Vier jaar geleden (het was een zaterdag) besloten mijn toekomstige vrouw en ik dat er misschien wel meer was dan een vrijgezellen bestaan.
Het is nog steeds vrij gezellig, dat wel.
Intussen vier jaren aan de gang en, met de trouwerij in september in’t verschiet, nog geen einde in zicht.

Vier jaar man.
En, nog beter, geen ruzie meer gemaakt sinds we samenwonen.
Te zot eigenlijk, dat dat kan in deze tijden van scheiding, rusie en ontrouw.

We splitsten de stad op in drie dagen zodat we niet teveel plannen maakten: tijd voor hapjes en drankjes en wendingen van het moment zijn erg belangrijk, vinden wij. Belangrijker dan het dichten van culturele gaten, in elk geval.

Op zaterdag bracht een wandeling ons door La Vilette. Mooi, gezellig en ideaal voor lopers. Het wetenschapsmuseum lieten we links liggen, net als La Géode. We namen de metro (kies voor een carnet van 10 kaartjes voor 12,70euro ipv voor een dagpas: je neemt heus niet zó vaak de metro) naar het centrum om even bij La Fayette binnen te gaan. Chique gebouw, minder coole winkel. Kookwinkel E. Dehillerin was daarentegen wél onze meug: alles voor de professionele hobbykok. Echt alles.

We besloten de dag aan Montmartre. Een kleurige bar (Le Soleil de la Butte) voorzag ons van warmte en een glas wijn, de gratie haalden we in de Sacre Coeur. Vooral het uitzicht over de Lichtstad sprak, wederom, boekdelen.
Wij kozen een Italiaans restaurant met zowat de beste pizza die we ooit aten: Alice.
Heerlijke wijn, de allerbeste mouilleux.

En daarna rap rap naar huis door de vrieskou.
Om nog iets in de bar van’t hotel te gaan drinken. –> die was dus dicht, in’t weekend…

Zondag de markt “Marché Richard Lenoir” gezien aan de gelijknamige boulevard.
Coole markt, een beetje als de vreemdelingenmarkt op zaterdag in Antwerpen, maar dan in’t Frans.
Daarna de Place de la Bastille rondgewandeld, ons afgevraagd warvoor dat beeld in’t midden dient en verder naar’t Voskesplaain.
Place des Vosgues, officieel.

Weer verder langs de Seine, Ile de la Cité met zijn kerk van binnen en van buiten en al die toeristen er rond.
Big up for Paris: overal openbare toiletten.
Van die propere, waar ge geen geld voor moet betalen.
Daar kan Patrick Janssens nog iets van leren!

Snel naar binnen in de Conciergerie waar kinders tussen 18 en 25 gratis binnen mogen.
Charlotte dolgelukkig, ik voelde me even een oude aap.
De films die binnen het hele verhaal vertelden deden dat goed en de poppen illustreerden het gevangenisleven.
Op een klein uurtje heb je’t gezien.

Dan, voor mezelf, het hoogtepunt van de dag: het Louvre.
Ik was daar nog nooit binnengeweest, maar nu dus wel.
Geen volk dat stond aan te schuiven (25 mensen, da’s geen volk, tenzij in uwe living) en ook hier: kinders tussen 18 en 25 van de verniet.
Gelukkig zijn wij twee volwassenen die de opportuniteiten en lief en leed delen, dus dat kwam op 5 euro elk.
Mona Lisa? Gezien. Venus van Milo? Gezien.
En nog een heleboel omringende werken.
Een anderhalf uur rondgelopen en dan maar weer naar buiten: dat gat in de cultuur mag er nog wel een beetje blijven.

Los door de Tuillerieën naar de zuil aan La Place de La Concorde om daar de metro in t e duiken naar Quartier Latin.
Om pinten te gaan drinken en Grieks te gaan eten en met gezellige mensen te babbelen.
Ze Bar, voor de halve liters Delirium.
La meteora, voor heel lekker Grieks voor heel weinig geld (34 euro, drie gangen, twee personen, vin/eau inclu.)
Heerlijke afsluiter.

En dan was er nog maandag.
Met weer een fantastisch ontbijt op het tiende, een checkout en achterlaten van de koffers, de Arc de triomphe, de Eiffeltoren, de Champs Elyzées.
En een rustige treinrit later waren we thuis.

Totale kostprijs (vervoer, verblijf, versterking van de innerlijke mens) voor dit grapje: 250 euro per persoon.
Veel geld, maar niet voor wat je er voor terug krijgt. Vind ik.
Of kan dat beter?

Dank je wel Charlotte om te kiezen en dank je wel Anverness!

En toch.
Zweet en tranen, dat zal het zijn.
Lachen ook.
Wees erbij en bekijk het zelf: onderweg of op de Groenplaats.

