.
Gelukkig.
Ook goed: hij weet al wat er in zijn lijf gaat en wat dat daar doet. De aanpassingen met insuline zal hij er snel genoeg bijnemen.
Goed gerationaliseert, dat wel. En bediscussieert met meneer doktoor.
Ik ben al lang blij dat er in the end niet zoveel verandert en dat we in de Westerse wereld goede dokters, verpleegkundigen en wetenschappers hebben.

What doesn’t kill us, makes us stronger.

Als ik wat zocht rond topsport en diabetes, kwam ik dankzij Google en een hoop hulpvaardige mensen op volgende websites uit:

• Diabetes.be: de Belgische vereniging van diabetici en onderzoekers
• Febediabetes.be: Organisatie ter promotie en bevordering van sport bij mensen met diabetes
• Bas van de Goor Foundation: Sportief met diabetes
• Martijn Verschoor: Topsporter met suikerziekte
• Robb Wolf: over paleo, modern leven en sport

Huisvuil op straat? Cool! 
Meneertje met een hoed? No way! Nen hoed!
Voorbijflitsende mini-met-kerstboom-door-het-dak? BOOYAH!

Serieus, dacht ik na een tijd. Waar ben ik mee bezig?
Dat zijn dingen om ofwel niet te fotograferen wegens geen waarde in’t geheel ofwel om een snapshot te nemen met een slimme telefoon en direcctte delen met alles wat social network is.

En toen leende ik mijn D70 uit voor onbepaalde tijd.
Zelf loop ik nu rond met een water-,schok- en stofbestendige Olympus Tough TG 310 die ook mooie foto’s snapshots maakt. Ik ben nu enemaal geen fotograaf.

En gij daar met uw veel te duur, te groot en te-veel-toeters-kodakske, ook niet.

Annoying teenagers | The Meta Picture

Ik zou het geen jaloezie noemen, maar eerder “nuchterheid van een zichzelf ontdekkend genie”.

11 dodelijke fouten voor brands op social media

Meer en meer bedrijven snappen dat social media geen hype is en ze beginnen de waarde ervan in te zien. Gelukkig zijn er al heel wat bedrijven die grote fouten gemaakt hebben, waaruit wij allemaal kunnen leren. Hieronder zie je een overzichtje van 11 fouten die je als bedrijf, als merk, nooit zou mogen maken.

Enkele Vuistregels

1. Social Media is aanwezig: wees u er maar bewust van.
   Het heeft geen zin het te ontkennen, we moeten er mee verder. Net als met kranten, e-mail en touchscreens.
2. Goeie content, goeie context
   Wat je zegt is uiterst belangrijk. De vergelijking van het café of voetbalkantine (Hoe vaak poeier je zelf de tombola verkoper in de kantine af?) gata nog steeds op.
   Waar en wanneer je iets zegt, zal de komende maanden en jaren nog veel belangrijker worden.

   Dat je thuis een lekkere fles wijn drinkt, is mooi. Dat je dat in een klein, gezellig en onbekend goedkoop restaurantje doet in de binnensatd is informatie waar ik als bourgondiër iets aan heb.

3. Gezond. Boeren. Verstand.
   Marketees en strategieënlogica zij erg mooi, maar als iemand ene persoonlijke vraag stelt, is het geen optie te antwoorden dat “het bedrijf zegt dat…”
   Gezond. Boeren. Verstand.

Bewust zijn, weten wat je wanneer zegt en even nadenken voor je iets voor eeuwig en drie dagen de wereld in katapulteert.

Ik weet van niet.
Alles gaat beter, alles komt goed en alles loopt gesmeerder dan ooit.
En mijn omgeving doet daar stevig aan mee!

U zijt allen enorm bedankt om mij al 29jaar te dulden en  te verdragen.

Maar wachten op tram 3?
Ik dacht het niet!
Rock!

We splitsten de stad op in drie dagen zodat we niet teveel plannen maakten: tijd voor hapjes en drankjes en wendingen van het moment zijn erg belangrijk, vinden wij. Belangrijker dan het dichten van culturele gaten, in elk geval.

Op zaterdag bracht een wandeling ons door La Vilette. Mooi, gezellig en ideaal voor lopers. Het wetenschapsmuseum lieten we links liggen, net als La Géode. We namen de metro (kies voor een carnet van 10 kaartjes voor 12,70euro ipv voor een dagpas: je neemt heus niet zó vaak de metro) naar het centrum om even bij La Fayette binnen te gaan. Chique gebouw, minder coole winkel. Kookwinkel E. Dehillerin was daarentegen wél onze meug: alles voor de professionele hobbykok. Echt alles.

We besloten de dag aan Montmartre. Een kleurige bar (Le Soleil de la Butte) voorzag ons van warmte en een glas wijn, de gratie haalden we in de Sacre Coeur. Vooral het uitzicht over de Lichtstad sprak, wederom, boekdelen.
Wij kozen een Italiaans restaurant met zowat de beste pizza die we ooit aten: Alice.
Heerlijke wijn, de allerbeste mouilleux.

En daarna rap rap naar huis door de vrieskou.
Om nog iets in de bar van’t hotel te gaan drinken. –> die was dus dicht, in’t weekend…

Zondag de markt “Marché Richard Lenoir” gezien aan de gelijknamige boulevard.
Coole markt, een beetje als de vreemdelingenmarkt op zaterdag in Antwerpen, maar dan in’t Frans.
Daarna de Place de la Bastille rondgewandeld, ons afgevraagd warvoor dat beeld in’t midden dient en verder naar’t Voskesplaain.
Place des Vosgues, officieel.

Weer verder langs de Seine, Ile de la Cité met zijn kerk van binnen en van buiten en al die toeristen er rond.
Big up for Paris: overal openbare toiletten.
Van die propere, waar ge geen geld voor moet betalen.
Daar kan Patrick Janssens nog iets van leren!

Snel naar binnen in de Conciergerie waar kinders tussen 18 en 25 gratis binnen mogen.
Charlotte dolgelukkig, ik voelde me even een oude aap.
De films die binnen het hele verhaal vertelden deden dat goed en de poppen illustreerden het gevangenisleven.
Op een klein uurtje heb je’t gezien.

Dan, voor mezelf, het hoogtepunt van de dag: het Louvre.
Ik was daar nog nooit binnengeweest, maar nu dus wel.
Geen volk dat stond aan te schuiven (25 mensen, da’s geen volk, tenzij in uwe living) en ook hier: kinders tussen 18 en 25 van de verniet.
Gelukkig zijn wij twee volwassenen die de opportuniteiten en lief en leed delen, dus dat kwam op 5 euro elk.
Mona Lisa? Gezien. Venus van Milo? Gezien.
En nog een heleboel omringende werken.
Een anderhalf uur rondgelopen en dan maar weer naar buiten: dat gat in de cultuur mag er nog wel een beetje blijven.

Los door de Tuillerieën naar de zuil aan La Place de La Concorde om daar de metro in t e duiken naar Quartier Latin.
Om pinten te gaan drinken en Grieks te gaan eten en met gezellige mensen te babbelen.
Ze Bar, voor de halve liters Delirium.
La meteora, voor heel lekker Grieks voor heel weinig geld (34 euro, drie gangen, twee personen, vin/eau inclu.)
Heerlijke afsluiter.

En dan was er nog maandag.
Met weer een fantastisch ontbijt op het tiende, een checkout en achterlaten van de koffers, de Arc de triomphe, de Eiffeltoren, de Champs Elyzées.
En een rustige treinrit later waren we thuis.

Totale kostprijs (vervoer, verblijf, versterking van de innerlijke mens) voor dit grapje: 250 euro per persoon.
Veel geld, maar niet voor wat je er voor terug krijgt. Vind ik.
Of kan dat beter?

Als je nog foto’s hebt: bezorg ze me en ik zet ze er bij!

en we gaan nog ni naar huis… – Kulminator – Antwerp, Belgium – January 6, 2011 – wannes’s photo o