Eerlijk: ik heb er goesting in, ik zie het zitten en ik ben er klaar voor.
‘t Eerlijkheidshalve heb ik er ook wel wat schrik van.
De druk liep deze week nogal op.

Niet alleen wenste iedereen me succes, ook kwam er al een bom geld binnen.
Op het moment van schrijven spreek ik dan over 9589,4 euro.
Slik.

Soit.
ik ga mij niet druk maken en aan een stevig dutje beginnen.
Zie ik u op de Groenplaats?

Het einde van fuiven en concertjes is nabij – De Gedachte – De Morgen

Het is niet omdat we jongeren vertegenwoordigen dat u ons moet behandelen als kleine kinderen.

Jeugdhuizen zoals de Mussenakker in Meer, ‘t Slot in Wortel en de Cahier in Hoogstraten maken deel uit van mijn jeugd.
Concerten en optredens van bekende en minder bekende bands.
Lokaal talent dat een eerste keer een podium krijgt en dat zo kan laten zien dat het waard is om hogerop te klimmen.
Talent dat, naast mijn nostalgie, vanaf heden de das wordt omgedaan.

Lokale bands, mevrouw, kunnen niet ineens in de grote zalen spelen.

Nog maar eens het bewijs dat er een serieuze discrepantie (pardon my French) is tussen het beleid en de realiteit.

Vragen aan Antwerps finests richt u vandaag best per e-mail en daar kan u maandag in de late namiddag een antwoord op verwachten.
‘t Is maar dat u er weet van hebt.

Zo werk ik, om mezelf gemotiveerd te houden, graag met strakke deadlines.
Zodat ik kan doorwerken. Een paar uur aan een stuk.
Zonder gestoord te worden.

Want multitasken, daar is al menig deadline door gestorven.

We vinden niet alleen de B&B, maar ook een deur naar onze kamer. Aangezien we iets te vroeg zijn, maken we nog een korte wandeling alvorens we enorm warm worden onthaald door Katleen.
Ze toont ons de ontbijtkamer en de zithoek, biedt ons een aperitiefje / welkomstdrankje aan (Triple van Val Dieu, ik durf het aan te raden) en vertelt waar we kunnen dineren.
Aanrader: Taverne de Trooz (Grand rue 254, 4870 TROOZ). Lekker, eerlijk, joviaal. Typisch Ardeens ook.

Onze kamer is een zeer modern ingerichte, grote kamer met een enorm ligbad, een heerlijk bed en een televisie.
Wij nemen onszelf er nog een fles wijn bij (negen euro) en kijken een beetje televisie: na een druk weekend is de rust enorm welkom.
Een hemelse nacht en oorverdovende stilte zorgen dat we op maandag om 9u fris gewassen aan de ontbijttafel kunnen schuiven.
Liefhebbers van ontbijt: wees aandachtig!

Een mandje versgebakken brood trekt dadelijk de aandacht. Zacht, mals en heerlijk geurend.
De kaasplank met streekkazen (Val Dieu, onder meer) is uitgebreid met wat Ardeense ham en streekworst. Zelfgemaakte confituur (wortelconfituur!), een zachtgekookt eitje, koffie/thee, perensiroop, yoghurt en versgeperst fruitsap.
De zelfgebakken speculaas en brownies draaien we op aanraden van Katleen in een servietje voor later op de dag.

Wanneer we om 11u betalen, is dat met een grote glimlach en belachelijk veel goesting om daar nog eens terug te keren.
Voor een volledig weekend, zodat we de streek écht kunnen verkennen!

Zo ook vrijdag.
Om acht uur in een aardedonker Bôsfagne aangekomen en snel beginnen stappen.
Wegens de onverlichte paden zagen we ook het bordje van verboden toegang niet en vonden we een heerlijk rustige kampeerplek.
Dat dat verboden was, tja. Da’s waar. en daar is dan ook alles mee gezegd.

Snel wat kotelletten gebakken en om tien uur in de slaapzak.
Een paar keer wakker geworden maar al bij al zeer fijn geslapen.http://blog.wann.es/wp-admin/post-new.php?post_type=post
Vooral: geen kou gehad. Eind oktober kan dat al eens anders zijn.

Geslapen tot acht uur, eiers gebakken met spek en genoten van de zonsopgang.
Want eerlijk: daar doe ik het voor, voor die zonsopgang.
Het verschil van nacht naar dag is nergens zo schoon als in een bos, aan een bosrand.
En het feit dat je bij het bos hoort, maakt het alleen nog intenser.

De rest van de dag hebben we ons ledig gehouden met het zoeken van schatten en wandelen van waypoint naar waypoint.
Helaas moesten we de tocht halverwege afbreken wegens het plotse ontbreken van zolen aan Youri’s schoenen.
Zeer jammer, maar het was wél een prachtige dag!

http://www.vino-teka.be/index.html